در گسترده‌ترین معنا، پایداری به توانایی حفظ یا پشتیبانی مداوم از یک فرآیند در طول زمان اشاره دارد. در زمینه‌های کسب‌وکار و سیاست، پایداری به دنبال جلوگیری از تخلیه منابع طبیعی یا فیزیکی است تا آن‌ها برای بلندمدت در دسترس باقی بمانند.
نکات کلیدی
- پایداری توانایی حفظ یا پشتیبانی از یک فرآیند در طول زمان است.
- پایداری اغلب به سه مفهوم اصلی تقسیم می‌شود: اقتصادی، زیست‌محیطی و اجتماعی.
- بسیاری از کسب‌وکارها و دولت‌ها به اهداف پایدار متعهد شده‌اند، مانند کاهش ردپای زیست‌محیطی و حفظ منابع.
- برخی سرمایه‌گذاران به طور فعال سرمایه‌گذاری‌های پایداری را، که به عنوان "سرمایه‌گذاری‌های سبز" شناخته می‌شود، اتخاذ می‌کنند.
- منتقدان برخی شرکت‌ها را به greenwashing متهم کرده‌اند، که عمل فریب عموم برای نشان دادن کسب‌وکار به عنوان زیست‌محیطی‌تر از آنچه هست، است.
نحوه عملکرد پایداری
بر این اساس، سیاست‌های پایدار بر تأثیر آینده هر سیاست یا عمل کسب‌وکاری بر انسان‌ها، اکوسیستم‌ها و اقتصاد گسترده‌تر تأکید دارند. این مفهوم اغلب با اعتقاد به اینکه بدون تغییرات عمده در نحوه اداره سیاره، آسیب جبران‌ناپذیری متحمل خواهد شد، مطابقت دارد.
با گسترش نگرانی‌ها در مورد تغییرات اقلیمی انسانی، از دست دادن تنوع زیستی و آلودگی، جهان به سمت پذیرش شیوه‌ها و سیاست‌های پایدار حرکت کرده است، عمدتاً از طریق اجرای شیوه‌های کسب‌وکاری پایدار و افزایش سرمایه‌گذاری در فناوری سبز.
سه ستون پایداری
ایده پایداری اغلب به سه ستون تقسیم می‌شود: اقتصادی، زیست‌محیطی و اجتماعی—که به طور غیررسمی به عنوان سود، سیاره و مردم شناخته می‌شود. در این تقسیم‌بندی، مفهوم "پایداری اقتصادی" بر حفظ منابع طبیعی که ورودی‌های فیزیکی برای تولید اقتصادی فراهم می‌کنند، تمرکز دارد، شامل هر دو ورودی تجدیدپذیر و غیرقابل تجدید.
مفهوم "پایداری زیست‌محیطی" تأکید بیشتری بر سیستم‌های پشتیبانی حیات، مانند جو یا خاک، که باید برای وقوع تولید اقتصادی یا زندگی انسانی حفظ شوند، دارد. در مقابل، پایداری اجتماعی بر اثرات انسانی سیستم‌های اقتصادی تمرکز دارد و شامل تلاش‌هایی برای ریشه‌کن کردن فقر و گرسنگی، و همچنین مبارزه با نابرابری است.
در سال ۱۹۸۳، سازمان ملل متحد (U.N.) کمیسیون جهانی محیط زیست و توسعه را برای مطالعه ارتباط بین سلامت اکولوژیکی، توسعه اقتصادی و عدالت اجتماعی ایجاد کرد. کمیسیون، که توسط گرو هارلم بروندتلاند، نخست‌وزیر سابق نروژ، اداره می‌شد، در سال ۱۹۸۷ گزارشی منتشر کرد که استاندارد تعریف توسعه پایدار شده است.
آن گزارش توسعه پایدار، یا طرح کلی دستیابی به پایداری، را به عنوان برآورده کردن "نیازهای حال حاضر بدون به خطر انداختن توانایی نسل‌های آینده برای برآورده کردن نیازهای خود" توصیف می‌کند.
