به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از ۲۴/۷ وال‌استریت، یک‌سوم دارایی صندوق کل بازار سهام ونگارد فقط در ۱۰ سهم بزرگ است. این صندوق قابل معامله در بورس با نماد VTI، سهام هزاران شرکت آمریکایی را در سبد خود دارد. داده‌ها نشان می‌دهد شمار زیاد شرکت‌ها به معنای پخش یکسان پول میان آن‌ها نیست. برای سرمایه‌گذاری که برای پراکنده‌کردن ریسک سراغ این صندوق می‌رود، این تفاوت اهمیت دارد.
یک حساب بازنشستگی ۵۰۰ هزار دلاری را در نظر بگیرید که همه پول آن در این صندوق است. بر پایه ترکیب دارایی‌ها در ۳۱ آگوست ۲۰۲۶ (۹ شهریور ۱۴۰۵)، ۱۶۷٬۰۵۰ دلار از این مبلغ در ۱۰ سهم قرار دارد. ۳۳۲٬۹۵۰ دلار باقی‌مانده میان هزاران شرکت دیگر پخش شده است. این ارقام بر سهم ۳۳٫۴۱ درصدی ۱۰ دارایی بزرگ تکیه دارد و با نوسان روزانه قیمت‌ها تغییر می‌کند.
ریشه این تمرکز در روش وزن‌دهی صندوق است. این صندوق وزن هر سهم را بر پایه ارزش بازار آن تعیین می‌کند؛ یعنی ارزش کل سهام هر شرکت در بورس. در نتیجه، شرکت بزرگ‌تر سهم بیش‌تری از هر دلار سرمایه‌گذار می‌گیرد. به تعبیر این گزارش، صندوق «گستره» زیادی دارد، یعنی شمار شرکت‌ها زیاد است؛ اما «توازن» آن، یعنی پخش یکسان پول، بسیار کمتر است.
بازده نزدیک به صندوق شرکت‌های بزرگ
در ۱۰ سال منتهی به ۱ اکتبر ۲۰۲۶ (۹ مهر ۱۴۰۵)، قیمت این صندوق بدون احتساب سود نقدی ۲۳۵٫۷۲ درصد رشد کرد. در همین دوره، صندوق SPY ۲۵۲٫۱۳ درصد رشد کرد؛ این صندوق فقط سهام شرکت‌های بزرگ شاخص اس‌اندپی ۵۰۰ را دارد. در ۱ سال اخیر نیز رشد این دو صندوق ۱۳٫۸۹ و ۱۴٫۳۳ درصد بود. بنابراین افزودن هزاران سهم کوچک‌تر، تفاوت محسوسی در بازده ایجاد نکرده است.
یک نکته دیگر تمرکز واقعی را کمتر از آنچه هست نشان می‌دهد. سهام آلفابت، شرکت مادر گوگل، با دو کلاس سهم در دو ردیف جداگانه فهرست آمده است. کلاس سهم یعنی دو نوع سهم از یک شرکت با کد شناسایی متفاوت. افزون بر این، کسی که صندوق شاخص اس‌اندپی ۵۰۰ هم دارد، احتمالاً بخش بزرگی از پولش را ۲ بار در همین سهم‌ها گذاشته است.
ساختاری مشترک در همه صندوق‌های کل بازار
این تمرکز بازتاب ترکیب خود بازار است و به صندوق ونگارد محدود نمی‌شود. صندوق ITOT از آی‌شرز با نسبت هزینه ۰٫۰۳ درصد و صندوق SCHB از شوآب هم بر پایه اندازه شرکت وزن‌دهی می‌کنند. نسبت هزینه همان کارمزد سالانه‌ای است که صندوق از دارایی سرمایه‌گذار کم می‌کند. پس جابه‌جایی میان این صندوق‌ها نام صندوق را عوض می‌کند، اما ساختار آن را تغییر نمی‌دهد.
این تمرکز هم می‌تواند به سود سرمایه‌گذار باشد و هم به زیان او. وقتی شرکت‌های بزرگ از بقیه بازار جلو بودند، همین ساختار به سود دارندگان صندوق تمام شد. اگر رشد این شرکت‌ها متوقف شود، همین ساختار بر بازده فشار می‌آورد. داده‌های ترکیب دارایی نشان نمی‌دهد این روند در ادامه به کدام سو می‌رود.
نظرات کاربران