درآمد واقعی چیست؟

درآمد واقعی مقدار پولی است که یک فرد یا نهاد پس از محاسبه‌ی تورم کسب می‌کند. گاهی اوقات به آن دستمزد واقعی نیز گفته می‌شود. پیگیری تفاوت بین درآمد اسمی و واقعی برای درک تغییرات قدرت خرید بسیار مهم است.

نکات کلیدی

• درآمد واقعی، که با نام دستمزد واقعی نیز شناخته می‌شود، مقدار پولی است که یک فرد یا نهاد پس از تعدیل تورم به دست می‌آورد.
• درآمد واقعی با درآمد اسمی متفاوت است، زیرا در درآمد اسمی چنین تعدیل‌هایی وجود ندارد.
• افراد اغلب درآمد واقعی خود را در مقایسه با درآمد اسمی پیگیری می‌کنند تا قدرت خریدشان را بهتر درک کنند.
• بیشتر محاسبات درآمد واقعی بر اساس تورمی است که توسط شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI) گزارش می‌شود.
• از نظر نظری، زمانی که تورم افزایش می‌یابد، درآمد واقعی و قدرت خرید به اندازه‌ی تورم در هر دلار کاهش پیدا می‌کند.

درک درآمد واقعی

درآمد واقعی یک معیار اقتصادی است که برآوردی از قدرت خرید واقعی فرد در بازار آزاد پس از محاسبه‌ی تورم ارائه می‌دهد. این معیار نرخ تورم اقتصادی به ازای هر دلار را از درآمد فرد کم می‌کند، که معمولاً منجر به ارزشی پایین‌تر و قدرت خرید کمتر می‌شود.

مهم:

کاهش قیمت‌ها نیز می‌تواند رخ دهد که یک نرخ تورم منفی ایجاد می‌کند. تورم منفی یا کاهش قیمت باعث افزایش قدرت خرید درآمد واقعی خواهد شد.

درآمد واقعی با درآمد اسمی متفاوت است، زیرا درآمد اسمی با تغییرات قیمت و هزینه‌های زندگی تعدیل نشده است. افراد اغلب درآمد واقعی خود را در مقایسه با درآمد اسمی پیگیری می‌کنند تا بهترین درک را از قدرت خرید خود داشته باشند.

به طور کلی، درآمد واقعی فقط یک برآورد از قدرت خرید فرد است، زیرا فرمول محاسبه‌ی درآمد واقعی از یک مجموعه‌ی گسترده از کالاها استفاده می‌کند که ممکن است دقیقاً با دسته‌بندی‌هایی که یک سرمایه‌گذار در آن هزینه می‌کند مطابقت نداشته باشد. علاوه بر این، نهادها ممکن است تمام درآمد اسمی خود را خرج نکنند و از برخی اثرات درآمد واقعی اجتناب کنند.

فرمول درآمد واقعی

راه‌های مختلفی برای محاسبه‌ی درآمد واقعی وجود دارد. سه فرمول پایه برای درآمد واقعی شامل موارد زیر است:

Wages - (wages * inflation rate) = درآمد واقعی
Wages / (1 + Inflation Rate) = درآمد واقعی
(1 – Inflation Rate) * Wages = درآمد واقعی

شاخص‌های نرخ تورم

همه‌ی فرمول‌های درآمد واقعی و دستمزد واقعی می‌توانند یکی از چندین شاخص تورم را در نظر بگیرند. سه شاخص پرکاربرد تورم برای مصرف‌کنندگان شامل موارد زیر است:

شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI)

شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI) متوسط هزینه‌ی یک سبد مشخص از کالاها و خدمات، شامل غذا و نوشیدنی، آموزش، تفریح، پوشاک، حمل‌ونقل و مراقبت‌های پزشکی را اندازه‌گیری می‌کند. در ایالات متحده، دفتر آمار نیروی کار (BLS) اعداد CPI را ماهانه و سالانه منتشر می‌کند.

شاخص قیمت مخارج مصرف شخصی (PCE)

شاخص قیمت مخارج مصرف شخصی (PCE) شاخص دوم مشابهی برای قیمت مصرف‌کننده است. این شاخص شامل دسته‌بندی‌های کمی متفاوت برای کالاها و خدمات بوده و تعدیلات و روش‌شناسی خاص خود را دارد. شاخص PCE توسط فدرال رزرو برای سنجش تورم قیمت مصرف‌کننده و اتخاذ تصمیمات سیاست پولی استفاده می‌شود.

شاخص قیمت تولید ناخالص داخلی (GDP Price Index)

شاخص قیمت تولید ناخالص داخلی یکی از گسترده‌ترین معیارهای تورم است زیرا همه‌ی چیزهایی را که توسط اقتصاد ایالات متحده تولید می‌شود (به جز واردات) در نظر می‌گیرد.