پایداری شرکتی
در زمینه‌های کسب‌وکار، پایداری به بیش از زیست‌محیطی بودن اشاره دارد. مدرسه کسب‌وکار هاروارد دو راه برای اندازه‌گیری شیوه‌های کسب‌وکاری پایدار فهرست می‌کند: تأثیر کسب‌وکار بر محیط و تأثیر کسب‌وکار بر جامعه، با هدف عمل پایدار داشتن تأثیر مثبت بر حداقل یکی از این زمینه‌ها.
مهم پایداری شرکتی به عنوان بخشی از اخلاق شرکتی در پاسخ به نگرانی‌های عمومی در مورد آسیب بلندمدت ناشی از تمرکز بر سودهای کوتاه‌مدت ظهور کرد.
این دیدگاه مسئولیت، کسب‌وکارها را تشویق می‌کند تا مزایای بلندمدت را با بازده‌های فوری متعادل کنند، و هدف پیگیری اهداف فراگیر و زیست‌محیطی سالم را دنبال کنند. این شامل طیف گسترده‌ای از شیوه‌های ممکن است. کاهش انتشارها، کاهش مصرف انرژی، تأمین محصولات از سازمان‌های تجارت عادلانه، و اطمینان از دفع مناسب زباله فیزیکی با ردپای کربن کوچکتر، به عنوان حرکت‌هایی به سمت پایداری واجد شرایط است.
شرکت‌ها همچنین اهداف پایداری مانند تعهد به بسته‌بندی بدون زباله تا سال خاصی، یا کاهش انتشارهای کلی به درصد مشخصی، تعیین کرده‌اند.
بسیاری از شرکت‌ها چنین وعده‌های پایداری داده‌اند. برای مثال، والمارت استورز Inc. (WMT) متعهد به رسیدن به انتشار صفر تا ۲۰۴۰ شده است. مورگان استنلی (MS) متعهد به انتشارهای "مالی‌شده خالص صفر" تا ۲۰۵۰ شده است.
فشار برای پایداری در زمینه‌هایی مانند تولید انرژی نیز مشهود است، جایی که تمرکز بر یافتن ذخایر جدید برای پیشی گرفتن از برداشت از ذخایر موجود است. برخی شرکت‌های برق، برای مثال، اکنون به طور علنی اهدافی برای تولید انرژی از منابع پایدار مانند باد، هیدروپاور و خورشیدی اعلام می‌کنند.
از آنجایی که این سیاست‌ها تمایل به ایجاد حسن نیت عمومی دارند، برخی شرکت‌ها به greenwashing متهم شده‌اند، عمل ایجاد تصور غلط که کسب‌وکار را زیست‌محیطی‌تر از آنچه هست نشان می‌دهد.
روند reshoring—بازگشت تولید و ساخت کالا به کشور اصلی شرکت—همچنین می‌تواند به پایداری کمک کند. مثال‌ها شامل کاهش ردپای کربن از طریق زنجیره‌های تأمین کوتاه‌تر است.
چالش‌های اطراف پایداری کسب‌وکار
تغییر به پایداری می‌تواند دشوار باشد. مؤسسه سانتا فه سه مانع عمده برای شرکت‌هایی که به دنبال بهبود تأثیرات زیست‌محیطی خود هستند، فهرست می‌کند: اول، درک واقعی تأثیر هر شرکت فردی سخت است. دوم، رتبه‌بندی تأثیر زیست‌محیطی برخی فعالیت‌ها دشوار است. در نهایت، پیش‌بینی پاسخ عوامل اقتصادی به انگیزه‌های در حال تغییر دشوار است.
