به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، یک پژوهشگر اقتصاد شهری و مسکن ارزیابی می‌کند که افزایش نرخ دلار و طلا ممکن است در کوتاه‌مدت اثر مستقیمی بر قیمت مسکن نداشته باشد. به گفته او، اثر اصلی در میان‌مدت ظاهر می‌شود و از ۲ مسیر می‌گذرد: هزینه مصالح ساختمانی و تورم عمومی. این یعنی ممکن است قیمت آپارتمان‌ها هم‌زمان با بازار ارز تغییر نکند، اما فشار هزینه‌ها با تأخیر به این بازار برسد.
اهمیت این ارزیابی در زمان‌بندی آن است. هر بار که دلار نوسان می‌کند، بسیاری از خانوارها نگران می‌شوند که خرید یا اجاره خانه برایشان سخت‌تر شود. جدا کردن اثر کوتاه‌مدت از اثر میان‌مدت کمک می‌کند تصویر دقیق‌تری از بازاری داشته باشند که به شوک ارزی دیرتر واکنش نشان می‌دهد.
چرا مسکن دیرتر واکنش نشان می‌دهد؟
مسکن برخلاف طلا و ارز یک دارایی کم‌نقدشونده است. کم‌نقدشونده یعنی خرید و فروش آن زمان می‌برد و هر معامله به مذاکره، تنظیم مدارک و تأمین پول نیاز دارد. به همین دلیل قیمت خانه مانند نرخ دلار روزانه و ساعتی جابه‌جا نمی‌شود.
از سوی دیگر، هزینه واحدهای ساخته‌شده پیش‌تر پرداخت شده است. فروشنده در کوتاه‌مدت بیش‌تر به انتظارات بازار نگاه می‌کند تا به هزینه‌های تازه. اگر تقاضای مؤثر، یعنی تقاضایی که پول کافی پشت آن باشد، ضعیف بماند، امکان افزایش فوری قیمت محدود است.
مصالح ساختمانی؛ حلقه اتصال ارز و مسکن
کانال اصلی انتقال، هزینه ساخت است. قیمت بخشی از مصالح مانند میلگرد، تیرآهن، تجهیزات تأسیساتی و برخی نهاده‌های وارداتی با نرخ ارز پیوند نزدیکی دارد. وقتی دلار گران می‌شود، سازنده برای پروژه‌های تازه هزینه بیش‌تری می‌پردازد و این هزینه در قیمت فروش واحدهای آینده دیده می‌شود.
مسیر دوم تورم است. افزایش نرخ ارز معمولاً با فاصله به قیمت کالاها و خدمات دیگر می‌رسد. در چنین شرایطی، بخشی از مردم مسکن را ابزاری برای حفظ ارزش پول می‌بینند و این نگاه می‌تواند تقاضای سرمایه‌ای را در میان‌مدت بیش‌تر کند.
چه عواملی شدت اثر را تعیین می‌کند؟
این ارزیابی بازه زمانی مشخصی برای اثر میان‌مدت تعیین نمی‌کند. محتمل‌ترین سناریو از نگاه این پژوهشگر، انتقال تدریجی فشار هزینه به بازار مسکن است، نه جهش قیمت هم‌زمان با دلار. شدت و سرعت این انتقال به ماندگاری نرخ ارز در سطح تازه، سیاست‌های اعتباری بانک‌ها و توان درآمدی خانوارها نیز بستگی دارد.
نظرات کاربران