توافق‌نامه ساده برای توکن‌های آینده چیست؟

توافق‌نامه ساده برای توکن‌های آینده (SAFT) یک قرارداد سرمایه‌گذاری است که توسط توسعه‌دهندگان ارزهای دیجیتال به سرمایه‌گذاران معتبر ارائه می‌شود. از آنجا که SAFT‌ها به‌عنوان ابزارهای اوراق بهادار در نظر گرفته می‌شوند، باید نزد کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) ثبت شوند. ثبت این قرارداد به معنای ثبت اوراق بهادار نزد SEC نیست؛ بلکه صرفاً اعلام می‌کند که توافقی بین توسعه‌دهندگانی که به دنبال تأمین مالی هستند و سرمایه سرمایه‌گذاران در ازای توکن‌ها وجود دارد، زمانی که شرایط توسعه‌ای خاصی برآورده شود.

نکات کلیدی

• توافق‌نامه ساده برای توکن‌های آینده (SAFT) یک ابزار اوراق بهادار است که نزد SEC برای انتقال نهایی توکن‌های دیجیتال از توسعه‌دهندگان ارزهای دیجیتال به سرمایه‌گذاران اولیه ثبت می‌شود.
• SAFT‌ها برای کمک به پروژه‌های ارزهای دیجیتال در جمع‌آوری مقادیر مالی بدون نقض مقررات ایجاد شدند.
• SAFT را می‌توان با توافق‌نامه ساده برای سهام آینده (SAFE) مقایسه کرد، که به سرمایه‌گذاران استارتاپ اجازه می‌دهد سرمایه‌گذاری نقدی خود را در آینده به سهام تبدیل کنند، در صورتی که شرایط خاصی برآورده شود.

درک توافق‌نامه ساده برای توکن‌های آینده (SAFT)

SAFT یک قرارداد سرمایه‌گذاری است. این توافق‌نامه‌ها برای کمک به پروژه‌های جدید ارزهای دیجیتال در جمع‌آوری مقادیر مالی بدون نقض مقررات مالی، به‌ویژه مقرراتی که مشخص می‌کنند چه زمانی یک سرمایه‌گذاری به‌عنوان اوراق بهادار در نظر گرفته می‌شود، ایجاد شدند. اساساً، SAFT به‌عنوان راهی برای دریافت هزینه در حالی که از الزامات ثبت نظارتی دور زده می‌شود، طراحی شده است. مهم است که درک کنید توکن‌ها معمولاً در زمان امضای قرارداد صادر یا عملیاتی نمی‌شوند. سرمایه‌گذاران توکن‌های خود را پس از دستیابی ناشر به اهداف خاص دریافت می‌کنند. وقتی یک شرکت یک SAFT به سرمایه‌گذار می‌فروشد، وجوهی از آن سرمایه‌گذار دریافت می‌کند اما سکه یا توکنی منتقل نمی‌کند. در عوض، سرمایه‌گذار سندی دریافت می‌کند که نشان می‌دهد در صورت موفقیت پروژه، توکن‌هایی به او داده خواهد شد. از آنجا که توسعه‌دهندگان ارزهای دیجیتال معمولاً در قوانین اوراق بهادار تخصص ندارند و ممکن است به مشاوره مالی و حقوقی دسترسی نداشته باشند، به‌راحتی می‌توانند با مقررات دچار مشکل شوند. توسعه SAFT یک چارچوب ساده و کم‌هزینه ایجاد می‌کند که پروژه‌های جدید می‌توانند برای جمع‌آوری مقادیر مالی استفاده کنند در حالی که از نظر قانونی مطابقت دارند.

اجزای SAFT SAFT‌ها دارای زبان و تعاریف خاصی هستند که باید حداقل در هر قرارداد گنجانده شوند:

• رویدادها: وقایعی که در قرارداد ذکر شده‌اند و مشخص می‌کنند چه چیزی توزیع توکن را فعال می‌کند. رویدادهای انحلال و خاتمه نیز باید گنجانده شوند و اقدامات تعریف شوند.
• تعاریف: باید تعاریفی برای هر اصطلاح استفاده‌شده در قرارداد وجود داشته باشد، مانند رویداد انحلال، قیمت تخفیف، نرخ تخفیف یا هر اصطلاح دیگری که ممکن است به‌طور متفاوت تفسیر یا اشتباه فهمیده شود.
• اظهارات شرکت: توسعه‌دهندگان باید مشخص کنند که در کجا مجوز دارند، جایگاه آن‌ها در آن حوزه قضایی، و هرگونه اختیارات و قدرت‌هایی که ممکن است داشته باشند. همچنین، باید مسئولیت‌های خود تحت قرارداد و درک خود از نحوه اداره قرارداد توسط قوانین شرکت و قوانین قابل اجرا را بیان کنند.
• اظهارات سرمایه‌گذار: خریدار باید تأیید کند که ۱) اختیار توافق به قرارداد را دارد، ۲) معیارهای خرید اوراق بهادار را برآورده می‌کند، و ۳) خود را مسئول تصمیم‌گیری برای انجام این کار می‌داند.
• متفرقه: هر شرایط دیگری که برای قرارداد قابل اجرا باشد، مانند اینکه آیا خریدار حقوق رأی یا سود سهام دریافت خواهد کرد یا اگر شرایطی وجود داشته باشد که توسط قرارداد اداره نشود.

