به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، حمایت از اقتصاد خلاق در سال‌های اخیر بیش‌تر در قالب وام و تسهیلات بانکی پیش رفته است. با این حال، بررسی‌ها نشان می‌دهد پول به‌تنهایی این صنعت را به بلوغ نمی‌رساند. سه مانع اصلی هنوز پابرجاست: ناشناخته بودن ماهیت صنایع خلاق در ساختار تصمیم‌گیری، ابهام در قواعد مالکیت فکری و پراکندگی نهادهای متولی.
این موضوع فقط به استارتاپ‌ها مربوط نیست. اقتصاد خلاق شامل کسب‌وکارهایی است که دارایی اصلی‌شان ایده، طراحی، محتوا یا نرم‌افزار است؛ از تولید بازی و انیمیشن تا صنایع دستی و طراحی مد. وقتی این بخش رشد نکند، فرصت‌های شغلی برای نیروی جوان و تحصیل‌کرده کم‌تر می‌شود و سرمایه انسانی به سمت بازارهای دیگر می‌رود.
چرا وام مشکل را حل نمی‌کند
ساختار تسهیلات بانکی برای کسب‌وکارهای سنتی طراحی شده است. بانک‌ها معمولاً وثیقه ملموس مانند ملک یا ماشین‌آلات می‌خواهند. اما سرمایه یک شرکت خلاق، ایده و دارایی فکری است که ارزش‌گذاری آن دشوار است. در نتیجه، بخشی از این کسب‌وکارها حتی به همین تسهیلات هم دسترسی آسانی ندارند.
از سوی دیگر، وام فقط بخشی از نیاز را پوشش می‌دهد. یک شرکت تولید محتوا یا بازی برای رشد، به بازار فروش، حمایت از حق انحصاری اثر و قواعد پایدار نیاز دارد. بدون این زیرساخت‌ها، پول تزریق‌شده ممکن است صرف هزینه‌های جاری شود و به افزایش ظرفیت تولید نرسد.
مالکیت فکری؛ گره اصلی
مالکیت فکری یعنی حق قانونی صاحب یک ایده یا اثر برای بهره‌برداری انحصاری از آن. وقتی سازوکار ثبت و حمایت از این حق مبهم باشد، سرمایه‌گذار خطر کپی‌برداری و از دست رفتن ارزش اثر را بالا ارزیابی می‌کند. این ارزیابی، جذب سرمایه خصوصی را برای کسب‌وکارهای خلاق دشوارتر می‌کند.
مانع دیگر، تعدد متولیان است. چند دستگاه به‌طور هم‌زمان در این حوزه نقش دارند و هیچ‌کدام مسئولیت کامل را بر عهده ندارد. پیامد این وضعیت برای یک فعال اقتصادی، مسیر طولانی اداری و قواعد گاه ناهمسو است. به نظر می‌رسد آینده این صنعت بیش از حجم تسهیلات، به ایجاد تعریف مشترک و ساختار هماهنگ بستگی دارد.
نظرات کاربران