قانون توسعه شهری ۱۳۴۹ چیست؟

قانون توسعه شهری ۱۳۴۹ چیست؟

قانون توسعه شهری ۱۳۴۹ قانونی است که از طریق وزارت مسکن و توسعه شهری ایالات متحده (HUD) اجرا می‌شود و برنامه آزمایشی فدرال کمک‌هزینه مسکن و شرکت توسعه اجتماعی را معرفی کرد.

این قانون با اهداف زیر تصویب شد:

• ایجاد یک سیاست رشد ملی در ایالات متحده.

• تشویق و حمایت از رشد و توسعه معقول در ایالت‌ها، مناطق شهری، شهرستان‌ها، شهرها و شهرک‌ها با تأکید بر توسعه جوامع جدید و رشد مناطق مرکزی شهرها.

• اصلاح برخی قوانین مربوط به مسکن و توسعه شهری.

نکات کلیدی

• قانون توسعه شهری ۱۳۴۹، که به عنوان قانون مسکن و توسعه شهری ۱۹۷۰ نیز شناخته می‌شود، کمک‌های فدرال به برنامه‌های یارانه مسکن برای مستأجران کم‌درآمد را گسترش داد.

• این قانون شرکت توسعه اجتماعی را ایجاد کرد، یک سازمان غیرانتفاعی که بر احیای جوامع فقیر از طریق سرمایه‌گذاری مستقیم و توسعه کسب‌وکار تمرکز دارد.

• همچنین برنامه آزمایشی فدرال کمک‌هزینه مسکن را اجرا کرد که نشان داد یارانه‌های مسکن ممکن است تأثیر مثبتی که در ابتدا تصور می‌شد نداشته باشند.

آشنایی با قانون توسعه شهری ۱۳۴۹

وزارت مسکن و توسعه شهری ایالات متحده در سال ۱۳۱۶ (۱۹۳۷) از طریق قانون مسکن ایالات متحده تأسیس شد. قانون مسکن و توسعه شهری ۱۳۴۴ (۱۹۶۵) این وزارت را به‌عنوان یک نهاد در سطح کابینه دولت ایالات متحده ایجاد کرد. قانون توسعه شهری ۱۳۴۹ به دولت اجازه داد تا بودجه بیشتری برای برنامه‌های یارانه مسکن و برنامه‌های مکمل اجاره برای خانوارهای کم‌درآمد و متوسط اختصاص دهد.

بودجه پروژه‌های مرتبط با این قانون از منابع مختلفی از جمله دولت‌های ایالتی، محلی و فدرال، کمک‌های مالی افراد و شرکت‌ها، و همچنین وام‌ها از طریق مؤسسات مالی سنتی و غیرسنتی تأمین می‌شود.

این قانون شرکت توسعه اجتماعی را ایجاد کرد، شبکه‌ای ملی از سازمان‌های غیرانتفاعی مبتنی بر جامعه که بر احیای جوامع محلی خود، به‌ویژه محله‌های کم‌درآمد و محروم که دچار تخریب شده‌اند و سرمایه‌گذاری در آن‌ها اندک است، تمرکز دارند. این سازمان‌ها در درجه اول به توسعه مسکن مقرون‌به‌صرفه کمک می‌کنند، اما همچنین در توسعه اقتصادی، بهبود شرایط بهداشتی، زیباسازی خیابان‌ها و پروژه‌های برنامه‌ریزی محله مشارکت دارند.

برنامه آزمایشی فدرال کمک‌هزینه مسکن

این قانون همچنین برنامه آزمایشی فدرال کمک‌هزینه مسکن را اجرا کرد که از سال ۱۳۵۲ (۱۹۷۳) تا ۱۳۵۸ (۱۹۷۹) اجرا شد و بیش از ۲۵,۰۰۰ خانواده در ۱۲ منطقه شهری را با حدود ۱۷۰ میلیون دلار یارانه برای خانواده‌های منفرد در بر گرفت. هدف این برنامه بررسی بهترین روش برای بهبود شرایط مسکن افراد کم‌درآمد با ارائه کوپن‌هایی برای پرداخت هزینه مسکن با نرخ بازار به جای ساخت مسکن عمومی جدید بود.

مؤسسه شهری در اواخر دهه ۱۳۵۰ (۱۹۷۰) نتیجه گرفت که کمک‌هزینه‌های مسکن «نمی‌توانند انگیزه قابل‌توجهی برای دستیابی به اکثر اهداف سیاست‌گذاری HUD فراهم کنند.» سیاست‌های بعدی HUD شامل ارائه یارانه مستقیم به مالکان از طریق برنامه بخش ۸ و ساخت پروژه‌های بزرگ مسکن عمومی بود، فعالیتی که تا حد زیادی متوقف شده است.

هزینه‌های فدرال برای مسکن عمدتاً به نفع افراد ثروتمندتر است. مطالعه‌ای در سال ۱۳۹۶ (۲۰۱۷) توسط Apartment List نشان داد که کسر مالیاتی محبوب به نام کسر بهره وام مسکن (MID) در سال ۱۳۹۴ (۲۰۱۵) ۷۱ میلیارد دلار برای دولت فدرال هزینه داشت، بیش از دو برابر ۲۹ میلیارد دلاری که برای برنامه بخش ۸ برای مستأجران کم‌درآمد هزینه شد. علاوه بر این، بیش از نیمی از خانوارهای پردرآمد از کسر بهره وام مسکن استفاده می‌کنند، در حالی که تنها ۱۱ درصد از خانوارهای کم‌درآمد از هر نوع یارانه مسکن بهره‌مند می‌شوند.

هشدار

تبعیض در اعطای وام مسکن غیرقانونی است. اگر فکر می‌کنید به دلیل نژاد، مذهب، جنسیت، وضعیت تأهل، استفاده از کمک‌های عمومی، منشأ ملی، معلولیت یا سن مورد تبعیض قرار گرفته‌اید، اقداماتی می‌توانید انجام دهید. یکی از این اقدامات، ارائه گزارش به دفتر حفاظت مالی مصرف‌کننده یا وزارت مسکن و توسعه شهری ایالات متحده (HUD) است.