به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، سقف وامی که صندوق‌های قرض‌الحسنه می‌توانند به هر نفر بدهند، ۱.۵ میلیارد ریال تعیین شد. این مبلغ برابر با ۱۵۰ میلیون تومان است و برای صندوق‌های نوع اول، دوم و سوم یکسان است. با این حال، صندوق فقط ۲۰ میلیون تومان نخست را بدون مجوز اضافه پرداخت می‌کند.
این قاعده برای خانوارهایی مهم است که برای هزینه درمان، تحصیل یا ازدواج سراغ وام کم‌هزینه صندوق‌های محلی می‌روند. حالا سقف قانونی وام مشخص است. اما گرفتن بخش بزرگ آن به تصمیم مدیران صندوق و تأیید عامل نظارتی بستگی دارد.
دو مرحله برای یک وام
ساختار تازه دو مرحله دارد. در مرحله اول، صندوق می‌تواند تا ۲۰۰ میلیون ریال، یعنی ۲۰ میلیون تومان، را با تصمیم خودش پرداخت کند. در مرحله دوم، پرداخت هر مبلغ بیشتر تا سقف ۱۵۰ میلیون تومان دو تأیید لازم دارد: مصوبه هیئت‌مدیره صندوق و تأیید عامل نظارتی.
معنای عملی این قاعده برای متقاضی این است که احتمالاً وام‌های کوچک زودتر پرداخت می‌شوند. اما وام‌های بزرگ‌تر زمان بیشتری می‌برند و تضمینی هم برای پرداختشان نیست. سقف کامل بیش از ۷ برابر مبلغی است که صندوق به‌تنهایی اجازه پرداختش را دارد.
منطق نظارت دو مرحله‌ای
منابع صندوق‌های قرض‌الحسنه محدود است و از سپرده‌های اعضا تأمین می‌شود. اگر بخش بزرگی از این منابع فقط به چند نفر برسد، سهم بقیه اعضا کم می‌شود. هدف معمول تأیید مرحله دوم، کنترل تمرکز ریسک است. تمرکز ریسک یعنی سلامت مالی صندوق به بازپرداخت چند وام‌گیرنده بزرگ وابسته شود.
در این میان دو نیاز با هم در کشمکش‌اند. در شرایط تورمی، ارزش واقعی هر وام با گذشت زمان کم می‌شود. همین موضوع متقاضیان را به سمت درخواست مبالغ بیشتر می‌برد. در مقابل، صندوق باید بین پاسخ به این تقاضا و حفظ نقدینگی، یعنی پول نقد در دسترس برای پرداخت به سایر اعضا، تعادل برقرار کند.
در اطلاعات منتشرشده، جزئیاتی درباره مدت بازپرداخت، کارمزد و زمان اجرای این مقررات نیامده است. روند تصویب وام‌های بالای ۲۰ میلیون تومان هم ممکن است در هر صندوق متفاوت باشد. بنابراین مبلغ و زمان پرداخت وام هر متقاضی تا حد زیادی به سیاست‌های داخلی صندوق محل عضویت او بستگی دارد.
نظرات کاربران