صدور بدهی چیست؟

صدور بدهی به یک تعهد مالی اشاره دارد که به صادرکننده اجازه می‌دهد با وعده بازپرداخت وام‌دهنده در آینده‌ای مشخص و مطابق با شرایط قرارداد، وجوهی را جمع‌آوری کند.

صدور بدهی یک تعهد ثابت شرکتی یا دولتی است، مانند اوراق قرضه یا دیبنچر. صدور بدهی همچنین شامل اسناد، گواهی‌ها، وام‌های رهنی، اجاره‌ها یا سایر توافقات بین صادرکننده یا وام‌گیرنده و وام‌دهنده است.

نکات کلیدی

• صدور بدهی شامل عرضه اوراق قرضه جدید یا سایر ابزارهای بدهی توسط یک طلبکار برای قرض گرفتن سرمایه است.
• صدور بدهی معمولاً به شکل تعهدات ثابت شرکتی یا دولتی مانند اوراق قرضه یا دیبنچرها است.
• در صدور بدهی، فروشنده به سرمایه‌گذار وعده پرداخت‌های بهره منظم و بازپرداخت اصل سرمایه در تاریخ مشخصی در آینده را می‌دهد.
• شرکت‌ها بدهی را برای پروژه‌های سرمایه‌ای صادر می‌کنند، در حالی که دولت‌ها این کار را برای تأمین مالی برنامه‌های اجتماعی و پروژه‌های زیرساختی انجام می‌دهند.

درک صدور بدهی

هنگامی که یک شرکت یا سازمان دولتی تصمیم به گرفتن وام می‌گیرد، دو گزینه دارد. اولین گزینه دریافت تامین مالی از یک بانک است. گزینه دیگر صدور بدهی به سرمایه‌گذاران در بازارهای سرمایه است. این فرآیند به‌عنوان صدور بدهی شناخته می‌شود—صدور یک ابزار بدهی توسط نهادی که به سرمایه برای تأمین مالی پروژه‌های جدید یا موجود یا برای بازپرداخت بدهی موجود نیاز دارد. این روش جمع‌آوری سرمایه ممکن است ترجیح داده شود، زیرا دریافت وام بانکی می‌تواند محدودیت‌هایی در نحوه استفاده از وجوه ایجاد کند.

صدور بدهی اساساً یک سند تعهد است که در آن صادرکننده وام‌گیرنده است و نهادی که دارایی بدهی را خریداری می‌کند، وام‌دهنده است. وقتی صدور بدهی در دسترس قرار می‌گیرد، سرمایه‌گذاران آن را از فروشنده خریداری می‌کنند که از وجوه برای پیگیری پروژه‌های سرمایه‌ای خود استفاده می‌کند. در ازای آن، به سرمایه‌گذار وعده پرداخت‌های بهره منظم و بازپرداخت مبلغ اولیه اصل سرمایه در تاریخ مشخصی در آینده داده می‌شود.

شرکت‌ها و دولت‌های محلی، ایالتی و فدرال برای جمع‌آوری وجوه مورد نیاز، بدهی صادر می‌کنند. صدور بدهی مانند اوراق قرضه توسط شرکت‌ها برای جمع‌آوری پول برای پروژه‌های خاص یا گسترش به بازارهای جدید انجام می‌شود. دولت‌های محلی، ایالتی، فدرال و خارجی بدهی را برای تأمین مالی انواع پروژه‌ها مانند برنامه‌های اجتماعی یا پروژه‌های زیرساختی محلی صادر می‌کنند.

در ازای وام، صادرکننده یا وام‌گیرنده باید به سرمایه‌گذاران پرداخت‌هایی به‌صورت بهره انجام دهد. نرخ بهره اغلب به‌عنوان نرخ کوپن شناخته می‌شود و پرداخت‌های کوپن طبق برنامه و نرخ از پیش تعیین‌شده انجام می‌شوند.

مهم: با صدور بدهی، یک نهاد آزاد است که از سرمایه جمع‌آوری‌شده به هر شکلی که مناسب می‌بیند استفاده کند.

ملاحظات ویژه هنگامی که صدور بدهی به سررسید می‌رسد، صادرکننده ارزش اسمی دارایی را به سرمایه‌گذاران بازپرداخت می‌کند. ارزش اسمی، که به‌عنوان ارزش پار نیز شناخته می‌شود، در انواع مختلف صدور بدهی متفاوت است. برای مثال، ارزش اسمی یک اوراق قرضه شرکتی معمولاً ۱۰۰۰ دلار است. اوراق قرضه شهری اغلب ارزش پار ۵۰۰۰ دلاری دارند و اوراق قرضه فدرال معمولاً ارزش پار ۱۰۰۰۰ دلاری دارند.

اسناد کوتاه‌مدت معمولاً سررسیدهای بین یک تا پنج سال دارند، اسناد میان‌مدت بین پنج تا ده سال سررسید می‌شوند، در حالی که اوراق قرضه بلندمدت معمولاً سررسیدهای بیش از ده سال دارند. برخی شرکت‌های بزرگ مانند کوکاکولا و والت دیزنی اوراق قرضه‌ای با سررسیدهای تا ۱۰۰ سال صادر کرده‌اند.

