فاصله بیمه تا درمان؛ چرا بیماران ایرانی درمان را نیمه‌کاره رها می‌کنند

به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، فاصله میان «بیمه‌شدن» و «توان مالی درمان‌شدن» در ایران به یکی از دغدغه‌های جدی خانوارها تبدیل شده است. بسیاری از بیماران به‌جای پیگیری کامل درمان، فقط درد را موقتاً کنترل می‌کنند و تصمیم نهایی را به آینده‌ای نامعلوم می‌سپارند. این وضعیت نشان می‌دهد فشار هزینه‌های درمانی، حتی برای افراد دارای بیمه، همچنان بخش بزرگی از بودجه خانوار را می‌بلعد.

شکاف میان تعرفه بیمه و هزینه واقعی

بیمه‌های پایه بخشی از هزینه ویزیت و دارو را بر اساس تعرفه‌های مصوب پرداخت می‌کنند. تعرفه یعنی نرخ ثابتی که سازمان‌های بیمه‌گر برای هر خدمت درمانی تعیین کرده‌اند. مشکل اینجاست که در بسیاری از مراکز درمانی خصوصی، مبلغ دریافتی از بیمار به مراتب بالاتر از همین تعرفه است و بیمار باید مابه‌التفاوت را از جیب خودش بپردازد.

این مابه‌التفاوت که به آن «پرداخت از جیب» گفته می‌شود، برای بیماری‌های مزمن یا نیازمند جراحی و داروهای خاص می‌تواند به رقمی سنگین برسد. بیمه‌های تکمیلی هم در بسیاری از موارد سقف پوشش محدودی دارند و همه هزینه‌ها را جبران نمی‌کنند.

پیامد نیمه‌کاره ماندن درمان

نتیجه این شکاف مالی، توقف یا کندشدن روند درمان است. بیمار به‌جای عمل جراحی یا دوره کامل دارودرمانی، به مسکن‌ها و درمان‌های موقت روی می‌آورد تا پرداخت هزینه اصلی را به تعویق بیندازد. این تصمیم در کوتاه‌مدت درد را کاهش می‌دهد، اما در بلندمدت هزینه درمان را بالاتر می‌برد و ریسک عوارض جدی‌تر را افزایش می‌دهد.

کارشناسان این حوزه معتقدند بدون بازنگری در تعرفه‌های بیمه‌ای و کاهش فاصله آن با قیمت واقعی خدمات درمانی، بار مالی درمان همچنان روی دوش خانوارها باقی می‌ماند. این موضوع می‌تواند در تصمیم‌های مالی روزمره خانوارها، از پس‌انداز گرفته تا اولویت‌بندی هزینه‌ها، تأثیر مستقیم بگذارد.