امانت اختیاری چیست؟

امانت اختیاری چیست؟

امانت اختیاری نوعی امانت زنده است که در طول عمر امانت‌گذار ایجاد می‌شود و به‌عنوان امانت بین‌الحیات (inter vivos) نیز شناخته می‌شود. همچنین امانت اختیاری به‌عنوان تعهدی تعریف می‌شود که از اعتماد شخصی بین دو فرد ناشی می‌شود و به‌صورت داوطلبانه توسط یکی برای نفع دیگری پذیرفته می‌شود. این در مقابل امانت غیراختیاری است که توسط قانون ایجاد می‌شود.

نکات کلیدی

• امانت اختیاری یک امانت زنده است.
• به آن امانت بین‌الحیات نیز گفته می‌شود.
• امانت اختیاری معمولاً بخشی از برنامه‌ریزی املاک است.

درک امانت‌های اختیاری

امانت‌های اختیاری اغلب در برنامه‌ریزی املاک استفاده می‌شوند.

در املاک و مستغلات، فردی که کنترل اموال را بر عهده دارد به‌عنوان امانتدار شناخته می‌شود، در حالی که فردی که پس از نگهداری اموال آن را دریافت می‌کند، امانت‌گذار نامیده می‌شود. خود اموال به‌عنوان دارایی امانت (res) شناخته می‌شود.

در امانت اختیاری، گیرنده امانت هیچ چیزی در ازای امانت نمی‌دهد و آن را به‌عنوان هدیه‌ای خالص دریافت می‌کند. با اجتناب از دریافت چیزی در ازا، امانت‌های اختیاری از امانت‌های با ارزش (trusts for value) که برای خریداران و وام‌گیرندگان رهنی ایجاد می‌شوند، متمایز می‌شوند. نقطه مقابل امانت اختیاری، امانت غیراختیاری است که می‌تواند به امانت‌های سازنده یا نتیجه‌ای تقسیم شود.

در برخی موارد، امانت اختیاری می‌تواند صرفاً به اعتماد بین‌فردی بین دو نفر در مورد تعهدی به نفع یکدیگر یا یکی از افراد در رابطه اشاره داشته باشد. با این حال، از نظر قانونی، امانت اختیاری یک ساختار رسمی است که می‌تواند بر فعالیت‌های یک سازمان و در برخی موارد، عملیات مالی آن نظارت کند.

نکته

بسیاری از سازمان‌های خیریه و خدماتی از صندوق‌های امانت اختیاری برای حفظ عملیات خود استفاده می‌کنند.

مثال

به‌عنوان نمونه‌ای از نحوه عملکرد امانت اختیاری، به صندوق امانت اتحاد تمدن‌های سازمان ملل متحد نگاه کنید. از طریق گزارش ویژه‌ای که توسط گروه سطح بالای این سازمان تهیه شد، توصیه شد که این اتحاد یک صندوق امانت اختیاری تأسیس کند. همان‌طور که این سازمان از طریق وب‌سایت خود توضیح می‌دهد، اهداف اصلی این صندوق امانت عبارتند از حمایت از پروژه‌ها و فعالیت‌های اتحاد تمدن‌ها، فعالیت‌ها و ابتکارات اطلاع‌رسانی نماینده عالی در ظرفیت رسمی‌اش، و همچنین کمک به نیازهای عملیاتی اصلی و منابع انسانی.

امانت چیست؟

امانت یک چارچوب قانونی است که به امانتدار امکان می‌دهد دارایی‌ها را برای توزیع به یک ذی‌نفع نگهداری کند. این معمولاً در برنامه‌ریزی املاک برای کاهش مالیات بر اموال استفاده می‌شود. امانت می‌تواند بر اساس اهداف شما، مانند نحوه و زمان به ارث بردن وجوه، ساختاربندی شود.

انواع مختلفی از امانت‌ها وجود دارد، از جمله امانت زناشویی، امانت وصیت‌نامه‌ای (که در وصیت‌نامه مشخص شده است)، امانت غیرقابل‌لغو بیمه عمر، و امانت نسل‌پرشی (برای نوه‌ها یا نسل‌های بعدی).

یکی از تفاوت‌های اصلی این است که آیا امانت قابل‌لغو یا غیرقابل‌لغو است. امانت قابل‌لغو یا زنده قابل تغییر و انحلال است. این نوع امانت به شما امکان می‌دهد از فرآیند گواهی حصر وراثت (تأیید وصیت‌نامه) اجتناب کنید، اما نه از مالیات بر اموال. از سوی دیگر، امانت غیرقابل‌لغو دائمی است و اغلب هم از گواهی حصر وراثت و هم از مالیات بر اموال معاف می‌شود.

گواهی حصر وراثت چیست؟

گواهی حصر وراثت فرآیند قانونی‌ای است که وصیت‌نامه را به رسمیت می‌شناسد و دارایی‌های متوفی را توزیع می‌کند. این فرآیند در هر ایالت متفاوت است. به گفته انجمن وکلای آمریکا، «بیشتر فرآیندهای گواهی حصر وراثت نه گران هستند و نه طولانی، برخلاف ادعاهای بسیاری از فروشندگان محصولات امانت زنده و سایر محصولات.»

چرا امانت بهتر از وصیت‌نامه است؟

امانت حریم خصوصی بیشتری ارائه می‌دهد و همچنین فرآیند دریافت ارث توسط ذی‌نفعان را ساده‌تر می‌کند. این به این دلیل است که امانت، برخلاف وصیت‌نامه، امکان اجتناب از فرآیند گواهی حصر وراثت را فراهم می‌کند، که فرآیندی عمومی است.

معایب امانت چیست؟

امانت معمولاً گران‌تر از وصیت‌نامه است. همچنین اجرای آن پیچیده‌تر است و به مراحل و اطلاعات بیشتری از شما نیاز دارد. امانت باید با دارایی‌های شما تأمین مالی شود؛ این دارایی‌ها باید به امانت تخصیص داده شوند. این کار نیازمند یک فهرست جامع است. در کل، امانت پیچیده است و نیاز به پیگیری دارد.

نتیجه‌گیری

امانت اختیاری یک امانت زنده است. در امانت اختیاری یا بین‌الحیات، امانت‌گذار عنوان قانونی هدیه منتقل‌شده به ذی‌نفع را حفظ می‌کند، حتی اگر ذی‌نفع عنوان واقعی و مالکیت و توانایی انجام اقدامات امانت را داشته باشد.