نرخ جایگزینی درصدی از درآمد پیش از بازنشستگی یک کارگر است که پس از بازنشستگی توسط برنامه بازنشستگی پرداخت می‌شود. در سیستم‌های بازنشستگی که پرداخت‌های قابل‌توجهی متفاوت به کارگران بر اساس درآمدهای مختلف آن‌ها ارائه می‌دهند، نرخ جایگزینی یک معیار رایج است که می‌تواند برای تعیین اثربخشی سیستم بازنشستگی استفاده شود. به طور کلی‌تر، نرخ جایگزینی بازنشستگی درصدی از درآمد پیش از بازنشستگی یک فرد است که برای حفظ استاندارد زندگی مورد نظر پس از بازنشستگی مورد نیاز است. این محاسبه باید بر اساس همه منابع درآمدی از جمله تأمین اجتماعی، مستمری، طرح پس‌انداز بازنشستگی و هر منبع درآمد دیگری انجام شود.
درک نرخ‌های جایگزینی
نرخ جایگزینی، که به آن نرخ جایگزینی درآمد نیز گفته می‌شود، به عنوان راهی برای اندازه‌گیری درصد درآمد فعلی یک کارگر عمل می‌کند که انتظار می‌رود یک طرح بازنشستگی مبتنی بر مستمری خاص تولید کند. نرخ‌های جایگزینی معمولاً در بحث‌ها درباره سیستم تأمین اجتماعی ایالات متحده مطرح می‌شوند. بر اساس قانون تأمین اجتماعی، نرخ‌های جایگزینی باید حدود ۴۰ درصد از نرخ جایگزینی را برای بازنشسته متوسط هدف قرار دهند. از آنجا که برخی از کارگران برنامه‌ها یا مزایای بازنشستگی فراتر از مزایای تأمین اجتماعی دارند، این نرخ جایگزینی ممکن است تنها بخشی از وجوه موجود در زمان بازنشستگی باشد. نیازهای جایگزینی درآمد از فردی به فرد دیگر متفاوت است. مقدار مورد نیاز به تحلیل استاندارد زندگی‌ای که فرد مایل به حفظ آن است و درک هزینه‌های لازم برای حفظ آن استاندارد بستگی دارد. به عنوان مثال، اگر دو کارمند درآمد سالانه یکسانی به مبلغ ۱۰۰,۰۰۰ دلار داشته باشند، اما یکی برای حفظ استاندارد زندگی مورد نظر به ۴۵,۰۰۰ دلار در سال نیاز داشته باشد و دیگری به ۶۰,۰۰۰ دلار، نرخ‌های جایگزینی برای این افراد به ترتیب ۴۵ درصد و ۶۰ درصد خواهد بود.
نکات کلیدی
- نرخ جایگزینی به درصدی از درآمد سالانه اشتغال یک فرد اشاره دارد که در زمان بازنشستگی با درآمد بازنشستگی جایگزین می‌شود.
- نرخ‌های جایگزینی اغلب کمتر از ۱۰۰ درصد هستند، زیرا تصور می‌شود افراد مسن‌تر هزینه‌ها و مخارج کمتری مانند وام مسکن یا پرورش فرزندان دارند.
- تأمین اجتماعی در ایالات متحده، همراه با مستمری‌های خصوصی و برداشت از حساب‌های بازنشستگی واجد شرایط مانند طرح‌های ۴۰۱(k)، همگی ممکن است به نرخ جایگزینی یک فرد کمک کنند.
نرخ‌های جایگزینی و مستمری‌ها
طرح‌های مستمری، که به عنوان طرح‌های مزایای تعریف‌شده نیز شناخته می‌شوند، مزایای مشخصی را برای کارمندان فراهم می‌کنند. اغلب، این محاسبات بر اساس تعداد سال‌هایی که هر کارمند برای سازمان کار کرده است انجام می‌شود و به ازای هر سال خدمت، درصد مشخصی از اعتبار نرخ جایگزینی در نظر گرفته می‌شود. پس از بازنشستگی، یک کارمند واجد شرایط می‌تواند مزایایی را دریافت کند که بر اساس کل نرخ جایگزینی کسب‌شده در مقایسه با میانگین حقوق سالانه دریافتی در یک دوره زمانی خاص محاسبه می‌شود. در حالی که این نوع مستمری‌ها می‌توانند توسط انواع مختلفی از سازمان‌ها ارائه شوند، امروزه بیشتر در بخش عمومی، مانند کارمندان دولتی، دیده می‌شوند تا در بخش خصوصی.
نظرات کاربران