یک نظرسنجی سرمایه‌گذاری پایدار نشان می‌دهد که بیش از سه‌چهارم سرمایه‌گذاران می‌گویند شرکت‌ها باید زنجیره‌های تأمین پایدار بسازند، و تقریباً سه‌چهارم می‌گویند شرکت‌ها باید پایداری را در استراتژی‌های شرکتی خود ادغام کنند.
همه کسانی که با سرمایه‌گذاری‌ها نگران هستند، این اشتیاق را به اشتراک نمی‌گذارند. در مارس ۲۰۲۵، برای مثال، کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده (SEC) تحت اداره رئیس‌جمهور دونالد ترامپ رأی داد تا دفاع قانونی خود از قانون افشای مرتبط با اقلیم را پایان دهد، که شرکت‌های بورسی بزرگ را ملزم به افشای اقدام اقلیمی، انتشار گازهای گلخانه‌ای و تأثیرات مالی آب و هوای شدید می‌کرد. SEC این قانون را فقط یک سال قبل تحت اداره رئیس‌جمهور جو بایدن اتخاذ کرده بود.
سپس در ژوئن ۲۰۲۵، SEC پیشنهادی را که نیاز به افشای بهبودیافته زیست‌محیطی، اجتماعی و حاکمیتی (ESG) از مشاوران سرمایه‌گذاری داشت، پس گرفت.
سرمایه‌گذاری ESG همچنین چالش‌هایی دیده است، با صندوق‌های باز و معامله‌شده در بورس ضررها متحمل شده و شش بانک بزرگ ایالات متحده—بانک آمریکا، سیتی‌گروپ، گلدمن ساکس، جی‌پی‌مورگان چیس، مورگان استنلی و ولز فارگو—از اتحاد بانکی خالص صفر حمایت‌شده توسط سازمان ملل خارج شده‌اند.
مزایای پایداری کسب‌وکار
علاوه بر مزایای اجتماعی بهبود محیط و ارتقای نیازهای انسانی، مزایای مالی برای شرکت‌هایی که استراتژی‌های پایداری را با موفقیت اجرا می‌کنند، وجود دارد. استفاده پایدار از منابع می‌تواند پایداری بلندمدت یک کسب‌وکار را بهبود بخشد، همان‌طور که کاهش زباله و آلودگی می‌تواند به شرکت کمک کند پول صرفه‌جویی کند.
برای مثال، استفاده از روشنایی و لوله‌کشی کارآمدتر می‌تواند به شرکت در قبض‌های خدمات عمومی صرفه‌جویی کند، و همچنین تصویر عمومی آن را بهبود بخشد. همچنین ممکن است مشوق‌های مالیاتی دولتی برای شرکت‌هایی که شیوه‌های پایداری خاصی را اتخاذ می‌کنند، وجود داشته باشد.
پایداری همچنین می‌تواند شرکت را برای سرمایه‌گذاران جذاب‌تر کند. مطالعه KPMG ۲۰۲۴ نشان داد که ۵۹% پاسخ‌دهندگان نظرسنجی مایل به پرداخت حق بیمه برای سرمایه‌گذاری در شرکتی هستند که بلوغ ESG بالایی متناسب با اولویت‌های ESG آن‌ها نشان دهد. از سوی دیگر، مقاله Journal of Business Research ۲۰۲۴ نشان داد که شرکت‌ها سود تقسیمی بالاتری پرداخت می‌کنند تا آسیب بالقوه ناشی از درک منفی تأثیر اجتماعی را کاهش دهند.
بر اساس مصاحبه با مدیران ارشد در ۴۳ شرکت سرمایه‌گذاری جهانی، هاروارد بیزینس ریویو استدلال کرده که تصور برخی رهبران کسب‌وکار مبنی بر اینکه مسائل ESG در جامعه سرمایه‌گذاری نیستند، منسوخ است.
