فروش سنگین اوراق قرضه، بازار سهام آمریکا را به لرزه انداخت

به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از موتلی فول، بازدهی اوراق قرضه بلندمدت خزانه‌داری آمریکا به‌شدت افزایش یافته است. بازدهی اوراق ۳۰ ساله اخیراً به بالاترین سطح خود از سال ۲۰۰۷ رسید. بازدهی اوراق ۱۰ ساله نیز به سمت بالاترین رقم چندساله خود در حال حرکت است.

این افزایش بازدهی برای سرمایه‌گذاران عادی اهمیت دارد، زیرا وقتی بازدهی اوراق بدون ریسک بالا می‌رود، بخشی از سرمایه از سهام به سمت اوراق قرضه جابه‌جا می‌شود. نتیجه این جابه‌جایی می‌تواند افت قیمت سهام و افزایش نوسان در پرتفوی‌های بازنشستگی و سرمایه‌گذاری خرد باشد. بازار سهام و اوراق قرضه هر دو در روزهای اخیر با نوسان محسوسی همراه بوده‌اند.

بازخرید اوراق و دلایل فشار بر سهام

اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، از مداخله دولت برای بازخرید اوراق بلندمدت خبر داد. هدف این اقدام، کاهش فشار بر بازدهی اوراق ۳۰ ساله بود. بااین‌حال این مداخله تاثیر محسوسی بر روند صعودی بازدهی نداشت و نرخ‌ها همچنان در سطح بالا باقی ماندند.

افزایش بازدهی اوراق از سه مسیر به سهام فشار وارد می‌کند. نخست، بازدهی بالاتر اوراق، آن را در برابر سهام جذاب‌تر می‌کند. دوم، هزینه تامین مالی شرکت‌ها و خانوارها را بالا می‌برد؛ موضوعی که با استقراض گسترده شرکت‌ها برای سرمایه‌گذاری در زیرساخت هوش مصنوعی اهمیت بیشتری یافته است. سوم، نرخ بهره بالاتر ارزش فعلی سودهای آتی شرکت‌ها را کاهش می‌دهد؛ اثری که بیشتر دامنگیر سهام رشدی و گران‌قیمت می‌شود.

تجربه تاریخی: نوسان بخشی از مسیر رشد

بر اساس داده‌های تاریخی، شاخص اس‌اند‌پی ۵۰۰ به‌طور میانگین بازدهی سالانه‌ای در حدود ۱۰ درصد داشته است. اما رسیدن به این بازدهی مستلزم عبور از رکودهای اقتصادی و بازارهای نزولی متعدد بوده است. تورم رکودی دهه ۱۹۷۰، سقوط سهام فناوری در آغاز قرن بیست‌ویکم، بحران مالی جهانی و همه‌گیری کرونا هر یک افت‌های عمیقی در بازار سهام ایجاد کردند.

از سال ۱۹۸۰ تاکنون، شاخص اس‌اند‌پی ۵۰۰ به‌طور میانگین هر سال حدود ۱۴ درصد افت درون‌سالی را تجربه کرده، اما با وجود این نوسانات، در حدود ۷۵ درصد سال‌های تقویمی بازدهی مثبت داشته است. تجربه تاریخی نشان می‌دهد نوسان کوتاه‌مدت لزوما نشانه شکست یک راهبرد بلندمدت نیست. آینده روند بازدهی اوراق قرضه نامشخص است؛ نگرانی از تورم و کسری بودجه می‌تواند بازدهی را بالا نگه دارد، در حالی که کاهش تنش‌های ژئوپلیتیک می‌تواند فشار تورمی را تعدیل کند.