تانک هسته‌ای آمریکا ، یعنی نمونه آزمایشی TV-8 که در دهه ۱۹۵۰ میلادی توسعه یافت، به دلیل سطح بالای تشعشعات رادیواکتیو، تهدیدی جدی برای خدمه خود بود و هرگز عملیاتی نشد.
در دوران جنگ سرد و رقابت تسلیحاتی نفس‌گیر میان ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی، ارتش آمریکا به دنبال طرح‌های انقلابی برای برتری نظامی بود. یکی از این طرح‌های جاه‌طلبانه، توسعه تانک متوسط دوزیست TV-8 بود که با ایده‌هایی فراتر از زمان خود به میدان آمد. این پروژه که در دهه‌های ۱۹۵۰ کلید خورد، به‌ویژه با پیشنهاد استفاده از نیروی محرکه هسته‌ای ، مرزهای فناوری نظامی را جابجا می‌کرد. اما آیا این رویکرد رادیکال می‌توانست عملی شود؟
در کنفرانس دیترویت آرسنال سال ۱۹۵۵ و ذیل «عملیات Question Mark»، ایده تانک TV-8 توسط کرایسلر مطرح شد. این طرح، یک تانک متوسط دوزیست بود که قرار بود تا سال ۱۹۶۱ برای تولید انبوه آماده شود. تنها یک ماکت چوبی از آن ساخته شد که وزنی تقریبی ۲۵ تن داشت. طراحی TV-8 غیرمعمول بود؛ خدمه تانک (راننده، فرمانده، توپچی و بارگذار) همگی در برجک قرار می‌گرفتند و بدنه تانک بدون سرنشین بود. این تانک می‌توانست با تنها دو نفر از خدمه نیز عملیاتی شود.
برجک تخم‌مرغی شکل و تسلیحات
برجک گرد و تخم‌مرغی شکل TV-8 برای جای دادن خدمه و پیشرانه طراحی شده بود و به دلیل پوسته بیرونی ضدآب، قابلیت شناور ماندن تانک ۲۵ تنی را فراهم می‌کرد. زره داخلی برجک ۸۰ میلی‌متر در کناره‌ها و ۷۰ میلی‌متر در جلو ضخامت داشت. یک پمپ جت آبی در عقب برجک امکان حرکت در آب را می‌داد. تسلیحات شامل مسلسل‌های کالیبر ۰.۳۰ و ۰.۵۰ و یک توپ ۹۰ میلی‌متری T208 با سیستم پیشرانه سوخت مایع بود. این سوخت در عمل غیرقابل اعتماد بود و گازهای سمی تولید می‌کرد.
چرا تانک هسته‌ای آمریکا هرگز عملیاتی نشد؟
غیرمعمول‌ترین ویژگی تانک TV-8 ، سیستم پیشرانه هسته‌ای آن بود. گزینه‌ای برای استفاده از یک موتور بخار هسته‌ای مطرح شده بود، اما به‌دلیل نزدیکی راکتور به خدمه، محافظت کامل آن‌ها از پرتوهای گاما عملا ناممکن بود. پروژه تانک هسته‌ای TV-8 آمریکا، در سال ۱۹۵۶ لغو شد. دلایل اصلی شامل غیرعملیاتی بودن و خطر بالای راکتور هسته‌ای برای خدمه بود که نیاز به تعویض مداوم آن‌ها داشت. TV-8 به‌جز قابلیت دوزیستی، هیچ مزیت قابل توجهی نسبت به تانک‌های متعارف ارائه نمی‌داد.
نظرات کاربران