به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از کریپتو بریفینگ، مورگان استنلی بار دیگر میزان برداشت سرمایه‌گذاران از صندوق درآمد خصوصی نورث هیون را محدود کرد. این صندوق که ارزش دارایی‌های آن حدود ۷ میلیارد دلار است، برای سومین فصل متوالی سقف بازخرید را در سطح ۵ درصد نگه داشته است. تقاضای خروج سرمایه‌گذاران بیش از ۲ برابر این سقف بود.
طبق نامه‌ای که مدیران صندوق در تاریخ ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۶ (۲۷ شهریور ۱۴۰۵) برای سهامداران ارسال کردند، درخواست‌های برداشت در فصل اخیر به ۱۱٫۴ درصد از کل سهام صندوق رسید. صندوق تنها توانست سقف استاندارد ۵ درصد را پوشش دهد؛ یعنی کمتر از نیمی از درخواست‌ها اجابت شد. این محدودیت به معنای آن است که بخش بزرگی از سرمایه سرمایه‌گذاران، دست‌کم تا فصل بعد، قفل باقی می‌ماند.
روند تکراری در سه فصل اخیر
این وضعیت برای کسانی که عملکرد اخیر صندوق را دنبال می‌کنند تازگی ندارد. در فصل دوم ۲۰۲۶ نیز سرمایه‌گذاران درخواست برداشت ۱۱٫۶ درصدی داشتند و تنها حدود ۴۳ درصد از این درخواست‌ها اجابت شد. در فصل نخست همان سال، درخواست‌ها به ۱۰٫۹ درصد رسید و حدود ۴۵٫۸ درصد از آن، معادل نزدیک به ۱۶۹ میلیون دلار، به سرمایه‌گذاران بازگردانده شد.
مورگان استنلی برای مقابله با این فشار، آنچه را «بافر نقدشوندگی» می‌نامد ایجاد کرده است؛ ترکیبی از بیش از ۲٫۲ میلیارد دلار ظرفیت اعتباری استفاده‌نشده و حدود ۴۰۰ میلیون دلار وام‌های نقدشونده، بر اساس آمار ۳۱ می ۲۰۲۶ (۱۰ خرداد ۱۴۰۵). با این حال، حتی این ذخیره قابل توجه هم برای پاسخ به موج تقاضای برداشت کافی نبوده است.
صندوق‌های اعتبار خصوصی زیر فشار مشترک
مورگان استنلی تنها بازیگری نیست که با این چالش روبه‌رو شده است. مدیران بزرگی مانند بلک‌استون، آپولو و بلک‌راک نیز در صندوق‌های اعتبار خصوصی و املاک خود با فشار مشابهی برای برداشت سرمایه مواجه بوده‌اند. شرکت کلیف‌واتر نیز در فصل نخست ۲۰۲۶ برداشت از صندوق خود را در سطح ۷ درصد محدود کرد، در حالی که سرمایه‌گذاران خواستار برداشت ۱۴ درصدی بودند.
ارزش خالص دارایی صندوق نورث هیون نیز بر اثر همین روند، پس از احتساب سرمایه‌گذاری‌ها و تعهدات جدید، در هر فصل بین ۱۰۰ تا ۱۶۹ میلیون دلار کاهش یافته است. این روند نشان می‌دهد محدودیت نقدشوندگی در بازار اعتبار خصوصی آمریکا به یک الگوی پایدار تبدیل شده، نه یک رویداد موقت.
نظرات کاربران