به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از اکونومیک تایمز، بانک مرکزی هند مازاد نقدینگی نظام بانکی را در مدتی کوتاه کاهش داد. این مازاد از اوج ۱۱ تریلیون روپیه به ۴۸٬۳۰۳ کرور روپیه رسید. هر کرور برابر ۱۰ میلیون است؛ بنابراین رقم اخیر حدود ۴۸۳ میلیارد روپیه می‌شود. گزارش در ۲۲ اکتبر ۲۰۲۶ (۳۰ مهر ۱۴۰۵) منتشر شد.
مازاد نقدینگی یعنی بانک‌ها بیش از نیاز روزانه خود پول در اختیار دارند. وقتی این مازاد بزرگ شود، پول ارزان‌تر می‌شود و نرخ وام‌های کوتاه‌مدت بین بانک‌ها پایین می‌آید. بانک مرکزی برای کنترل این وضع، حجم پول در گردش را تنظیم می‌کند.
علت اصلی انباشت نقدینگی، ورود وجوه هندی‌های مقیم خارج از کشور بود. این افراد پول خود را در قالب طرح «اف‌سی‌ان‌آر (بی)» نزد بانک‌های هند سپرده کردند. این طرح، سپرده‌گذاری ارزی برای هندی‌های غیرمقیم است و ارز واردشده به نقدینگی بانک‌ها افزود.
بانک مرکزی برای جمع‌کردن مازاد از دو ابزار استفاده کرد. نخست، حراج «ریورس ریپو» را برگزار کرد. در این روش بانک‌ها پول اضافی خود را برای مدتی کوتاه نزد بانک مرکزی می‌گذارند و سود می‌گیرند. دوم، نسبت ذخیره قانونی را تغییر داد. این نسبت، سهمی از سپرده‌هاست که بانک‌ها باید نزد بانک مرکزی نگه دارند و نمی‌توانند وام بدهند.
پس از این اقدام‌ها، نرخ‌های شبانه بالا رفت. نرخ شبانه، هزینه قرض‌گرفتن یک‌روزه بانک‌ها از یکدیگر است. بانک مرکزی برای جلوگیری از جهش تند این نرخ‌ها، به‌طور موقت پول به نظام بانکی تزریق کرد.
جذب و تزریق پول در ظاهر دو حرکت متضاد است. داده‌ها نشان می‌دهد هدف بانک مرکزی، تنظیم نوسان نرخ‌هاست، نه حفظ مقدار ثابتی از نقدینگی. نقدینگی بانکی بر هزینه وام و سود سپرده اثر می‌گذارد؛ ارزیابی پیامد آن برای تصمیم‌های مالی با خواننده است.
نظرات کاربران