به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، ظرفیت مازاد تولید فولاد جهان همچنان رو به افزایش است. ظرفیت مازاد یعنی بخشی از توان کارخانه‌ها که بدون استفاده می‌ماند، چون بازار به همه آن نیاز ندارد. هرچه این شکاف بزرگ‌تر باشد، تولیدکنندگان برای فروش محصول خود فشار بیش‌تری را روی قیمت‌ها می‌پذیرند.
اهمیت این خبر فقط به کارخانه‌های فولاد محدود نمی‌شود. فولاد ماده اولیه ساختمان، خودرو، لوازم خانگی و زیرساخت است. قیمت جهانی آن بر هزینه ساخت‌وساز و درآمد ارزی کشورهای صادرکننده اثر می‌گذارد. ایران هم با تولید سالانه حدود ۳۰ میلیون تن، در میان ۱۰ تولیدکننده بزرگ جهان جای دارد.
ابعاد شکاف عرضه و تقاضا
بر پایه برآوردهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD)، ظرفیت مازاد فولاد جهان در سال ۲۰۲۴ به حدود ۶۰۰ میلیون تن رسید. این سازمان پیش‌بینی کرده بود این رقم تا سال ۲۰۲۷ از ۷۰۰ میلیون تن هم بگذرد. برای تصور بهتر، این حجم حدود ۲۰ برابر تولید سالانه فولاد ایران است.
بخش بزرگی از ظرفیت‌های تازه در آسیا ساخته می‌شود؛ به‌ویژه در هند و کشورهای جنوب شرق آسیا. هم‌زمان، رشد مصرف در بزرگ‌ترین بازارها کند شده است. رکود بخش مسکن در چین تقاضای داخلی آن کشور را کاهش داده است. در نتیجه، فولادسازان چینی سهم بیش‌تری از تولید خود را به بازارهای خارجی می‌فرستند.
واکنش بازارها و پیامد برای صادرکنندگان
کشورهای واردکننده در برابر این موج عرضه، دیوارهای تعرفه‌ای را بلندتر کرده‌اند. آمریکا تعرفه واردات فولاد را به ۵۰ درصد رساند و اتحادیه اروپا هم سهمیه واردات را محدودتر کرد. نتیجه این است که فولاد ارزان به بازارهایی سرازیر می‌شود که مانع کم‌تری دارند؛ از جمله خاورمیانه، آفریقا و آسیای میانه.
این بازارها همان مقصدهای اصلی صادرات فولاد ایران هستند. بنابراین فولادسازان داخلی برای حفظ سهم خود باید با قیمت‌های پایین‌تر رقابت کنند. این وضعیت می‌تواند حاشیه سود شرکت‌های فولادی و درآمد ارزی حاصل از صادرات را تحت فشار بگذارد. در سوی دیگر، مصرف‌کنندگان صنعتی در بازارهای وارداتی از قیمت پایین‌تر مواد اولیه سود می‌برند.
در کوتاه‌مدت، نشانه روشنی از کاهش این شکاف دیده نمی‌شود. مسیر قیمت‌ها در ماه‌های آینده به سه عامل وابسته است: سرعت راه‌اندازی ظرفیت‌های تازه، میزان بهبود تقاضای چین و دامنه سیاست‌های حمایتی کشورهای واردکننده.
نظرات کاربران