به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، تأمین زمین یکی از مهم‌ترین محورهای سیاست مسکن دولت است. طی سال‌های اخیر هزاران هکتار به اراضی سکونتی کشور افزوده شده و صدها هزار قطعه زمین میان گروه‌های مختلف متقاضیان تقسیم شده است.
با این حال مسئولان وزارت راه و شهرسازی صراحتاً هشدار می‌دهند که زمین خام به‌تنهایی مسکن تولید نمی‌کند. تا زمانی که خدمات روبنایی، یعنی آب، برق، گاز و معابر دسترسی، تکمیل نشود، زمین واگذارشده قابلیت ساخت‌وساز واقعی پیدا نمی‌کند.
فاصله میان تخصیص زمین و تحویل خانه
این فاصله برای متقاضیانی که در طرح‌هایی مانند نهضت ملی مسکن ثبت‌نام کرده‌اند اهمیت مستقیم دارد. داشتن سند زمین به معنای نزدیک‌شدن به تحویل خانه نیست؛ تا زمانی که راه، آب و برق به پروژه نرسد، ساخت‌وساز عملاً متوقف یا کند می‌ماند.
این تأخیر بعد اقتصادی هم دارد. هر ماه انتظار اضافه، یعنی قیمت مصالح ساختمانی و دستمزد نیروی کار در فاصله بین تخصیص زمین و تکمیل پروژه بالاتر می‌رود. نتیجه آن افزایش هزینه تمام‌شده واحد مسکونی است، حتی اگر زمین آن رایگان یا با قیمت نمادین واگذار شده باشد.
چرا تکمیل زیرساخت عقب می‌افتد؟
تأمین خدمات روبنایی معمولاً به هماهنگی میان چند نهاد اجرایی از جمله شرکت‌های آب و فاضلاب، توزیع برق و شهرداری‌ها نیاز دارد. کمبود بودجه عمرانی و اولویت‌بندی متفاوت این نهادها از دلایل اصلی عقب‌افتادن زیرساخت نسبت به واگذاری زمین است.
برای بازار مسکن این موضوع یک پیام مشخص دارد: افزایش عرضه زمین به‌خودی‌خود عرضه واقعی مسکن به بازار را زیاد نمی‌کند. تا زمانی که واحدها تکمیل و تحویل داده نشوند، فشار تقاضا در بخش‌های پرمتقاضی همچنان بر قیمت مسکن اثر می‌گذارد.
سیاست تکیه بر زمین دولتی برای مهار قیمت مسکن سابقه‌ای طولانی دارد، از طرح مسکن مهر تا نهضت ملی مسکن. تجربه این طرح‌ها نشان می‌دهد صرف تخصیص زمین، بدون تضمین زمان‌بندی زیرساخت، نمی‌تواند وعده تحویل به‌موقع خانه را محقق کند.
نظرات کاربران