قانون تسکین مالیاتی مشاغل و رشد (JGTRRA) چیست؟
قانون تسکین مالیاتی مشاغل و رشد (JGTRRA) یک قانون مالیاتی ایالات متحده بود که در ۲۳ مه ۲۰۰۳ توسط کنگره تصویب شد و حداکثر نرخ مالیات بر درآمد فردی بر سود سهام شرکت‌ها را به ۱۵٪ کاهش داد.
قانون JGTRRA به عنوان بخشی از تلاش برای تحریک اقتصاد ایالات متحده پس از حملات ۱۱ سپتامبر و رکود اقتصادی سال ۲۰۰۱ ارائه شد. با کاهش مالیاتی که سرمایه‌گذاران بر سود سهام و سود سرمایه‌ای پرداخت می‌کردند، شرکت‌های عمومی تشویق شدند تا به جای نگه‌داری نقدینگی، سود سهام پرداخت کنند و بدین ترتیب اقتصاد کلی را تحریک کنند.
درک قانون JGTRRA
پس از رکود اقتصادی سال ۲۰۰۱ و حملات ۱۱ سپتامبر، قانون تسکین مالیاتی مشاغل و رشد (JGTRRA) به قانون تبدیل شد و به هدف خود برای تحریک اقتصاد ایالات متحده دست یافت. این قانون نرخ سود سرمایه‌ای بلندمدت را از ۲۰٪ به ۱۵٪ کاهش داد. به‌طور بحث‌برانگیزتر، این قانون دیگر سودهای سرمایه‌ای را به‌عنوان درآمد عادی در نظر نگرفت، بلکه آن‌ها را به‌عنوان سود سرمایه‌ای بلندمدت طبقه‌بندی کرد.
همان‌طور که در مورد قانون EGTRRA، که در ژوئن ۲۰۰۱ در سال اول ریاست‌جمهوری جورج دبلیو بوش تصویب شد، مشاهده شد، این قانون در ابتدا برای ادامه همیشگی طراحی نشده بود. تا سال ۲۰۰۴، اقتصاد ایالات متحده عملکرد خوبی داشت و تولید ناخالص داخلی (GDP) بین ۳ تا ۴ درصد بود. برخی اقتصاددانان محدوده ایده‌آل برای GDP را ۲ تا ۳ درصد می‌دانند. همان‌طور که اکنون می‌دانیم، اقتصاد بیش از حد داغ شد و سرمایه‌گذاری‌های جدید و سفته‌بازانه در مسکن و جاهای دیگر منجر به بحران سال ۲۰۰۸ شد، که یکی از بدترین رکودهای اقتصادی در تاریخ ایالات متحده بود. در نتیجه رکود بزرگ سال ۲۰۰۸، رئیس‌جمهور اوباما و کنگره با محدودیت‌هایی در مورد هر دو قانون EGTRRA سال ۲۰۰۱ و JGTRRA سال ۲۰۰۳ مواجه شدند و هیچ‌کدام از این قوانین به‌گونه‌ای که در زمان تصویب در نظر گرفته شده بود، پایان نیافتند.
مقررات غروب و قانون JGTRRA
اقتصاد جهانی یک تعادل ظریف است و بسیاری استدلال می‌کنند که اقتصاد ایالات متحده اکنون با بدهی بودجه‌ای نزدیک به ۲۱ تریلیون دلار بسیار نامتعادل است. همان‌طور که هر خانواده‌ای می‌داند، نمی‌توان هزینه‌ها را افزایش داد و درآمد را کاهش داد و بدون استقراض، تعادل مالی برقرار کرد. از نظر سیاسی، ایجاد اصلاحات کوتاه‌مدت در زمان‌های دشوار آسان است، اما این سؤال باقی می‌ماند که آیا راه عملی برای اجرای مقررات غروب که در زمان تصویب وضع شده‌اند وجود دارد یا خیر. به عنوان یک مثال، کاهش‌های مالیاتی تصویب‌شده در اواخر سال ۲۰۱۷ مقرر می‌کنند که رده‌های مالیاتی فردی تا سال ۲۰۲۵ به سطوح قبلی خود بازگردند.
مقررات غروب مدت‌هاست که وجود دارند. توماس جفرسون معتقد بود که هیچ قانونی که توسط یک نسل تصویب شده نباید به نسل بعدی ادامه یابد. در سطح فلسفی، این نگرانی نسلی بر استفاده از بندهای غروب به‌عنوان شکلی از عدالت در جامعه حاکم بوده است. آخرین چیزی که والدین یک نسل می‌خواهند این است که جهان را برای فرزندانشان بدتر کنند. با توجه به محبوبیت اخیر در سیاست ایالات متحده برای استفاده از بند غروب به‌عنوان تنها راه برای پیشبرد کاهش‌های مالیاتی، اکنون ما با بار بدهی ۲۱ تریلیون دلاری مواجه هستیم که احتمالاً چندین نسل را تحت تأثیر قرار خواهد داد.
نظرات کاربران