تعهد با حق رجوع (Recourse) توافقی قانونی است که به وام‌دهنده این حق را می‌دهد که در صورت عدم توانایی وام‌گیرنده در انجام تعهدات بدهی، وثیقه تعهدشده را تصاحب کند. حق رجوع به حق قانونی وام‌دهنده برای جمع‌آوری بدهی اشاره دارد. وام‌دهی با حق رجوع برای وام‌دهندگان محافظت فراهم می‌کند، زیرا آن‌ها اطمینان دارند که بخشی از بازپرداخت، چه به صورت نقدی و چه دارایی‌های نقدشونده، دریافت خواهد شد. شرکت‌هایی که از بدهی با حق رجوع استفاده می‌کنند، هزینه سرمایه کمتری دارند، زیرا ریسک زیربنایی در وام‌دهی به آن شرکت کمتر است.
نکات کلیدی
- حق رجوع، حق قانونی وام‌دهنده برای جمع‌آوری وثیقه تعهدشده وام‌گیرنده است، در صورتی که وام‌گیرنده نتواند تعهدات بدهی خود را پرداخت کند.
- حق رجوع کامل به این معناست که علاوه بر وثیقه، وام‌دهنده می‌تواند دارایی‌های دیگر وام‌گیرنده را نیز برای بازپرداخت بدهی تصاحب کند.
- اگر وام‌گیرنده در بازپرداخت وام با حق رجوع تخلف کند، وام‌دهنده ممکن است حساب‌های بانکی وام‌گیرنده را توقیف کند یا دستمزدهای او را مصادره نماید.
- در مقابل، وام بدون حق رجوع، وام‌دهنده را محدود می‌کند که در صورت تخلف، تنها دارایی خاصی را که به عنوان وثیقه تعهد شده است، مطالبه کند.
- بدهی با حق رجوع دو پیامد مالیاتی برای وام‌گیرندگان دارد که شامل شناسایی درآمد عادی مشمول مالیات و گزارش سود یا زیان است.
درک تعهد با حق رجوع
حق رجوع ابزار قانونی را برای وام‌دهنده فراهم می‌کند تا در صورت تخلف وام‌گیرنده در بازپرداخت بدهی، دارایی‌های او را تصاحب کند. اگر بدهی با حق رجوع کامل باشد، وام‌گیرنده مسئول کل مبلغ بدهی است، حتی اگر این مبلغ از ارزش دارایی وثیقه‌شده فراتر رود.
بدهی با حق رجوع به وام‌دهنده اجازه می‌دهد تا علاوه بر وثیقه، دارایی‌های دیگر وام‌گیرنده را برای بازپرداخت بدهی تصاحب کند. در اکثر موارد، وام‌دهنده می‌تواند حکم کسری (deficiency judgment) دریافت کند تا دارایی‌های غیروثیقه‌ای را تصاحب کند، حساب‌های بانکی را توقیف نماید یا دستمزدها را مصادره کند. وام‌دهنده همچنین ممکن است به دنبال سایر منابع درآمدی وام‌گیرنده، مانند کمیسیون‌ها، حق‌الامتیازها یا درآمد سرمایه‌گذاری برود.
حق رجوع در مقابل بدون حق رجوع
وام‌های با حق رجوع از وام‌های بدون حق رجوع متمایز هستند، که وام‌دهنده را به مطالبه تنها دارایی خاصی که به عنوان وثیقه تعهد شده است محدود می‌کنند. اگر وام‌گیرنده در وام بدون حق رجوع تخلف کند و ارزش وثیقه مبلغ بدهی وام‌گیرنده را پوشش ندهد، وام‌دهنده نمی‌تواند برای بازیافت مانده بدهی، دارایی‌های دیگر وام‌گیرنده را تصاحب کند.
وام‌دهنده تنها حق قانونی برای مطالبه وثیقه تعهدشده را دارد. به دلیل این تمایز، بدهی با حق رجوع به نفع وام‌دهنده است، در حالی که بدهی بدون حق رجوع به نفع وام‌گیرنده است.
مهم: وام‌گیرندگانی که وام‌های بدون حق رجوع دارند، معمولاً باید نرخ بهره بالاتری نسبت به وام‌های با حق رجوع پرداخت کنند تا وام‌دهنده را برای پذیرش ریسک اضافی جبران کنند.
بدهی با حق رجوع شکل رایج‌تری از بدهی است زیرا برای وام‌دهندگان ریسک کمتری دارد. بدهی بدون حق رجوع معمولاً به وام‌های بلندمدت‌تر محدود می‌شود که روی دارایی‌های پایدار و عملکردی، مانند املاک تجاری، قرار می‌گیرند.