هر دو طرف باید قرارداد را امضا کنند، که سپس به SEC ارسال می‌شود و در EDGAR منتشر می‌شود.

مهم: با توجه به زبان مورد نیاز و اهمیت آنچه باید در این قراردادها گنجانده شود، داشتن وکیلی که با قوانین اوراق بهادار و قرارداد آشنا باشد برای کمک به تهیه و نظارت بر آماده‌سازی آن‌ها ضروری است.

توافق‌نامه ساده برای توکن‌های آینده (SAFT) در مقابل توافق‌نامه ساده برای سهام آینده (SAFE)

توافق‌نامه ساده برای سهام آینده (SAFE) به سرمایه‌گذارانی که پول نقد به یک استارتاپ تزریق می‌کنند اجازه می‌دهد که این سرمایه را در تاریخ بعدی به سهام تبدیل کنند مشروط بر اینکه شرایط خاصی برآورده شود. برای مثال، شرکتی که وجوهی از سرمایه‌گذار دریافت کرده ممکن است در قرارداد مشخص کند که باید به اهداف مالی خاصی دست یابد قبل از اینکه سهام را صادر کند. SAFT‌ها مشابه هستند—توسعه‌دهندگان از وجوه جمع‌آوری‌شده از SAFT برای توسعه شبکه و فناوری مورد نیاز برای ایجاد یک توکن عملیاتی استفاده می‌کنند. سپس آن‌ها این توکن‌ها را به سرمایه‌گذاران ارائه می‌دهند اگر شرایط برآورده شود. مانند SAFE، SAFT یک ابزار مالی غیربدهی است. کسانی که در SAFT سرمایه‌گذاری می‌کنند با احتمال از دست دادن پول خود مواجه هستند و اگر پروژه شکست بخورد، هیچ راه جبرانی ندارند. قرارداد تنها به سرمایه‌گذاران اجازه می‌دهد در پروژه سهمی مالی داشته باشند، به این معنی که آن‌ها در معرض همان ریسک‌های شرکتی هستند که اگر در یک SAFE سرمایه‌گذاری کرده بودند، با آن مواجه می‌شدند.

تفاوت بین SAFE و SAFT چیست؟

SAFT یک قرارداد سرمایه‌گذاری بین سرمایه‌گذارانی است که سرمایه ارائه می‌دهند و توسعه‌دهندگانی که پس از برآورده شدن شرایط خاص، توکن‌ها را صادر می‌کنند. SAFE یک قرارداد است که در آن سرمایه‌گذاران سرمایه‌ای ارائه می‌دهند در ازای سهام در یک شرکت در تاریخ آینده.

آیا SAFT یک اوراق بهادار است؟

توافق‌نامه ساده برای توکن‌های آینده یک قرارداد کتبی بین توسعه‌دهندگان و خریداران است. این توسط SEC به‌عنوان یک ابزار اوراق بهادار در نظر گرفته می‌شود.

تفاوت بین وارانت توکن و SAFT چیست؟

وارانت یک ابزار سرمایه‌گذاری است که به خریدار حق می‌دهد (اما نه تعهد) که دارایی پایه را از ناشر در قیمت و تاریخ مشخص خریداری کند. وارانت توکن ابزاری است که به خریدار حق (اما نه تعهد) خرید ارز دیجیتال را در تاریخ و قیمت مشخص از ناشر می‌دهد.

خط پایانی توافق‌نامه ساده برای توکن‌های آینده قراردادی بین یک توسعه‌دهنده بلاکچین و خریداری است که مقدار مشخصی سرمایه ارائه می‌دهد در ازای وعده مقدار برابر توکن‌ها زمانی که پروژه به اهداف خاصی دست یابد. SAFT مشابه SAFE است که برای سهام است. SAFT‌ها معمولاً فقط برای سرمایه‌گذاران معتبر (سرمایه‌گذاران نهادی یا کسانی با بیش از ۱ میلیون دلار دارایی خالص و بیش از ۲۰۰,۰۰۰ دلار درآمد سالانه) در دسترس هستند. آن‌ها می‌توانند سرمایه‌گذاری‌های پرریسکی باشند زیرا هیچ تضمینی وجود ندارد که شرکت توسعه‌دهنده توکن موفق شود و هیچ راهی برای سرمایه‌گذار برای جبران زیان‌ها وجود ندارد.