تأمین مالی بدهکار در اختیار چیست؟

تأمین مالی بدهکار در اختیار (DIP) به شرکت‌هایی که تحت فصل 11 قانون ورشکستگی درخواست حمایت کرده‌اند، امکان می‌دهد تا سرمایه‌ای برای بازسازی و ادامه فعالیت تجاری خود قرض بگیرند. وام‌های DIP معمولاً بر بدهی‌های موجود، سهام و سایر ادعاها اولویت دارند و به امید این تسهیل می‌شوند که شرکت بحران‌زده با تزریق نقدینگی جدید بتواند خود را نجات دهد، دوباره سودآور شود و تمام بدهی‌های خود را پرداخت کند.

نکات کلیدی

• تأمین مالی بدهکار در اختیار (DIP) نوعی تأمین مالی برای شرکت‌هایی است که در فصل 11 ورشکستگی قرار دارند و به آن‌ها اجازه می‌دهد به فعالیت خود ادامه دهند.
• وام‌دهندگان تأمین مالی DIP در مورد وثیقه‌های دارایی‌های شرکت جایگاه ارشد دارند و از وام‌دهندگان قبلی پیشی می‌گیرند.
• وام‌دهندگان تأمین مالی DIP را مجاز می‌کنند، زیرا این امکان را به شرکت می‌دهد تا عملیات خود را ادامه دهد، بازسازی کند و در نهایت بدهی‌ها را پرداخت کند.
• وام‌های مدت‌دار رایج‌ترین نوع تأمین مالی ارائه‌شده هستند، در حالی که در گذشته وام‌های گردشی مرسوم بودند.
• هزینه‌های بهره این نوع تأمین مالی معمولاً بالا است.

درک تأمین مالی بدهکار در اختیار (DIP)

بدهکار در اختیار شرکتی است که برای حمایت از ورشکستگی تحت فصل 11 درخواست می‌دهد. شرکت‌هایی که برای این نوع ورشکستگی درخواست می‌دهند، می‌توانند تحت بخش 364(c) کد ورشکستگی ایالات متحده تأمین مالی برای تسهیل بازسازی خود تأمین کنند. نام این تأمین مالی، تأمین مالی بدهکار در اختیار (DIP) است.

مهم:

فصل 11 به بازسازی شرکت‌ها نسبت به انحلال اولویت می‌دهد، بنابراین درخواست این نوع حمایت می‌تواند خط حیاتی مهمی برای شرکت‌های بحران‌زده‌ای باشد که به تأمین مالی نیاز دارند.

شرکت بحران‌زده باید از دادگاه ورشکستگی اجازه بگیرد تا از وام‌دهندگان وجوه قرض کند. دادگاه آگاه خواهد بود که کسب‌وکار برای بقا و بازپرداخت بدهی‌های موجود به سرمایه در گردش نیاز دارد، اما همچنین می‌خواهد شواهدی از یک برنامه بازگشت قوی ببیند.

وام‌دهندگان نیز به‌طور کورکورانه به شرکت‌های ورشکسته سرمایه نمی‌دهند. آن‌ها همچنین می‌خواهند شواهدی ببینند که شرکت برنامه محکمی برای ایجاد سود دارد. آن‌ها همچنین ضمانت‌هایی را مطالبه خواهند کرد. تأمین مالی DIP معمولاً به‌طور کامل توسط دارایی‌های شرکت تضمین می‌شود و معمولاً بر بدهی‌های موجود، سهام و سایر ادعاها اولویت دارد، به این معنی که تسهیل‌کننده تأمین مالی DIP در صف اول برای بازپرداخت قرار می‌گیرد.

دادگاه باید برنامه تأمین مالی را مطابق با حفاظتی که به کسب‌وکار اعطا شده است تأیید کند. نظارت بر وام توسط وام‌دهنده نیز مشمول تأیید و حفاظت دادگاه است. اگر تأمین مالی تأیید شود، کسب‌وکار نقدینگی مورد نیاز برای ادامه فعالیت را خواهد داشت و طلبکاران فرصتی برای بازپس‌گیری پولی که به آن‌ها بدهکار است خواهند داشت.

