به گزارش شبکه اطلاعرسانی طلا و ارز و به نقل از فایننشالتایمز، شرکتهای فعال در حوزه سرمایهگذاری خصوصی برای دستیابی به منابع مالی عظیم شرکتهای بیمه، به سراغ ابزارهای «مهندسی مالی» یا تامینمالی ساختاریافته رفتهاند. هدف این ابزارها سادهکردن مسیر ورود بیمهگران بهعنوان سرمایهگذارانی ریسکگریز به صندوقهای موسوم به ثانویه است.
صندوقهای ثانویه، سهام یا تعهدات سرمایهگذاران را در صندوقهای سرمایهگذاری خصوصی موجود از دارندگان اولیه خریداری میکنند. بسیاری از این دارندگان پیش از پایان عمر صندوق به نقدشوندگی نیاز دارند و ترجیح میدهند سهم خود را زودتر واگذار کنند. این ویژگی، بازار ثانویه را به یکی از سریعترین بخشهای در حال رشد صنعت سرمایهگذاری خصوصی تبدیل کرده است.
بیمهگران به دلیل الزامات نظارتی مربوط به نگهداری سرمایه، معمولا در برابر داراییهایی با ریسک بالا محتاط عمل میکنند. داراییهای سرمایهگذاری خصوصی بهدلیل نقدشوندگی پایین و نوسان بالا، معمولا بار سرمایهای بیشتری برای بیمهگران به همراه دارد. این موضوع انگیزه اصلی آنان برای ورود کمرنگتر به این بازار بوده است.
ساختارهایی نظیر وامهای مبتنی بر ارزش خالص دارایی، تنظیم زمانبندی پرداختها و لایهبندی اهرم مالی، از جمله ابزارهایی است که مدیران صندوقهای ثانویه برای کاهش ریسک ظاهری این سرمایهگذاریها به کار میگیرند. این ابزارها میتواند بازدهی را برای بیمهگران هموارتر و پیشبینیپذیرتر جلوه دهد و در نتیجه، بار سرمایهای الزامشده برای این نهادها را کاهش دهد.
کارشناسان معتقدند اتکای بیشتر صندوقهای ثانویه به این نوع تامینمالی، در کنار فرصت جذب سرمایه بیمهگران، ریسکهای جدیدی نیز به همراه دارد. افزایش پیچیدگی ساختار سرمایهگذاری میتواند ارزیابی دقیق ریسک واقعی این ابزارها را برای سرمایهگذاران نهادی دشوارتر کند.















نظرات کاربران