به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از دیستریت (The Street)، سرمایه‌گذاری بر مبنای سود تقسیمی سهام، معمولاً استراتژی‌ای کم‌هیجان اما پایدار برای انباشت ثروت در بلندمدت شناخته می‌شود. سرمایه‌گذاران برای این هدف یا سهام شرکت‌های خاص را انتخاب می‌کنند یا از صندوق‌های قابل‌معامله (ETF) بهره می‌گیرند که تنوع و ریسک پایین‌تری دارند.
دو صندوق شناخته‌شده در این حوزه، صندوق شواب سهام سود سهامی آمریکا با نماد SCHD و صندوق ونگارد سود سهامی بالا با نماد VYM هستند. هر دو صندوق هزینه مدیریت پایینی دارند و از سوی سرمایه‌گذاران خرد و نهادی به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرند.
تفاوت در روش گزینش سهام
صندوق SCHD از شاخص داوجونز ۱۰۰ سهم سود سهامی آمریکا پیروی می‌کند و سهام را بر اساس سلامت مالی، سابقه رشد سود تقسیمی و بازده جریان نقدی آزاد غربال می‌کند. این رویکرد صندوق را به سمت شرکت‌های باکیفیت و کمتر بدهکار در صنایع، سلامت و کالاهای مصرفی سوق می‌دهد.
در مقابل، صندوق VYM از شاخص فوتسی سود سهامی بالا پیروی می‌کند و طیف گسترده‌تری از سهام، نزدیک به ۵۰۰ شرکت، را در بر می‌گیرد. این صندوق معمولاً نرخ سود نقدی جاری بالاتری نسبت به SCHD ارائه می‌دهد؛ یعنی سرمایه‌گذار در کوتاه‌مدت جریان نقدی بیشتری از محل تقسیم سود دریافت می‌کند.
چرا بازدهی کل مهم‌تر از سود نقدی است
با این حال، معیار اصلی برای سنجش عملکرد یک صندوق، نرخ سود نقدی به‌تنهایی نیست، بلکه بازدهی کل است؛ شاخصی که هم رشد قیمت سهام و هم سود نقدی تجدیدسرمایه‌گذاری‌شده را در بر می‌گیرد. بر اساس داده‌های بازدهی چندساله، SCHD در این معیار از VYM پیشی گرفته است، چرا که تمرکز آن بر شرکت‌های باکیفیت و رشد پایدار سود، در بلندمدت به افزایش ارزش سهام نیز منجر شده است.
این یافته برای سرمایه‌گذارانی که صندوق را صرفاً بر اساس بالاترین نرخ سود نقدی انتخاب می‌کنند، نکته‌ای قابل‌تأمل است؛ چراکه سود نقدی بالاتر همیشه به معنای بازده نهایی بیشتر برای سرمایه‌گذار نیست.
نظرات کاربران