هدف از تأمین مالی بدهکار در اختیار (DIP) چیست؟

هدف اصلی تأمین مالی DIP این است که شرکت را به حالت سودآوری بازگرداند تا بتواند رشد کند و بدهی‌های خود را پرداخت کند. شرکت ممکن است کاملاً وضعیت خود را بهبود بخشد یا از تأمین مالی برای تقویت کافی استفاده کند تا بتواند دارایی‌های خود را با قیمت بیشتری بفروشد.

هنگامی که یک شرکت بتواند تأمین مالی DIP را تأمین کند، به فروشندگان، تأمین‌کنندگان و مشتریان اطلاع می‌دهد که بدهکار قادر خواهد بود در طول بازسازی خود در کسب‌وکار باقی بماند، خدمات ارائه دهد و برای کالاها و خدمات پرداخت کند. اگر وام‌دهنده پس از بررسی امور مالی شرکت تشخیص دهد که شرکت شایسته اعتبار است، منطقی است که بازار نیز به همین نتیجه برسد.

تأمین مالی DIP خط حیاتی به شرکت‌های بحران‌زده می‌دهد و به آن‌ها سرمایه‌ای برای ادامه فعالیت و اجرای برنامه بازسازی یا بازگشت خود ارائه می‌کند. این همچنین می‌تواند برای وام‌دهندگان خوب باشد. فروش اجباری ناشی از انحلال ممکن است وجوه کافی برای تسویه تمام بدهی‌ها جمع‌آوری نکند. از سوی دیگر، با تأمین مالی DIP، وام‌دهندگان ممکن است تمام پولی که به آن‌ها بدهکار است را بازپس گیرند.

تأمین مالی DIP اغلب وجوه کافی برای تأمین مالی عملیات شرکت بحران‌زده و پرداخت تدریجی بدهی‌های موجود فراهم می‌کند. همچنین به شرکت فرصتی برای خروج از ورشکستگی می‌دهد، که شانس وام‌دهندگان قبلی برای بازپس‌گیری تمام پول خود را افزایش می‌دهد.

واقعیت مهم:

جنرال موتورز و کرایسلر در طول رکود بزرگ از ذینفعان تأمین مالی بدهکار در اختیار (DIP) بودند.

شرایط تأمین مالی بدهکار در اختیار (DIP) چیست؟

تأمین مالی DIP معمولاً در ابتدای فرآیند ثبت ورشکستگی رخ می‌دهد. با این حال، اغلب شرکت‌های در حال تقلا که ممکن است از حمایت دادگاه بهره‌مند شوند، به دلیل نپذیرفتن واقعیت وضعیت خود، ثبت درخواست را به تأخیر می‌اندازند. چنین تردید و تأخیری می‌تواند زمان ارزشمندی را هدر دهد، زیرا فرآیند تأمین مالی DIP معمولاً طولانی است.

شرایط متعددی در دسترسی به این نوع تأمین مالی پیچیده وجود دارد، از اولویت در دارایی‌ها در صورت شکست بازسازی تا هزینه‌های بهره وام.

اولویت

هنگامی که یک شرکت وارد ورشکستگی فصل 11 می‌شود و وام‌دهنده‌ای مایل پیدا می‌کند، باید از دادگاه ورشکستگی تأیید بگیرد. صدور وام تحت قانون ورشکستگی آسودگی مورد نیاز را به وام‌دهنده ارائه می‌دهد.

وام‌دهندگان تأمین مالی DIP در صورت انحلال شرکت، اولویت اول در دارایی‌ها را دریافت می‌کنند، بودجه مجاز، نرخ بهره بازار یا ممتاز، و هر گونه اقدامات اطمینان‌بخش اضافی که دادگاه یا وام‌دهنده معتقد است باید گنجانده شود. وام‌دهندگان کنونی معمولاً باید با شرایط، به‌ویژه در مورد عقب‌نشینی در وثیقه دارایی‌ها، موافقت کنند.