تأثیر مالیاتی حق رجوع بر وام‌گیرندگان
بدهی با حق رجوع دو پیامد مالیاتی برای وام‌گیرندگان دارد که شامل شناسایی درآمد عادی مشمول مالیات و گزارش سود یا زیان است. هنگام تشکیل پرونده مالیاتی، وام‌گیرنده باید هر بخشی از بدهی که توسط وام‌دهنده بخشیده شده است را به عنوان درآمد عادی گزارش کند.
برای مثال، اگر وام‌دهنده برای بازیافت بدهی 150,000 دلاری، خانه‌ای را تصاحب کند و آن را به مبلغ 125,000 دلار بفروشد، وام‌گیرنده همچنان 25,000 دلار بدهکار است. اگر وام‌دهنده این 25,000 دلار را ببخشد، وام‌گیرنده باید این مبلغ را به عنوان درآمد عادی برای مقاصد مالیاتی گزارش کند.
اگر بدهی بدون حق رجوع باشد، بخشودگی وام منجر به درآمد مشمول مالیات ناشی از لغو بدهی نمی‌شود، زیرا شرایط وام به وام‌دهنده اجازه نمی‌دهد که در صورت تخلف، مالک را به صورت شخصی تعقیب کند.
صرف‌نظر از اینکه بدهی بخشیده شده است یا خیر، وام‌گیرنده باید سود یا زیانی را بر اساس تفاوت بین مبلغ اصلی وام و مبلغ حاصل از فروش دارایی گزارش کند. در مثال بالا، 25,000 دلار باید به عنوان زیان گزارش شود. زیان‌های ناشی از فروش دارایی‌های ناکافی قابل کسر از مالیات نیستند.
ملاحظات ویژه
اکثر وام‌ها با درج زبان حق رجوع در اسناد وام صادر می‌شوند. این زبان اقدامات رجوعی را که وام‌دهنده می‌تواند انجام دهد، همراه با هرگونه محدودیت، مشخص می‌کند.
به طور کلی، اینکه وام با حق رجوع باشد یا بدون حق رجوع، به ایالتی که وام در آن صادر شده است بستگی دارد. اکثر ایالت‌ها برای وام‌دهندگان وام مسکن حق رجوع فراهم می‌کنند، اما ممکن است به某种 شکل محدود شده باشد. برای مثال، در برخی ایالت‌ها، حکم کسری که وام‌دهنده می‌تواند علیه وام‌گیرنده دریافت کند، نمی‌تواند از ارزش منصفانه بازار (FMV) ملک فراتر رود.
حقیقت سریع
انواع رایج وام‌های با حق رجوع شامل کارت‌های اعتباری، وام‌های شخصی و وام‌های خودرو هستند.
برای مثال، خانه‌ای را در نظر بگیرید که موجودی وام مسکن آن 250,000 دلار و ارزش منصفانه بازار آن 200,000 دلار است. اگر وام‌دهنده خانه را در حراج به مبلغ 150,000 دلار بفروشد، تنها می‌تواند حکم کسری 50,000 دلاری علیه وام‌گیرنده دریافت کند، که تفاوت بین ارزش منصفانه بازار و مبلغی است که خانه در حراج فروخته شده است. در برخی ایالت‌ها، وام‌دهندگان از دریافت احکام کسری منع شده‌اند.
مثال حق رجوع
شرکت ABC یک شرکت تحویل است که نیاز به جایگزینی ناوگان کامیون‌های قدیمی خود دارد. این شرکت باید پنج کامیون جدید به ارزش کل 250,000 دلار خریداری کند. شرکت ABC تنها 50,000 دلار نقدینگی برای صرف روی کامیون‌ها دارد، بنابراین 200,000 دلار از بانک XYZ وام می‌گیرد. این وام یک وام با حق رجوع است و وثیقه تعهدشده کامیون‌ها هستند.
پس از سه سال، عملکرد تجاری شرکت ABC ضعیف بوده و دیگر نمی‌تواند اقساط وام خود به بانک XYZ را پرداخت کند. این شرکت هنوز 125,000 دلار از وام خود بدهکار است. طبق شرایط وام با حق رجوع، بانک XYZ کامیون‌هایی را که به عنوان وثیقه تعهد شده بودند، تصاحب می‌کند؛ با این حال، به دلیل استهلاک کامیون‌ها، ارزش آن‌ها تنها 75,000 دلار است، به این معنا که کسری 50,000 دلاری برای پوشش مبلغ باقیمانده وام وجود دارد.
