قانون بهبود کیفیت آب ۱۹۷۰ چیست؟

قانون بهبود کیفیت آب ۱۹۷۰ چیست؟

قانون بهبود کیفیت آب ۱۹۷۰، قانونی در ایالات متحده بود که اختیارات دولت فدرال را بر استانداردهای کیفیت آب و آلاینده‌های آب گسترش داد.

این قانون از قانون کنترل آلودگی آب فدرال ۱۹۴۸ نشأت گرفت و محدودیت‌های بیشتری بر تخلیه نفت به آب‌هایی که می‌توانستند به سلامت انسان، حیات دریایی، حیات وحش یا اموال آسیب برسانند، اعمال کرد. همچنین شامل مفاد دیگری برای کاهش آلودگی آب بود.

نکات کلیدی

• قانون بهبود کیفیت آب ۱۹۷۰ نظارت فدرال بر استانداردهای کیفیت آب و پیگرد قانونی آلاینده‌های آب را گسترش داد.

• این قانون از قانون کنترل آلودگی آب فدرال ۱۹۴۸ سرچشمه گرفت.

• اختیارات فدرال تحت این قانون گسترش یافت و رویه‌ای برای صدور گواهینامه ایالتی برای جلوگیری از کاهش کیفیت آب به زیر استانداردهای قابل‌قبول ایجاد شد.

درک قانون بهبود کیفیت آب ۱۹۷۰

نظارت فدرال بر آلودگی آب به سال ۱۸۸۶ بازمی‌گردد، زمانی که قانون رودخانه و بندر امضا شد. یکی از اولین و مهم‌ترین قوانین مرتبط با کیفیت آب و آلودگی در ایالات متحده، قانون کنترل آلودگی آب فدرال ۱۹۴۸ بود که توسط کنگره برای بهبود کیفیت آب و ایجاد سیاستی ملی برای کنترل و پیشگیری از آلودگی آب وضع شد.

این قانون بعداً اصلاح شد تا استانداردهای مرتبط با کیفیت آب و آلودگی را گسترش دهد. این گسترش راه را برای قانون بهبود کیفیت آب ۱۹۷۰ هموار کرد.

قانون جدید اختیارات فدرال را گسترش داد و رویه‌ای برای صدور گواهینامه ایالتی ایجاد کرد تا از کاهش کیفیت آب به زیر استانداردهای قابل‌قبول جلوگیری شود. به گفته آژانس حفاظت از محیط زیست (EPA)، بهبودهای قانون ۱۹۴۸ منجر به «قانون‌گذاری پراکنده» شد، که عمدتاً به دلیل تغییرات در مسئولیت‌های سازمان‌های فدرال بود که اجرای قانون را دشوار می‌کرد.

اصلاحات در سال ۱۹۷۲ برای رفع این مشکلات معرفی شدند که اختیارات کنترل آلودگی آب را بازسازی و یکپارچه کردند. استانداردهای جدیدی وضع شد، مقرراتی برای جلوگیری از ورود نفت به آب‌های قابل کشتیرانی افزایش یافت و دستورالعمل‌هایی برای محدودیت‌های تخلیه مواد مانند فاضلاب بهداشتی، سیالات حفاری و آب تولیدی ایجاد شد. پس از اعمال این تغییرات در سال ۱۹۷۲، این قانون به‌عنوان قانون آب پاک شناخته شد.

نکته: نخستین هدف این قانون، توقف کامل ورود آلاینده‌ها به آب‌های قابل کشتیرانی کشور تا سال ۱۹۸۵ بود. هدف میانی، حفاظت از حیات دریایی مانند ماهی‌ها و صدف‌داران تا ژوئیه ۱۹۸۳ بود.

ملاحظات ویژه

اگرچه آلودگی آب از دهه ۱۹۷۰ به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافته است، هنوز کارهای زیادی باید انجام شود. نیتروژن و فسفر معمولاً در آب یافت می‌شوند و تغذیه ضروری برای حیات دریایی فراهم می‌کنند. اما وقتی سطح این عناصر بیش از حد باشد، می‌تواند خطرناک شود.

یکی از علل اصلی آلودگی اکنون آفت‌کش‌هاست، در حالی که در اوایل دهه ۱۹۷۰، تخلیه مستقیم مواد شیمیایی و سایر آلاینده‌ها به آب توسط صنایع بود. به گفته EPA، آلودگی نیتروژن «طی چند دهه گذشته بر بسیاری از جریان‌ها، رودخانه‌ها، دریاچه‌ها، خلیج‌ها و آب‌های ساحلی تأثیر گذاشته و منجر به مشکلات جدی زیست‌محیطی و سلامت انسانی و تأثیر بر اقتصاد شده است.»

نکته مهم: آلاینده‌های بالقوه می‌توانند بیمه آلودگی دریایی خریداری کنند تا از خود در برابر مسئولیت‌های ناشی از مقررات فدرال آب محافظت کنند.

آلاینده‌های بالقوه تصادفی آب می‌توانند با خرید بیمه آلودگی دریایی از خود در برابر مسئولیت‌هایی که تحت مقررات فدرال آب با آن مواجه‌اند، محافظت کنند. این بیمه خسارات مانند پاکسازی، آسیب به منابع طبیعی، دفاع حقوقی و جریمه‌های مدنی را پوشش می‌دهد. واحدهای حفاری سیار، مالکان و اپراتورهای بار، کشتی‌سازی‌ها و مالکان و اپراتورهای ماریناها نمونه‌هایی از کسب‌وکارهایی هستند که از این نوع پوشش بیمه‌ای بهره‌مند می‌شوند.