بودجه مجاز

بودجه مصوب جنبه مهمی از تأمین مالی DIP است. "بودجه DIP" می‌تواند شامل پیش‌بینی دریافت‌ها، هزینه‌ها، جریان نقدی خالص و خروجی‌های شرکت برای دوره‌های متناوب باشد. همچنین باید زمان‌بندی پرداخت‌ها به فروشندگان، هزینه‌های حرفه‌ای، تغییرات فصلی در دریافت‌ها و هر گونه هزینه‌های سرمایه‌ای را در نظر بگیرد.

هنگامی که بودجه DIP توافق شد، هر دو طرف در مورد اندازه و ساختار تسهیلات اعتباری یا وام توافق خواهند کرد. این تنها بخشی از مذاکرات و کارهای لازم برای تأمین مالی DIP است.

انواع وام‌ها

تأمین مالی DIP اغلب از طریق وام‌های مدت‌دار ارائه می‌شود. چنین وام‌هایی در طول فرآیند ورشکستگی به‌طور کامل تأمین مالی می‌شوند، که به معنای هزینه‌های بهره بالاتر برای وام‌گیرنده است و معمولاً بیش از یک سال یا بیشتر طول می‌کشد.

در گذشته، تسهیلات اعتباری گردشی رایج‌ترین روش بودند، که به وام‌گیرنده اجازه می‌دهد وام را برداشت کرده و به‌صورت مورد نیاز بازپرداخت کند، مشابه کارت اعتباری. این امکان انعطاف‌پذیری بیشتری فراهم می‌کند و بنابراین توانایی نگه‌داشتن هزینه‌های بهره در سطح پایین‌تر را دارد، زیرا وام‌گیرنده می‌تواند مقدار وام گرفته‌شده را به‌طور فعال مدیریت کند.

انواع مختلف تأمین مالی DIP چیست؟

تأمین مالی DIP معمولاً از طریق وام‌های مدت‌دار ارائه می‌شود. گزینه‌های جایگزین می‌توانند شامل خط اعتباری باشند که به شرکت بحران‌زده اجازه می‌دهد در صورت نیاز تا سقف مشخصی پول قرض کند، و فاکتورینگ فاکتورها.

چه کسانی معمولاً تأمین مالی DIP را ارائه می‌دهند؟

تأمین مالی DIP توسط وام‌دهندگان ارائه می‌شود. این می‌تواند یک بانک یا مؤسسه وام‌دهی دیگر باشد. گاهی اوقات چندین وام‌دهنده می‌توانند برای ارائه وام با هم همکاری کنند. در مواقع دیگر ممکن است فقط یک وام‌دهنده تنها پشت تأمین مالی DIP باشد.

تفاوت بین تأمین مالی DIP و تأمین مالی خروج چیست؟

تأمین مالی DIP بدهی است که در طول ورشکستگی متحمل می‌شود. از سوی دیگر، تأمین مالی خروج، تأمین مالی است که به شرکت‌هایی که از ورشکستگی خارج می‌شوند ارائه می‌شود.

نتیجه‌گیری

تأمین مالی بدهکار در اختیار (DIP) برای شرکت‌هایی که در فصل 11 ورشکستگی قرار دارند طراحی شده است. این یک نوع ویژه از تأمین مالی است که به آن‌ها اجازه می‌دهد به فعالیت خود ادامه دهند.

فقط شرکت‌هایی که برای حمایت از ورشکستگی تحت فصل 11 درخواست می‌دهند، مجاز به دسترسی به تأمین مالی DIP هستند، که معمولاً در ابتدای ثبت درخواست رخ می‌دهد. تحت این نوع توافق تأمین مالی، به وام‌دهندگان "فوق‌اولویت" بر دارایی‌های شرکت در صورت انحلال اعطا می‌شود، بودجه‌ای مجاز با شرکت بحران‌زده ایجاد می‌کنند و معمولاً نرخ‌های بهره بالاتری تحت وام‌های مدت‌دار دریافت می‌کنند.