به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، سهم پرداختی مردم از هزینه‌های سلامت افزایش یافته است. سید محمد جمالیان، عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس، یکی از علت‌های اصلی این وضعیت را اجرای ناقص قوانین می‌داند. به گفته او، قانون تکلیف کرده بود که بیمه‌های درمانی با یکدیگر تجمیع شوند، اما این حکم به‌طور کامل اجرا نشده است.
این موضوع برای هر خانواری اهمیت دارد که هزینه دارو، بستری یا ویزیت پزشک را می‌پردازد. وقتی سهم بیمه از صورت‌حساب درمان کم شود، بخش بزرگ‌تری از هزینه مستقیم از درآمد خانوار پرداخت می‌شود. در شرایط تورمی، این فشار به بخشی از تصمیم‌های روزمره مالی تبدیل می‌شود؛ از پس‌انداز برای روز مبادا تا خرید بیمه تکمیلی.
«پرداخت از جیب» یعنی چه؟
در ادبیات اقتصاد سلامت، «پرداخت از جیب» به آن بخش از هزینه درمان گفته می‌شود که بیمار مستقیم و بدون پوشش بیمه می‌پردازد. این شاخص یکی از معیارهای اصلی سنجش حمایت مالی نظام سلامت است. هر چه این سهم بالاتر باشد، احتمال اینکه یک بیماری جدی تعادل مالی خانوار را بر هم بزند بیش‌تر می‌شود.
برای مثال، خانواری که با بیماری مزمن یکی از اعضایش روبه‌رو است، هر ماه بخشی از درآمد خود را صرف دارو و آزمایش می‌کند. اگر پوشش بیمه کاهش یابد، این خانوار ناچار است از هزینه‌های دیگر خود بکاهد یا از پس‌انداز برداشت کند.
تجمیع بیمه‌ها چه چیزی را تغییر می‌داد؟
در حال حاضر چند صندوق بیمه درمانی با قواعد، تعرفه‌ها و منابع مالی متفاوت فعالیت می‌کنند. تجمیع این صندوق‌ها با هدف یکسان‌سازی خدمات، کاهش هزینه‌های اداری تکراری و توزیع عادلانه‌تر منابع پیش‌بینی شده بود. به باور منتقدان، پراکندگی صندوق‌ها باعث می‌شود بخشی از منابع صرف هزینه‌های موازی شود و پوشش واقعی بیمه‌شدگان محدود بماند.
طرفداران تجمیع معتقدند یک صندوق یکپارچه قدرت چانه‌زنی بیش‌تری در خرید خدمات درمانی و دارو دارد. در مقابل، اجرای چنین طرحی به هماهنگی گسترده میان دستگاه‌ها و تأمین منابع پایدار نیاز دارد. نتیجه این کشمکش اجرایی، اکنون در صورت‌حساب‌هایی دیده می‌شود که بیماران هنگام ترخیص یا خرید دارو می‌پردازند.
نظرات کاربران