به گزارش شبکه اطلاعرسانی طلا و ارز، آمریکا تحریمهای تازهای علیه ایرانخودرو، سایپا و شماری از قطعهسازان اعمال کرده است. بخش عمده خودروهای تولید داخل را همین ۲ شرکت تولید میکنند. به همین دلیل، اثر این تصمیم به بازاری میرسد که خانوارهای زیادی برای خرید، فروش یا حفظ ارزش دارایی خود به آن چشم دوختهاند.
اهمیت این خبر در تفاوتش با تحریمهای سال ۱۳۹۷ است. آن زمان تحریم بهطور کلی بخش خودرو را هدف گرفت و مسیر همکاری شرکای خارجی را بست. این بار نام شرکتها و زنجیره تأمین قطعه بهطور مشخص در فهرست آمده است. زنجیره تأمین یعنی همه شرکتهایی که قطعه، مواد اولیه و فناوری را به خط تولید میرسانند.
سال ۹۷ چه گذشت؟
پس از خروج آمریکا از برجام در سال ۲۰۱۸، تحریم بخش خودروی ایران در مرداد ۱۳۹۷ اجرایی شد. خودروسازان فرانسوی، از جمله پژو و رنو، همکاری با شرکتهای ایرانی را متوقف کردند. نتیجه آن دوره کاهش تیراژ تولید، انبوه خودروهای ناقص در پارکینگها و رشد سریع قیمتها در بازار آزاد بود.
خودروسازان در سالهای بعد بخشی از این خلأ را با داخلیسازی قطعات و واردات از مسیرهای جایگزین پر کردند. داخلیسازی یعنی تولید قطعهای که پیشتر وارد میشد، در داخل کشور. همین مسیر اکنون بیشتر از گذشته به قطعهسازان وابسته است و تحریم تازه دقیقاً به همین حلقه رسیده است.
قطعهسازان؛ حلقه حساس این دور
قطعهسازان برای تولید برخی اجزای حساس، مانند قطعات الکترونیکی و مواد اولیه خاص، هنوز به واردات نیاز دارند. تحریم مستقیم میتواند خرید این اقلام، انتقال پول و همکاری با تأمینکنندگان خارجی را پرهزینهتر کند. افزایش هزینه تأمین معمولاً در قیمت تمامشده خودرو و زمان تحویل به خریدار منعکس میشود.
در سوی دیگر، تجربه ۸ سال گذشته شبکهای از تأمینکنندگان جایگزین و مسیرهای غیرمستقیم ساخته است. بنابراین شدت اثر این دور به میزان وابستگی هر قطعهساز به بازار خارجی بستگی دارد. دادههای تولید و عرضه در هفتههای آینده نشان میدهد این تحریم تا چه اندازه به خط تولید رسیده است.
برای خریداران، شاخصهای قابل پیگیری روشن است: آمار تیراژ ماهانه خودروسازان، تعداد خودروهای ناقص و فاصله قیمت کارخانه با بازار آزاد. این فاصله که در بازار به «حباب» شناخته میشود، معمولاً با هر خبر محدودکننده عرضه تغییر میکند. نتیجهگیری درباره زمان و نوع تصمیم خرید، به شرایط و نیاز هر فرد وابسته است.















نظرات کاربران