سرمایه‌گذاری نامناسب چیست؟

سرمایه‌گذاری نامناسب چیست؟

سرمایه‌گذاری نامناسب به سرمایه‌گذاری‌ای مانند سهام یا اوراق قرضه گفته می‌شود که با اهداف و امکانات یک سرمایه‌گذار همخوانی ندارد. استراتژی سرمایه‌گذاری نیز ممکن است نامناسب باشد. برای مثال، ترکیب دارایی‌های پرتفوی می‌تواند نادرست باشد یا سرمایه‌گذاری‌های خریداری‌شده ممکن است بیش از حد تهاجمی یا بیش از حد کم‌ریسک نسبت به نیازها یا خواسته‌های مشتری باشند.

در بسیاری از نقاط جهان، متخصصان مالی موظف‌اند اقداماتی انجام دهند تا اطمینان حاصل شود که سرمایه‌گذاری برای مشتری مناسب است. در ایالات متحده، این قوانین توسط سازمان تنظیم مقررات صنعت مالی (FINRA) اجرا می‌شوند. تناسب با مسئولیت امانی (fiduciary responsibility) یکسان نیست.

نکات کلیدی

• سرمایه‌گذاری نامناسب، سرمایه‌گذاری‌ای است که به خوبی با اهداف و نیازهای سرمایه‌گذار همخوانی ندارد.

• متخصصان مالی به‌طور کلی موظف‌اند سرمایه‌گذاری‌هایی را ارائه دهند که با نیازهای مشتری مناسب باشد.

• حتی کسانی که به‌طور صریح به مسئولیت امانی مقید نیستند، انتظار می‌رود از ارائه سرمایه‌گذاری‌های نامناسب اجتناب کنند.

فهم سرمایه‌گذاری نامناسب (عدم تناسب)

سرمایه‌گذاری‌های نامناسب بین فعالان بازار متفاوت است. هیچ سرمایه‌گذاری‌ای، به جز کلاهبرداری‌های آشکار، به‌طور ذاتی مناسب یا نامناسب نیست. تناسب به وضعیت سرمایه‌گذار بستگی دارد و بر اساس ویژگی‌ها و اهداف آن‌ها بین سرمایه‌گذاران متفاوت است.

برای اطمینان از ارائه سرمایه‌گذاری‌های مناسب، قوانین FINRA از شرکت‌های سرمایه‌گذاری می‌خواهند اطلاعاتی درباره سن مشتری، سایر سرمایه‌گذاری‌ها، وضعیت مالی و نیازها، وضعیت مالیاتی، اهداف سرمایه‌گذاری، تجربه سرمایه‌گذاری، افق زمانی سرمایه‌گذاری، نیازهای نقدینگی و تحمل ریسک جمع‌آوری کنند. مشتریان ملزم به ارائه این اطلاعات نیستند، بنابراین در صورت عدم ارائه، انعطاف‌پذیری وجود دارد. داشتن این اطلاعات به شرکت‌ها کمک می‌کند تا از ارائه سرمایه‌گذاری‌های نامناسب به مشتری جلوگیری کنند.

برای مثال، برای یک بیوه ۸۵ ساله که با درآمد ثابت زندگی می‌کند، سرمایه‌گذاری‌های پرریسک مانند قراردادهای اختیار معامله، معاملات آتی و سهام ارزان‌قیمت (penny stocks) ممکن است نامناسب باشند، زیرا این فرد تحمل ریسک پایینی دارد. او از سرمایه حساب‌های سرمایه‌گذاری خود به همراه بازده آن‌ها برای زندگی استفاده می‌کند. او و مشاور سرمایه‌گذاری‌اش احتمالاً تمایلی به قرار دادن سرمایه او در معرض ریسک بیش از حد ندارند، زیرا افق زمانی سرمایه‌گذاری او برای جبران زیان‌های احتمالی کوتاه است.

از سوی دیگر، فردی در دهه بیست یا سی سالگی ممکن است مایل به پذیرش ریسک بیشتری باشد. این افراد هنوز شاغل هستند و هنوز نیازی به استفاده از سرمایه‌گذاری‌های خود برای زندگی ندارند. ریسک بیشتر می‌تواند در بلندمدت بازده بالاتری به همراه داشته باشد و افق زمانی طولانی‌تر به آن‌ها امکان جبران زیان‌های کوتاه‌مدت را می‌دهد. سرمایه‌گذاری‌های بسیار کم‌ریسک ممکن است برای این سرمایه‌گذار نامناسب باشند.

سن تنها عامل تعیین‌کننده سرمایه‌گذاری‌های نامناسب نیست. درآمد، درآمد مورد انتظار آینده، دانش مالی، سبک زندگی و ترجیحات شخصی از جمله عوامل دیگری هستند که باید در نظر گرفته شوند. برای مثال، برخی افراد ترجیح می‌دهند محتاطانه عمل کنند، در حالی که برخی دیگر ریسک‌پذیر هستند.

آزمون خواب (sleep test) مفهومی ساده است که در این زمینه کمک می‌کند: اگر سرمایه‌گذار به دلیل سرمایه‌گذاری‌های خود نمی‌تواند آرام بخوابد، مشکلی وجود دارد. سطح ریسک باید تا زمانی که فرد احساس راحتی کند، تنظیم شود. سپس ریسک با سایر عوامل ترکیب و متعادل می‌شود تا سرمایه‌گذاری‌های مناسب پیدا شوند یا استراتژی سرمایه‌گذاری مناسب ایجاد شود.

مسئولیت امانی

تناسب و عدم تناسب با مسئولیت امانی یکسان نیستند. این‌ها اساساً سطوح متفاوتی از مراقبت از مشتری هستند، که مسئولیت امانی پروتکل سخت‌گیرانه‌تری است. یک مشاور سرمایه‌گذاری مبتنی بر کارمزد، مسئولیت امانی برای یافتن سرمایه‌گذاری‌ها و استراتژی‌های سرمایه‌گذاری مناسب برای مشتری خود دارد. یک مشاور مالی یا کارگزار مبتنی بر کمیسیون، مانند کسی که در مرکز تماس کارگزار شما پاسخگوست، معمولاً مسئولیت امانی نسبت به مشتری ندارد، اما همچنان به دنبال سرمایه‌گذاری‌های مناسب خواهد بود.