به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، برنامه نوسازی و بهسازی مسکن در سال ۱۴۰۴ حدود ۴۷ هزار واحد مسکونی را در کشور پوشش داد. این رقم نزدیک به ۶۰ درصد هدفی است که برای آن سال تعیین شده بود. مدیرعامل سابق شرکت بازآفرینی شهری این آمار را اعلام کرد و آن را با «شرایط خاص کشور» توضیح داد.
اهمیت این عدد به نقش نوسازی در تأمین مسکن ایمن برمی‌گردد. بافت فرسوده به محله‌هایی گفته می‌شود که ساختمان‌های آن قدیمی، کم‌دوام و در برابر زلزله آسیب‌پذیر است. هر واحدی که نوسازی نشود، یعنی یک خانوار همچنان در ساختمانی ناایمن زندگی می‌کند. بخشی از تقاضا برای خانه ایمن‌تر نیز به بازار خرید و اجاره منتقل می‌شود.
۴۷ هزار واحد در عمل یعنی چه؟
رقم ۴۷ هزار واحد را می‌توان ملموس‌تر دید. این عدد به‌طور میانگین با نوسازی یا بهسازی حدود ۱۲۹ واحد مسکونی در هر روز سال برابر است. اگر هر واحد را خانه یک خانوار بدانیم، محل زندگی ۴۷ هزار خانوار در این برنامه بازسازی یا مقاوم شده است. بهسازی در این برنامه به معنای تقویت و مقاوم‌سازی ساختمان موجود است و با تخریب و بازسازی کامل تفاوت دارد.
سهم اجرانشده برنامه هم قابل محاسبه است. اگر ۴۷ هزار واحد حدود ۶۰ درصد هدف باشد، کل برنامه سال ۱۴۰۴ به‌طور تقریبی ۷۸ هزار واحد بوده است. بر این اساس، نزدیک به ۳۱ هزار واحد از هدف‌گذاری آن سال محقق نشده است. این محاسبه برآوردی است و بر پایه همان درصد اعلام‌شده انجام شده است.
عواملی که سرعت نوسازی را تعیین می‌کند
مدیرعامل سابق این شرکت عملکرد یادشده را در کنار «شرایطی که وجود داشته و دارد» ارزیابی کرد، اما جزئیات بیش‌تری از این شرایط ارائه نکرد. در پروژه‌های نوسازی معمولاً سه عامل سرعت اجرا را تعیین می‌کند: هزینه مصالح، دسترسی به تسهیلات بانکی و تمایل مالکان به مشارکت. افزایش هزینه ساخت یا کمبود وام می‌تواند مالکان را از شروع پروژه منصرف کند.
نوسازی بافت فرسوده برای بازار مسکن دو اثر هم‌زمان دارد. نخست، ایمنی ساختمان‌ها را بالا می‌برد. دوم، اگر بنای جدید واحدهای بیش‌تری از ساختمان قدیمی داشته باشد، به‌تدریج بر عرضه مسکن می‌افزاید. اجرای ناقص برنامه به معنای کندتر شدن هر دو اثر است. شرکت بازآفرینی شهری، وابسته به وزارت راه و شهرسازی، متولی اصلی این برنامه‌هاست و اعلام کارنامه سال ۱۴۰۵ می‌تواند روند این شاخص را روشن‌تر کند.
نظرات کاربران