به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، رئیس کمیسیون اجتماعی مجلس اعلام کرد ساخت ۱۰ هزار واحد مسکونی برای خانوارهای دارای ۲ معلول و بیش‌تر در دست برنامه‌ریزی است. این طرح هنوز در مرحله برنامه‌ریزی قرار دارد. بنابراین اعلام آن به معنای آغاز ساخت یا تحویل واحد نیست. محل اجرا، زمان‌بندی و شیوه تأمین مالی نیز در این اعلام مطرح نشده است.
اهمیت این خبر در وضعیت خانوارهای هدف است. در خانواری با ۲ عضو معلول، هزینه درمان، توان‌بخشی و نگهداری بخش بزرگی از درآمد را می‌گیرد. در چنین شرایطی، اجاره‌بها و جابه‌جایی‌های سالانه فشار مضاعفی بر بودجه خانوار وارد می‌کند. ۱ واحد مسکونی حمایتی می‌تواند بخشی از این هزینه ثابت را حذف کند و ثبات بیش‌تری به زندگی این خانواده‌ها بدهد.
۱۰ هزار واحد در چه مقیاسی است؟
هر خانوار هدف دست‌کم ۳ عضو دارد: ۲ فرد دارای معلولیت و دست‌کم یک سرپرست یا مراقب. بر این پایه، ۱۰ هزار واحد در صورت اجرای کامل می‌تواند سرپناه دست‌کم ۳۰ هزار نفر باشد. این رقم برای یک گروه مشخص و آسیب‌پذیر قابل‌توجه است. اما در مقایسه با کل تقاضای انباشته مسکن کشور حجم محدودی دارد و انتظار نمی‌رود اثر محسوسی بر سطح عمومی قیمت یا اجاره‌بها بگذارد.
از نگاه فنی، خانه مناسب برای افراد دارای معلولیت با یک آپارتمان معمولی تفاوت دارد. سطح شیب‌دار، آسانسور مناسب، درهای عریض‌تر و سرویس بهداشتی قابل‌دسترس از جمله این الزامات است. همین استانداردها هزینه ساخت هر متر مربع را بالا می‌برد. به همین دلیل، منبع تأمین این هزینه‌ها یکی از متغیرهای اصلی موفقیت طرح خواهد بود.
پرسش‌هایی که هنوز پاسخ ندارند
سه پرسش اصلی سرنوشت این طرح را تعیین می‌کند. نخست، سهم آورده خانوار؛ یعنی مبلغی که متقاضی باید از جیب خود بپردازد. دوم، نوع واگذاری؛ اینکه واحدها به‌صورت ملکی تحویل شوند یا اجاره‌ای. سوم، منبع مالی؛ اینکه هزینه از محل بودجه عمومی تأمین شود یا از تسهیلات بانکی با بازپرداخت اقساطی.
قانون حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت، مصوب ۱۳۹۶، تأمین مسکن خانوارهای دارای افراد معلول را از جمله تکالیف دولت قرار داده است. با این حال، اجرای طرح‌های مسکن حمایتی در سال‌های اخیر بیش از هر چیز به تأمین منابع و هزینه رو به افزایش ساخت گره خورده است. پاسخ به پرسش‌های بالا نشان خواهد داد این برنامه تا چه اندازه به خانه‌دار شدن خانوارهای هدف منجر می‌شود.
نظرات کاربران