به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، یک پژوهشگر حوزه معماری و شهرسازی می‌گوید سیگنال خروج جمعیت از تهران به تدریج به بازار مسکن شهرهای دیگر هم رسیده است. به گفته او، در حال حاضر تمایل به خرید یا اجاره «اقامتگاه دوم» بیش‌تر از تصمیم برای مهاجرت دائمی دیده می‌شود.
این تفاوت برای خانوارهایی که نگران روند قیمت مسکن در شهر خودشان هستند اهمیت دارد. اقامتگاه دوم یعنی خانه‌ای که خانوار فقط بخشی از سال را در آن می‌ماند، نه محل سکونت اصلی؛ این نوع تقاضا معمولا زودتر جمع می‌شود و اثر پایداری کمتری بر قیمت مسکن باقی می‌گذارد.
مدت جابه‌جایی، متغیر تعیین‌کننده
بر اساس این تحلیل، برای سنجش اثر واقعی خروج از پایتخت بر بازار مسکن، باید بازه زمانی جابه‌جایی را هم در نظر گرفت. این جابه‌جایی می‌تواند چند هفته‌ای و بسیار موقت باشد، یا چند ماه و نزدیک به ۱ سال طول بکشد، یا در نهایت به اسکان دائم تبدیل شود.
هر یک از این سه سناریو، اثر متفاوتی روی تقاضای اجاره و خرید در شهر مقصد دارد. جابه‌جایی چند هفته‌ای عمدتا بازار اجاره کوتاه‌مدت را تحت فشار می‌گذارد و کم‌تر به تقاضای خرید ملک می‌رسد؛ جابه‌جایی چند ماهه یا نزدیک به ۱ سال، بخشی از تقاضای اجاره بلندمدت و حتی خرید واحدهای کوچک را هم فعال می‌کند.
پیامد برای شهرهای اطراف تهران
شهرهایی که فاصله کمی تا تهران دارند، بیش‌ترین اثر این جابه‌جایی موقت را تجربه می‌کنند. در این شهرها، افزایش تقاضا برای اقامتگاه دوم می‌تواند اجاره و قیمت واحدهای کوچک و متوسط را بالا ببرد، بدون آنکه لزوما بازار خرید مسکن ملکی وارد یک روند صعودی پایدار شود.
اگر جابه‌جایی موقت در ماه‌های آینده به مهاجرت دائمی تبدیل شود، وضعیت متفاوت خواهد بود. در آن صورت، تقاضای خرید مسکن دائمی در شهرهای مقصد افزایش می‌یابد و می‌تواند فشار قیمتی پایدارتری نسبت به حالت اقامتگاه دوم ایجاد کند.
بازار مسکن ایران طی سال‌های اخیر با رشد قیمت و کاهش تعداد معاملات همراه بوده است. در چنین شرایطی، حتی تغییرات کوچک در الگوی تقاضا، از جمله افزایش خرید اقامتگاه دوم، می‌تواند نسبت رشد قیمت میان تهران و شهرستان‌ها را جابه‌جا کند.
نظرات کاربران