به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از پایگاه ۲۴/۷ وال‌استریت، مقایسه ده‌ساله دو صندوق سرمایه‌گذاری قابل معامله در بورس آمریکا نشان می‌دهد سخت‌گیری بیش‌تر در انتخاب سهام لزوما به بازدهی بالاتر منجر نمی‌شود. صندوق آی‌شرز رشد سود تقسیمی هسته (DGRO) در ۱۰ سال گذشته ۲۵۷٫۳۵ درصد بازدهی قیمتی ثبت کرده، در حالی که صندوق سهام سود تقسیمی شواب آمریکا (SCHD) در همین بازه به ۲۳۵٫۳۳ درصد بسنده کرده است. این شکاف ۲۲ واحد درصدی، هزینه پنهان معیار گزینش سخت‌گیرانه‌تر SCHD به شمار می‌رود.
کارمزد سالانه دو صندوق تفاوت چندانی ندارد و نمی‌تواند توضیح‌دهنده این شکاف بزرگ باشد. DGRO با نسبت هزینه خالص ۰٫۰۸ درصد، سالانه حدود ۸ دلار به ازای هر ۱۰٬۰۰۰ دلار سرمایه‌گذاری از سرمایه‌گذار کسر می‌کند؛ این رقم برای SCHD ۰٫۰۶ درصد است. اختلاف ۰٫۰۲ واحد درصدی کارمزد در بلندمدت اثر محسوسی بر عملکرد مقایسه‌ای دو صندوق ندارد و علت اصلی شکاف بازدهی را باید در روش انتخاب سهام جست‌وجو کرد.
تفاوت در روش غربالگری سهام
SCHD پیش از رتبه‌بندی سهام بر اساس نسبت جریان نقدی به بدهی، بازده حقوق صاحبان سهام، بازده سود تقسیمی و رشد ۵ ساله سود تقسیمی، شرکت‌ها را ملزم می‌کند دست‌کم ۱۰ سال متوالی سود تقسیمی پرداخت کرده باشند. این روش به SCHD گرایشی آگاهانه به سمت کیفیت و درآمد می‌دهد، اما شرکت‌هایی با سابقه کوتاه‌تر را نیز کنار می‌گذارد، حتی اگر رشد سودآوری یا بنیه مالی قوی‌ای داشته باشند. اثر این تفاوت در بازه کوتاه‌تر هم دیده می‌شود؛ در ۵ سال گذشته DGRO با ۶۹٫۵۶ درصد بازدهی، از SCHD با ۵۸٫۰۶ درصد پیشی گرفته است. این فاصله، هزینه فرصتی را نشان می‌دهد که فیلتر محدودتر SCHD برای سرمایه‌گذاران ایجاد کرده است.
تمرکز بیش از حد در پرتفوی SCHD
شرایط پذیرش گسترده‌تر DGRO باعث شده این صندوق بتواند سهام شرکت‌های بیش‌تری را در سبد خود نگه دارد. DGRO حدود ۴۰۰ سهم دارد، در حالی که SCHD تنها ۱۰۳ سهم در پرتفوی خود جای داده و به همین دلیل تمرکز بسیار بیش‌تری دارد. سه شرکت کوالکام با ۶٫۷۴ درصد، تگزاس اینسترومنتس با ۵٫۹۰ درصد و یونایتدهلث با ۵٫۰۹ درصد، روی‌هم بیش از ۱۷ درصد از دارایی‌های SCHD را تشکیل می‌دهند. این یعنی افت ارزش هر یک از این سه سهم می‌تواند اثری به‌مراتب بزرگ‌تر بر کل صندوق SCHD بگذارد، اثری که در DGRO به دلیل پراکندگی بیش‌تر سهام کم‌رنگ‌تر است.
روش گسترده‌تر DGRO بدون هزینه هم نیست. سبد بزرگ‌تر این صندوق به معاملات بیش‌تری نیاز دارد، چرا که شرکت‌ها پیوسته وارد یا خارج از شاخص پایه صندوق می‌شوند و این چرخش هزینه معاملاتی و گاه توزیع سود سرمایه‌ای مشمول مالیات ایجاد می‌کند. طبق اعلام آی‌شرز، توزیع درآمد عادی و سود خالص سرمایه‌ای در حساب‌های مشمول مالیات، صرف نظر از دریافت نقدی یا سرمایه‌گذاری مجدد، همچنان مشمول مالیات باقی می‌ماند. در ازای این هزینه، سرمایه‌گذار به تنوع بیش‌تر و دسترسی به طیف گسترده‌تری از شرکت‌های در حال رشد سود تقسیمی دست می‌یابد.
بازده سود تقسیمی، تفاوت مهم دیگر این دو صندوق است. DGRO در ۱۲ ماه گذشته ۱٫۴۸ دلار به ازای هر سهم سود تقسیمی پرداخت کرده که آخرین قسط فصلی آن ۰٫۳۳ دلار بوده است. روش SCHD وزن بیش‌تری به بازده جاری سود تقسیمی می‌دهد و به همین دلیل معمولا بازده بالاتری برای سبد این صندوق رقم می‌خورد. اما بهای این انتخاب، پرتفویی گزینشی‌تر و متمرکزتر است که در بازه بررسی‌شده از نظر بازدهی کل، از DGRO عقب مانده است. برای سرمایه‌گذارانی که تمرکز اصلی‌شان رشد بلندمدت است، نه حداکثرسازی درآمد جاری، این هزینه فرصت اهمیت دارد.
سرمایه‌گذارانی که به راهبرد متمرکز بر سود تقسیمی SCHD علاقه دارند اما از تمرکز بالای آن نگران‌اند، گزینه‌های دیگری هم پیش رو دارند. صندوق وی‌آی‌جی (VIG) نیز بر رشد سود تقسیمی تمرکز دارد، اما سهام با بالاترین بازده را از فهرست خود کنار می‌گذارد. هیچ‌کدام از این صندوق‌ها به‌طور کامل مصون از هزینه فرصت نیستند، اما نشان می‌دهند سرمایه‌گذار برای پایبندی به راهبرد رشد سود تقسیمی، لزوما نباید تمرکز بالای SCHD را بپذیرد. هر روش غربالگری، هزینه‌های خاص خود را دارد و پیش از هر تصمیمی، بررسی آنچه یک صندوق از سبد خود کنار می‌گذارد، به‌اندازه کارمزد و بازده سود تقسیمی آن اهمیت دارد.
نظرات کاربران