به طور کلی، سه شاخص اصلی قیمت سطح تقریباً مشابهی از تورم را گزارش می‌دهند. با این حال، تحلیلگران درآمد واقعی می‌توانند هر شاخص قیمتی را که به نظرشان بهترین تناسب را با وضعیت تحلیل درآمدشان دارد انتخاب کنند.

ملاحظات ویژه برای سرمایه‌گذاری

بسیاری از افراد و کسب‌وکارها بخش قابل‌توجهی از درآمد خود را در محصولات و ابزارهای سرمایه‌گذاری بدون ریسک سرمایه‌گذاری می‌کنند که نرخ بازدهی آن‌ها برابر یا بالاتر از نرخ تورم اقتصادی است تا اثرات تورم بر درآمدشان کاهش یابد.

چندین سرمایه‌گذاری بدون ریسک بازدهی حدود ۲٪ یا بیشتر ارائه می‌دهند. این محصولات شامل حساب‌های پس‌انداز با بازده بالا، حساب‌های بازار پول، گواهی‌های سپرده، اوراق خزانه‌داری و اوراق بهادار محافظت‌شده از تورم خزانه‌داری (TIPS) هستند.

علاوه بر این، سرمایه‌گذاران ممکن است مایل باشند ریسک کمی بیشتری بپذیرند تا درآمدشان حداقل برابر یا بالاتر از نرخ تورم باشد. برای سرمایه‌گذاران حرفه‌ای‌تر، اوراق قرضه‌ی شهرداری و شرکتی اغلب برای دستیابی به بازدهی ۲٪ یا بیشتر استفاده می‌شوند، که تورم را شکست داده و به رشد پایدار درآمد کمک می‌کنند.

نرخ‌های دستمزد واقعی

هنگام پیگیری دستمزد واقعی، ممکن است چندین آمار در نظر گرفته شود. یک نرخ دستمزد واقعی می‌تواند محاسبه‌ی پایه‌ای از نرخ ساعتی، هفتگی یا سالانه‌ی فرد پس از تعدیل تورم باشد.

نکته:

داشتن انتظاری برای نرخ دستمزد واقعی می‌تواند به اندازه‌ی داشتن انتظاری برای نرخ دستمزد اسمی در مسیر شغلی مهم باشد.

گزارش‌های BLS

BLS یک گزارش ماهانه از درآمد واقعی منتشر می‌کند که می‌تواند برای پیگیری نرخ‌های دستمزد واقعی مفید باشد. گزارش درآمد واقعی ماه ژوئیه ۲۰۲۴، برای مثال، میانگین واقعی درآمد ساعتی را در بین تمام کارگران بخش خصوصی غیرکشاورزی ۱۱٫۱۹ دلار در ساعت نشان می‌دهد — افزایشی ۰٫۷٪ نسبت به ژوئیه ۲۰۲۳.

فرمول‌های درآمد واقعی

یک مدیر میانی با حقوق اسمی ۶۰,۰۰۰ دلار در سال ممکن است CPI را برای محاسبه‌ی نرخ دستمزد واقعی ساعتی، هفتگی، ماهانه و سالانه دنبال کند. فرض کنید CPI نرخ تورمی ۲٫۴٪ گزارش داده باشد. با استفاده از فرمول ساده [Wages / (1 + Inflation Rate) = Real Income]، این منجر به نرخ دستمزد واقعی تقریبی ۵۸,۵۹۴ دلار نسبت به دوره‌ای می‌شود که ۶۰,۰۰۰ دلار محاسبه شده است.

محاسبه‌ی نرخ‌های دستمزد واقعی در مقیاس ساعتی، هفتگی و ماهانه می‌تواند پیچیده‌تر باشد اما همچنان امکان‌پذیر است. مدیر میانی می‌تواند حقوق سالانه‌ی اسمی خود را بر تعداد ساعات، هفته‌ها و ماه‌های سال تقسیم کند و سپس تعدیل لازم را انجام دهد. برای یک ارزیابی ماهانه، حقوق ۶۰,۰۰۰ دلار در سال معادل ۵,۰۰۰ دلار دستمزد اسمی در ماه خواهد بود. با تعدیل تغییر ماهانه‌ی CPI، فرضاً -۰٫۰۱٪، آن ۵,۰۰۰ دلار قدرت خرید خود را به ۵,۰۰۵ دلار افزایش می‌دهد.

برداشت‌های دیگر از نرخ دستمزد واقعی ممکن است به درصد دستمزد واقعی نسبت به اسمی یا نرخ رشد دستمزد واقعی در مقابل اسمی نگاه کنند. شاخص‌های هزینه‌ی زندگی نیز می‌توانند اطلاعات ارزشمندی درباره‌ی انتظارات نرخ دستمزد واقعی در مقابل اسمی ارائه دهند. این شاخص‌ها برای اعمال تعدیلات هزینه‌ی زندگی (COLA) برای کارگران، طرح‌های بیمه، برنامه‌های بازنشستگی و موارد دیگر استفاده می‌شوند.