"تغییر دریایی" در نگرش‌های سرمایه‌گذاران توصیف‌شده توسط هاروارد بیزینس ریویو بر تعهدات افزایش‌یافته سرمایه‌گذاران تکیه دارد. اصول سرمایه‌گذاری مسئولانه، تلاش حمایت‌شده توسط سازمان ملل برای آوردن این مسائل به سرمایه‌گذاری، در سال ۲۰۰۶ با ۶۳ شرکت سرمایه‌گذاری با ۶.۵ تریلیون دلار دارایی تحت مدیریت متعهد شد. تا مارس ۲۰۲۴، بیش از ۵۳۰۰ شرکت با ۱۲۸.۴ تریلیون دلار دارایی داشت.
هشدار: در حالی که وسوسه‌کننده است از شرکت‌هایی که به نظر زیست‌محیطی دوستانه می‌آیند حمایت کنید، برخی شرکت‌ها کمتر پایدار از آنچه به نظر می‌رسند هستند. این استفاده از تبلیغات یا برندسازی گمراه‌کننده برای ایجاد تصور غلط پایداری گاهی greenwashing نامیده می‌شود.
ایجاد استراتژی کسب‌وکار پایدار
بسیاری از شرکت‌ها به دنبال ادغام شیوه‌های پایداری در مدل‌های کسب‌وکاری اصلی خود هستند. شرکت‌ها می‌توانند استراتژی‌های پایداری را به همان شیوه‌ای که برنامه‌های استراتژیک دیگر خود را توسعه می‌دهند، اتخاذ کنند.
اولین گام برای ادغام شیوه‌های پایداری، شناسایی ضعف یا کمبود خاص است. برای مثال، شرکت ممکن است تعیین کند که زباله بیش از حد تولید می‌کند، یا شیوه‌های استخدام آن به جوامع اطراف آسیب می‌رساند.
گام بعدی، تعیین اهداف و شناسایی معیارهایی است که برای اندازه‌گیری دستاوردها استفاده خواهد شد. شرکت ممکن است هدف جاه‌طلبانه‌ای برای کاهش ردپای کربن یا هدف درصدی خاص برای استخدام تنوع تنظیم کند. این به شرکت اجازه می‌دهد به طور عینی تعیین کند آیا اهدافش برآورده شده است.
گام نهایی، اجرای استراتژی و ارزیابی نتایج است. این نیاز به ارزیابی مجدد مداوم دارد، زیرا اهداف شرکت ممکن است با رشد شرکت تغییر کند.
برخی دام‌های رایج برای شرکت‌هایی که به پایداری هدف‌گذاری می‌کنند وجود دارد. یکی از آن‌ها شکاف دانش-عمل است: حتی اگر بسیاری از مدیران اجرایی پایداری را به عنوان یکی از ارزش‌های اصلی کسب‌وکار تنظیم کنند، تعداد کمی از آن‌ها اقدامات ملموس برای دستیابی به اهداف پایداری انجام می‌دهند.
دیگری به عنوان شکاف رعایت-رقابتی شناخته می‌شود. در حالی که بهبود معیارهای پایداری می‌تواند شرکت را در بازار رقابتی‌تر کند، این اهداف نباید با الزامات رعایت اجباری که شرکت باید رعایت کند، اشتباه گرفته شود. در حالی که پایداری مطلوب است، رعایت اجباری است.
مثال واقعی
یک مثال جالب از استراتژی پایداری موفق، یونیلیور (UL)، شرکت مادر صابون‌های داو، اسپری بدن آکس، بستنی بن و جری، مایونز هلمن و بسیاری از برندهای آشنا دیگر است. در سال ۲۰۱۰، شرکت برنامه زندگی پایدار یونیلیور را اجرا کرد، طرح ۱۰ ساله‌ای برای کاهش تأثیر زیست‌محیطی برندهایش در حالی که محیط کار عادلانه‌تری فراهم می‌کند.
