به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از ۲۴/۷ وال‌استریت، بازده توزیعی نزدیک به ۱۹ درصد در نگاه نخست جذاب به نظر می‌رسد. اما برای دارندگان سه صندوق بسته سرمایه‌گذاری صندوق سرمایه‌گذاری راهبردی سنگ‌بنا (CLM)، صندوق بازده کل سنگ‌بنا (CRF) و صندوق درآمد پویای پیمکو (PDI)، این عدد می‌تواند به معنای بازگرداندن تدریجی سرمایه خود آن‌ها باشد؛ آن هم به‌صورت ماهانه و همراه با بدهی مالیاتی.
صندوق CLM این الگو را به‌روشنی نشان می‌دهد. این صندوق در سال ۲۰۱۵ ماهانه ۰٫۳۶۸ دلار به ازای هر سهم پرداخت می‌کرد که در مقیاس سالانه به ۴٫۴۱۶ دلار می‌رسید. در سال ۲۰۲۶ این رقم به ۰٫۱۲۱۵ دلار در ماه و ۱٫۴۵۸ دلار در سال کاهش یافته؛ افتی ۶۷ درصدی در درآمد هر سهم طی یک دهه. صندوق CRF نیز مسیر مشابهی طی کرده و پرداخت ماهانه آن از ۰٫۳۳۱۹ دلار در سال ۲۰۱۵ به ۰٫۱۱۷۶ دلار در سال ۲۰۲۶ رسیده است.
کاهش دوسوم سود طی ۱۰ سال نشانه کوچک‌شدن دارایی پایه صندوق است. وقتی یک صندوق بسته بیش از سود و عایدی واقعی خود را توزیع می‌کند، کسری آن به‌شکل بازگشت سرمایه به سهام‌داران پرداخت می‌شود؛ رقمی که در ظاهر «سود» نامیده می‌شود اما در عمل بخشی از پول خود سرمایه‌گذار است. برای نمونه، سرمایه‌گذاری ۱۰ هزار دلاری با بازده اسمی ۱۹ درصد، سالانه نزدیک به ۱٬۹۰۰ دلار بازمی‌گرداند؛ اما اگر بخش زیادی از این مبلغ همان اصل سرمایه باشد، سرمایه‌گذار در واقع برای دریافت پول خودش کارمزد و هزینه مدیریت پرداخته است، در حالی که یک صندوق شاخصی گسترده تنها چند دلار در سال هزینه می‌گیرد.
عرضه حق تقدم و صرف قیمت بر ارزش خالص دارایی
اهرم دوم صندوق‌های سنگ‌بنا، عرضه حق تقدم خرید سهام است. این دو صندوق هر ۱۲ تا ۱۸ ماه یک‌بار به سهام‌داران فعلی پیشنهاد می‌دهند سهام جدیدی را نزدیک به ارزش خالص دارایی خریداری کنند. سهام‌دارانی که این پیشنهاد را نپذیرند، سهم خود از صندوق را رقیق‌شده می‌بینند و آن‌هایی که بپذیرند باید پول تازه‌ای به صندوقی تزریق کنند که سود هر سهم آن از سال ۲۰۱۵ تاکنون ۶۷ درصد کاهش یافته است. هر دو صندوق همچنین معمولاً با صرفی پایدار نسبت به ارزش دارایی‌های زیرمجموعه خود معامله می‌شوند؛ یعنی خریداران تازه بیش از ۱ دلار برای هر ۱ دلار دارایی پرداخت می‌کنند.
هزینه ساختاری صندوق PDI در ترازنامه آن نهفته است. این صندوق به‌عنوان یک صندوق بسته اهرمی، برای خرید اوراق قرضه بیشتر استقراض می‌کند و هزینه این استقراض با افزایش نرخ‌های بهره کوتاه‌مدت بالا می‌رود. قیمت واحدهای PDI در ۱ سال گذشته ۳٫۵۳ درصد کاهش یافته و بازده پنج‌ساله آن تنها به ۱۱٫۸۵ درصد رسیده، آن هم در حالی که صندوق سالانه ۲٫۶۴۶ دلار به ازای هر سهم توزیع می‌کند. صرف قیمتی همیشگی این صندوق نسبت به ارزش خالص دارایی، مشکل را تشدید می‌کند و به سهام‌داران قدیمی اجازه می‌دهد سهام خود را با نرخی بالاتر از ارزش واقعی به خریداران تازه بفروشند.
جایگزین‌های کم‌هزینه‌تر
دو صندوق CLM و CRF عمدتاً روی سهام بزرگ آمریکایی سرمایه‌گذاری می‌کنند؛ قرارگیری‌ای که از طریق صندوق‌های قابل معامله‌ای مانند صندوق شاخص کل بازار سهام ونگارد (VTI) با هزینه‌ای بسیار کمتر و بدون عرضه حق تقدم، بدون حسابداری بازگشت سرمایه و بدون صرف قیمتی قابل دستیابی است. در ازای آن، VTI سود تقسیمی محدودی پرداخت می‌کند، نه بازده اسمی نزدیک به ۱۹ درصد. با این حال، بازده ده‌ساله قیمت CLM با ۲۰۴٫۷۷ درصد و CRF با ۱۹۷٫۰۵ درصد، هر دو از شاخص‌های گسترده سهام آمریکا در همین بازه عقب مانده‌اند؛ آن هم پیش از احتساب فشار مالیاتی چک‌های ماهانه سرشار از بازگشت سرمایه. برای قرارگیری اهرمی PDI در بازار اوراق قرضه نیز صندوق شاخص کل بازار اوراق قرضه ونگارد (BND) بازدهی کمتر اما بدون هزینه اهرم و بدون صرف قیمتی ارائه می‌دهد.
پیش از آنکه هر یک از این صندوق‌ها را یک ماشین درآمدزا در نظر بگیرید، پاسخ به سه پرسش می‌تواند راهنما باشد؛ صندوق سال گذشته واقعاً چه میزان سود تقسیمی و عایدی محقق‌شده به دست آورده، چه میزان توزیع کرده و مدیریت چگونه این شکاف را پوشانده است؟ اگر پاسخ شامل بازگشت سرمایه، عرضه حق تقدم یا صرف قیمتی پایدار باشد، بازده درج‌شده روی صفحه معرفی صندوق کاری را انجام می‌دهد که سبد دارایی زیرمجموعه توان تداوم آن را ندارد.
نظرات کاربران