قدرت خرید

به طور کلی، اثر تورم بر دستمزدها بر قدرت خرید یک مصرف‌کننده تأثیر می‌گذارد. زمانی که قیمت‌ها در بازار افزایش می‌یابند اما مصرف‌کنندگان همان دستمزد را دریافت می‌کنند، شکافی ایجاد می‌شود که بر قدرت خرید تأثیر می‌گذارد. به همین دلیل است که درآمد واقعی در زمان افزایش تورم کاهش می‌یابد و برعکس.

هنگامی که تورم رخ می‌دهد، یک مصرف‌کننده باید برای یک مقدار ثابت از کالا یا خدمات پول بیشتری بپردازد. از نظر نظری، به همین دلیل است که سرمایه‌گذاران آگاه به دنبال نگهداری بخش قابل‌توجهی از درآمد خود در سرمایه‌گذاری‌هایی با بازدهی ۲٪ یا بیشتر هستند. در این صورت، با تورم ۲٪، آن‌ها قادر خواهند بود قدرت خرید خود را در سطح ثابتی حفظ کنند.

برای مثال، فرض کنید یک مصرف‌کننده تقریباً ۱۰۰ دلار در ماه یا در مجموع ۱,۲۰۰ دلار در سال برای غذا هزینه می‌کند، در سالی که تورم با نرخ سالانه‌ی ۱٪ در حال افزایش است. همچنین فرض کنید این مصرف‌کننده هیچ تغییری در دستمزد خود ندیده است.

یک مصرف‌کننده با حقوق اسمی سالانه‌ی ۶۰,۰۰۰ دلار تقریباً ۶۰۰ دلار قدرت خرید خود را طی یک سال از دست می‌دهد، یا یک سنت به ازای هر دلار هزینه‌شده، به دلیل اثرات تورم. در مورد خرید مواد غذایی، این بدان معناست که همان مقدار غذا برایشان ۱۲ دلار بیشتر در سال جاری نسبت به سال گذشته هزینه داشته است. به طور جایگزین، اگر این مصرف‌کننده از یک بودجه‌ی دقیق غذایی پیروی نکند، احتمالاً حدود ۱۰۱ دلار در ماه یا ۱,۲۱۲ دلار خرج خواهد کرد تا همان مقدار غذایی را که سال گذشته خریداری کرده بود به دست آورد.

منظور از درآمد واقعی چیست؟

درآمد واقعی مقدار پولی است که یک فرد پس از محاسبه‌ی تورم به دست می‌آورد. این معیار بازتاب دقیق‌تری از قدرت خرید دستمزد فرد است. در دوره‌های تورم بالا، قدرت خرید کاهش می‌یابد. درآمد واقعی آن کاهش را نشان می‌دهد. از سوی دیگر، در دوره‌های کاهش قیمت‌ها، قدرت خرید — و بنابراین درآمد واقعی — ممکن است افزایش یابد.

مثال درآمد واقعی چیست؟

یک خانواده را در نظر بگیرید که درآمد ترکیبی آن‌ها ۱۰۰,۰۰۰ دلار است. در سالی که نه تورم وجود دارد و نه کاهش قیمت، درآمد واقعی روی ۱۰۰,۰۰۰ دلار باقی می‌ماند. به عبارت دیگر، درآمد خانواده قدرت خرید خود را در طول زمان حفظ خواهد کرد. با این حال، نرخ تورم ۵٪ را در نظر بگیرید. در چنین حالتی، درآمد واقعی بر اساس محاسبات فرمول ساده‌ی درآمد واقعی به حدود ۹۵,۰۰۰ دلار کاهش می‌یابد.

آیا تفاوتی بین درآمد ناخالص و درآمد خالص وجود دارد؟

درآمد ناخالص مقدار پولی است که یک کارمند بدون محاسبه‌ی هیچ‌گونه کسورات، مانند مالیات، هزینه‌های بهداشتی و اعتبارهای مالیاتی، به دست می‌آورد. درآمد خالص دستمزد دریافتی یک کارمند است، مقداری که او پس از کسر تمام کسورات دریافت می‌کند.

جمع‌بندی

درآمد واقعی یک معیار مهم برای قدرت خرید است. این معیار با تعدیل درآمد اسمی بر اساس تورم محاسبه می‌شود. در دوره‌های تورم، درآمد واقعی ممکن است کاهش یابد. با این حال، افراد می‌توانند با سرمایه‌گذاری درآمد خود در ابزارهای سرمایه‌گذاری که بازدهی بالاتر از نرخ تورم دارند، از کاهش قدرت خریدشان جلوگیری کنند.