تا پایان برنامه زندگی پایدار یونیلیور، شرکت توانست دستاوردهای عمده‌ای در بهبود ردپای زیست‌محیطی و همچنین خط پایین شرکت اعلام کند. با کار برای حفظ آب و انرژی، شرکت توانست بیش از ۱ میلیارد یورو بین ۲۰۰۸ و ۲۰۱۸ صرفه‌جویی کند. علاوه بر این، با ایجاد فرصت‌های بیشتر برای زنان، یونیلیور همچنین کارفرمای ترجیحی کالاهای مصرفی برای دانشجویان فارغ‌التحصیل در ۵۰ کشور شد.
در سال ۲۰۲۴، یونیلیور برنامه زندگی پایدار خود را با چهار حوزه اولویت پایداری اقلیم، معیشت، طبیعت و پلاستیک در برنامه اقدام رشد ۲۰۳۰ پیگیری کرد.
سه اصل پایداری چیست؟
اصول پایداری به سه مفهوم اصلی پایداری زیست‌محیطی، اجتماعی و اقتصادی اشاره دارد—گاهی به عنوان مردم، سیاره و سود تقسیم می‌شود. این به معنای آن است که برای در نظر گرفته شدن پایدار، یک کسب‌وکار باید بتواند منابع طبیعی را حفظ کند، جامعه و نیروی کار سالم را حمایت کند، و درآمد کافی برای باقی ماندن مالی قابل دوام در بلندمدت کسب کند.
چه فعالیت‌هایی پایداری را ترویج می‌کند؟
بسیاری از کسب‌وکارهای پایدار به دنبال کاهش ردپای زیست‌محیطی با استفاده از انرژی تجدیدپذیر یا کاهش زباله هستند. شرکت‌ها همچنین می‌توانند با ترویج تنوع و عدالت در نیروی کار، یا اجرای سیاست‌هایی که به نفع جامعه محلی است، پایدارتر باشند.
پایداری اقتصادی چیست؟
پایداری اقتصادی به توانایی شرکت برای ادامه عملیات در افق بلندمدت اشاره دارد. برای پایدار بودن اقتصادی، شرکت باید بتواند اطمینان حاصل کند که منابع، کارگران و مصرف‌کنندگان کافی برای محصولاتش در آینده دور خواهد داشت.
پایدارترین شرکت‌ها کدامند؟
راه‌های مختلفی برای اندازه‌گیری و مقایسه شرکت‌های پایدار وجود دارد. شرکت تحقیقاتی کانادایی Corporate Knights فهرستی از ۱۰۰ شرکت پایدارترین منتشر می‌کند. فهرست با شرکت‌های استرالیایی Sims Ltd. و Brambles Ltd.، Vestas Wind Systems در دانمارک، و Taiwan High Speed Rail Corp. در تایوان به سر می‌رسد.
چه محصولاتی پایدار نیستند؟
محصولات غیرپایدار از منابعی استفاده می‌کنند که نمی‌توانند با همان سرعتی که مصرف می‌شوند، جایگزین یا تجدید شوند. محصولاتی که به سوخت‌های فسیلی وابسته هستند نمی‌توانند پایدار باشند، زیرا منابع استفاده‌شده برای ساخت آن‌ها هرگز نمی‌توانند جایگزین شوند. منابع دیگر مانند چوب جنگل بارانی، ذخایر ماهیگیری، مرجان‌های دریایی و حیات وحش دیگر می‌توانند پایدار باشند، اگر فقط در حدودی برداشت شوند که اجازه تجدید ذخایر موجود را بدهد.
خلاصه نهایی
با آگاه‌تر شدن مصرف‌کنندگان از محیط، شرکت‌ها و کسب‌وکارهای بیشتری راه‌هایی برای کاهش تأثیرات بر سیاره و جامعه خود پیدا می‌کنند. شیوه‌های پایداری به شرکت‌ها اجازه می‌دهد مزایای اجتماعی خود را برجسته کنند در حالی که همچنان مشتریان را جذب می‌کنند.
نظرات کاربران