به گزارش شبکه اطلاعرسانی طلا و ارز، بیش از ۹۵ درصد ترافیک اینترنت بین قارهای از طریق حدود ۶۰۰ کابل فیبر نوری عبور میکند که در بستر اقیانوسها کشیده شدهاند. هر بار که یک وبسایت خارجی باز میشود یا تماس ویدیویی بینالمللی برقرار میشود، دادهها از همین رشتههای نازک شیشهای در اعماق دریا رد میشوند. ماهوارهها تنها سهم ناچیزی از این حجم را جابهجا میکنند، چون ظرفیت و سرعت آنها به کابلهای زیردریایی نمیرسد.
در ۱ سال گذشته چند مورد قطع کابل زیردریایی در دریای بالتیک و دریای سرخ گزارش شده است. این رویدادها توجهها را به آسیبپذیری زیرساختی جلب کرده که کل اقتصاد دیجیتال جهان به آن وابسته است. برای کاربر عادی، این یعنی سرعت اینترنت، دسترسی به سرویسهای خارجی و حتی برخی تراکنشهای مالی بینالمللی میتواند بدون هشدار قبلی مختل شود.
چرا یک برش کوچک دردسر بزرگ میشود؟
وقتی یک کابل قطع میشود، شرکتهای مخابراتی معمولاً ترافیک را از مسیرهای جایگزین عبور میدهند. این فرآیند «مسیریابی مجدد» نام دارد و به معنای هدایت دادهها از کابلهای دیگر است. مشکل اینجاست که ظرفیت کابلهای جایگزین محدود است؛ در نتیجه سرعت اینترنت افت میکند و تأخیر یا همان لتنسی در ارتباطات افزایش مییابد.
تعمیر یک کابل زیردریایی کار سادهای نیست. کشتیهای تخصصی تعمیر کابل باید محل دقیق آسیب را در اعماق دریا پیدا کنند، بخش خراب را بیرون بکشند و آن را ترمیم کنند. این فرآیند بسته به عمق آب و شرایط هوا، از چند روز تا چند هفته زمان میبرد. تعداد این کشتیهای تخصصی در جهان محدود است و همین موضوع صف انتظار برای تعمیر را طولانی میکند.
کشورهای در معرض خطر بیشتر
برخی کشورهای جزیرهای و مناطقی از آفریقا تنها به یک یا دو کابل متصل هستند. برای این کشورها، قطع یک کابل میتواند به معنای قطع کامل یا کاهش شدید دسترسی به اینترنت جهانی برای چند روز باشد. در مقابل، کشورهایی با چند مسیر ارتباطی موازی، آسیب کمتری از این رویدادها میبینند و میتوانند ترافیک را سریعتر جابهجا کنند.
برای بازارهای مالی و صرافیهای ارز دیجیتال، این موضوع اهمیت ویژهای دارد. قیمتهای لحظهای طلا، ارز و داراییهای دیجیتال از طریق همین زیرساختها بین بورسهای جهانی منتقل میشود. کندی یا قطع موقت این مسیرها میتواند در فاصلههای زمانی کوتاه، تأخیر در بهروزرسانی قیمتها و اختلال در اجرای سفارشهای آنلاین ایجاد کند.















نظرات کاربران