از آنجا که ارزش وثیقه مبلغ باقیمانده وام را پوشش نمی‌دهد و چون وام با حق رجوع است، بانک XYZ به دنبال به دست آوردن سایر دارایی‌های شرکت ABC برای جبران تفاوت است. دو شرکت به توافقی می‌رسند که طبق آن شرکت ABC تجهیزات عملیاتی خاصی به ارزش کل 50,000 دلار را تحویل می‌دهد تا وام را کامل کند.
سوالات و پاسخ‌ها
وام بدون حق رجوع چیست؟
وام بدون حق رجوع وامی است که اگر وام‌گیرنده در بازپرداخت وام تخلف کند و وثیقه تعهدشده مبلغ باقیمانده وام را پوشش ندهد، وام‌دهنده نمی‌تواند برای جبران تفاوت به دنبال سایر دارایی‌های وام‌گیرنده برود. اکثر بانک‌ها ترجیح می‌دهند وام‌های بدون حق رجوع صادر نکنند، زیرا این امر ممکن است آن‌ها را با زیان مواجه کند.
چه حقی علیه یک سازنده خانه دارم؟
اگر یک سازنده خانه کار ضعیفی در ساخت خانه شما انجام داده باشد، مانند تخته‌های کف معیوب، سقف‌های ترک‌خورده یا سایر مشکلات، شما به عنوان صاحب‌خانه حقوقی دارید. اولین قدم بررسی قراردادها و ضمانت‌نامه‌ها است. اکثر ساخت‌وسازهای خانه دارای ضمانت‌نامه‌هایی برای بخش‌های مختلف خانه هستند. اگر ضمانت‌نامه‌ها منقضی شده باشند یا مشکل خاصی را پوشش ندهند، بسته به مشکل، ممکن است سازنده به دلیل نقض قرارداد یا سهل‌انگاری در کاری که انجام داده است مسئول باشد. می‌توانید شکایات خود را در Better Business Bureau و کمیسیون تجارت فدرال (FTC) ثبت کنید و با یک وکیل صحبت کنید تا گزینه‌های خود را مشخص کنید.
بدهی با حق رجوع در یک شراکت چیست؟
بدهی با حق رجوع در یک شراکت به این معناست که یک شریک یا چند شریک ممکن است شخصاً مسئول بدهی‌های باقیمانده در شراکت باشند. اگر شراکت بدهی‌های پرداخت‌نشده‌ای داشته باشد و نتواند وام‌های خود را پوشش دهد، در صورتی که شراکت از نوع عمومی باشد، وام‌دهنده می‌تواند به دنبال دارایی‌های شخصی شرکا برود، اگر وثیقه مبلغ باقیمانده را پوشش ندهد. اگر شراکت یک شرکت با مسئولیت محدود (LLC) باشد، حق رجوع محدود است و وام‌دهنده نمی‌تواند به دنبال دارایی‌های شخصی شرکا برود.
بدهی با حق رجوع محدود چیست؟
بدهی با حق رجوع به این معناست که وام‌دهنده می‌تواند در صورتی که وثیقه تعهدشده برای پوشش بدهی باقی‌مانده‌ای که وام‌گیرنده نمی‌تواند پرداخت کند کافی نباشد، به دنبال سایر دارایی‌های وام‌گیرنده برود. بدهی با حق رجوع می‌تواند کامل یا محدود باشد. بدهی با حق رجوع محدود به این معناست که محدودیتی برای دارایی‌هایی که وام‌دهنده می‌تواند برای پوشش وام باقیمانده تصاحب کند وجود دارد. این دارایی‌ها معمولاً از قبل در قرارداد وام فهرست شده‌اند.
بدهی با حق رجوع کامل چیست؟
بدهی با حق رجوع به این معناست که وام‌دهنده می‌تواند در صورتی که وثیقه تعهدشده برای پوشش بدهی باقی‌مانده‌ای که وام‌گیرنده نمی‌تواند پرداخت کند کافی نباشد، به دنبال سایر دارایی‌های وام‌گیرنده برود. بدهی با حق رجوع می می‌تواند کامل یا محدود باشد. بدهی با حق رجوع کامل به این معناست که وام‌دهنده می‌تواند هر تعداد دارایی را که لازم است برای پوشش کل مبلغ وام باقیمانده تصاحب کند، نه فقط دارایی‌های خاص.
نظرات کاربران