فرآیند صدور بدهی

صدور بدهی شرکتی

صدور بدهی یک اقدام شرکتی است که باید توسط هیئت مدیره شرکت تأیید شود. اگر صدور بدهی بهترین راه برای جمع‌آوری سرمایه باشد و شرکت جریان نقدی کافی برای پرداخت بهره‌های منظم داشته باشد، هیئت مدیره پیشنهادی را تهیه می‌کند که به بانک‌های سرمایه‌گذاری و پذیره‌نویسان ارسال می‌شود. صدور بدهی شرکتی معمولاً از طریق فرآیند پذیره‌نویسی انجام می‌شود که در آن یک یا چند شرکت اوراق بهادار یا بانک کل صدور را از صادرکننده خریداری می‌کنند و سندیکایی تشکیل می‌دهند که وظیفه بازاریابی و فروش مجدد صدور به سرمایه‌گذاران علاقه‌مند را بر عهده دارد. نرخ بهره تعیین‌شده برای اوراق قرضه بر اساس رتبه اعتباری شرکت و تقاضای سرمایه‌گذاران است. پذیره‌نویسان در ازای خدمات خود هزینه‌ای از صادرکننده دریافت می‌کنند.

صدور بدهی دولتی

فرآیند صدور بدهی دولتی متفاوت است زیرا این اوراق معمولاً در قالب مزایده صادر می‌شوند. در ایالات متحده، برای مثال، سرمایه‌گذاران می‌توانند اوراق قرضه را مستقیماً از دولت از طریق وب‌سایت اختصاصی آن، TreasuryDirect، خریداری کنند. نیازی به کارگزار نیست و تمام تراکنش‌ها، از جمله پرداخت‌های بهره، به‌صورت الکترونیکی انجام می‌شوند. بدهی صادرشده توسط دولت به‌عنوان یک سرمایه‌گذاری امن در نظر گرفته می‌شود زیرا توسط ایمان و اعتبار کامل دولت ایالات متحده پشتیبانی می‌شود. از آنجا که به سرمایه‌گذاران تضمین می‌شود که نرخ بهره مشخص و ارزش اسمی اوراق را دریافت خواهند کرد، نرخ‌های بهره برای صدورهای دولتی معمولاً پایین‌تر از نرخ‌های اوراق قرضه شرکتی است.

هزینه بدهی

نرخ بهره پرداخت‌شده برای یک ابزار بدهی، هزینه‌ای برای صادرکننده و بازدهی برای سرمایه‌گذار را نشان می‌دهد. هزینه بدهی نشان‌دهنده ریسک تخلف صادرکننده است و همچنین سطح نرخ‌های بهره در بازار را منعکس می‌کند. علاوه بر این، در محاسبه میانگین موزون هزینه سرمایه (WACC) یک شرکت، که معیاری از هزینه حقوق صاحبان سهام و هزینه بدهی پس از مالیات است، نقش اساسی دارد.

یکی از راه‌های برآورد هزینه بدهی، اندازه‌گیری بازده تا سررسید (YTM) فعلی صدور بدهی است. راه دیگر بررسی رتبه اعتباری صادرکننده از آژانس‌های رتبه‌بندی مانند مودیز، فیچ و استاندارد اند پورز است. سپس می‌توان اسپرد بازده نسبت به اوراق خزانه‌داری ایالات متحده—که از رتبه اعتباری تعیین می‌شود—را به نرخ بدون ریسک اضافه کرد تا هزینه بدهی مشخص شود.

هزینه‌های دیگری نیز مرتبط با صدور بدهی وجود دارد که وام‌گیرنده با فروش دارایی‌ها متحمل می‌شود. برخی از این هزینه‌ها شامل هزینه‌های قانونی، هزینه‌های پذیره‌نویسی و هزینه‌های ثبت است. این هزینه‌ها معمولاً به نمایندگان قانونی، مؤسسات مالی و شرکت‌های سرمایه‌گذاری، حسابرسان و تنظیم‌کنندگان پرداخت می‌شود. همه این طرف‌ها در فرآیند پذیره‌نویسی دخیل هستند.

سوالات متداول

چرا شرکت‌ها بدهی صادر می‌کنند؟

با صدور بدهی (مثلاً اوراق قرضه شرکتی)، شرکت‌ها می‌توانند سرمایه را از سرمایه‌گذاران جمع‌آوری کنند. با استفاده از بدهی، شرکت به‌عنوان وام‌گیرنده عمل می‌کند و دارندگان اوراق قرضه طلبکاران (وام‌دهندگان) هستند. برخلاف سرمایه سهام، بدهی نیازی به رقیق کردن مالکیت شرکت ندارد و حقوق رأی به همراه ندارد. سرمایه بدهی همچنین اغلب ارزان‌تر از سرمایه سهام است و پرداخت‌های بهره ممکن است از نظر مالیاتی مزیت داشته باشند.

هزینه صدور بدهی چیست؟

علاوه بر هزینه‌هایی که به پذیره‌نویسان برای کمک به صدور بدهی شرکت پرداخت می‌شود، هزینه مستقیم برای شرکت نرخ کوپن یا بهره‌ای است که برای اوراق قرضه تعیین می‌شود. این نشان‌دهنده مقدار نقدی است که باید به‌صورت منظم تا زمان سررسید اوراق به دارندگان اوراق پرداخت شود. اگر نرخ کوپن (بازده اوراق) بالاتر باشد، هزینه برای صادرکننده نیز بالاتر خواهد بود.

ریسک‌ها یا معایب صدور بدهی چیست؟

اگر شرکتی بدهی بیش از حد صادر کند و نتواند بهره یا اصل سرمایه را پرداخت کند، ممکن است در بدهی تخلف کند. این می‌تواند منجر به ورشکستگی و کاهش رتبه اعتباری صادرکننده شود، که می‌تواند جمع‌آوری سرمایه بدهی بیشتر را دشوارتر یا پرهزینه‌تر کند.