کمیسیون (Commission) مبلغی است که کارگزار، مشاور سرمایهگذاری، مشاور املاک یا هر واسطهٔ دیگری در ازای خرید و فروش اوراق بهادار برای مشتری، فروش یک محصول یا ارائهٔ خدمات سرمایهگذاری دریافت میکند. در بازارهای مالی، کمیسیون معمولاً یا مبلغی ثابت برای هر معامله است یا درصدی از ارزش آن. کمیسیون برخلاف «کارمزد ثابت» به انجام معامله گره خورده است؛ یعنی هرچه معامله بیشتر شود، کمیسیون هم بیشتر میشود.
نکات کلیدی
- کمیسیون در ازای انجام معامله یا فروش محصول پرداخت میشود و مستقیماً از سود سرمایهگذار کم میکند.
- کارگزاری‌های خدمات کامل بخش عمده‌ای از سود خود را از کمیسیون معاملات مشتریان به دست می‌آورند.
- مشاور کمیسیونمحور از فروش محصولات و انجام معامله برای مشتری درآمد دارد؛ اما مشاور کارمزدمحور مبلغی ثابت یا درصدی از داراییهای تحت مدیریت مشتری را می‌گیرد.
- کمیسیون ممکن است تعارض منافع ایجاد کند و مشاور را به فروش محصولی بکشاند که کمیسیون بیشتری دارد، نه محصولی که برای مشتری بهتر است.
- پیش از انتخاب کارگزار یا مشاور، فهرست کامل کمیسیون‌ها و کارمزدهای او را ببینید و مراقب مشاوری باشید که بیشتر به فروش محصول فکر میکند تا به منافع شما.
- امروزه بیشتر کارگزاری‌های آنلاین بزرگ آمریکا برای خرید و فروش سهام کمیسیون نمی‌گیرند، اما از راه‌های دیگری مانند «پرداخت بابت جریان سفارش» درآمد دارند.
- سازمان رفتار مالی بریتانیا در مارس ۲۰۲۶ برای مشتریانی که در وام خودرو از کمیسیون‌های پنهان زیان دیده بودند طرح غرامتی معرفی کرد که اکنون با چالش حقوقی روبه‌روست. در آمریکا نیز از اوت ۲۰۲۴ قواعد پرداخت کمیسیون در خرید و فروش مسکن تغییر کرده است.
کمیسیون چگونه کار میکند؟
«کارگزاری خدمات کامل» (Full-service Brokerage) کارگزاری‌ای است که افزون بر اجرای سفارش، مشاوره، تحلیل و برنامه‌ریزی مالی هم ارائه میکند. این کارگزاری‌ها بخش عمده‌ای از سود خود را از کمیسیون معاملات مشتریان به دست می‌آورند. نرخ کمیسیون از کارگزاری به کارگزاری دیگر فرق میکند و هر کارگزاری برای خدمات گوناگونش جدول نرخ جداگانه‌ای دارد.
کمیسیون بخشی از هزینهٔ واقعی معامله است. پس برای محاسبهٔ دقیق سود یا زیان فروش سهام، باید کمیسیون خرید را به بهای تمام‌شدهٔ سهم افزود و کمیسیون فروش را از مبلغ فروش کم کرد.
کمیسیون در سفارش‌های اجراشده، لغوشده و منقضی‌شده
بسته به قواعد هر کارگزاری، ممکن است برای اجرای سفارش، لغو یا اصلاح آن و حتی منقضی‌شدنش هزینه گرفته شود. «سفارش بازار» (Market Order) سفارشی است که با بهترین قیمت موجود در بازار اجرا میشود. در بیشتر موارد، اگر چنین سفارشی اجرا نشود، کمیسیونی گرفته نمی‌شود؛ اما لغو یا اصلاح سفارش ممکن است هزینهٔ جداگانه‌ای داشته باشد.
«سفارش محدود» (Limit Order) فقط با قیمتی که سرمایهگذار تعیین کرده یا قیمتی بهتر از آن اجرا میشود. اگر فقط بخشی از حجم چنین سفارشی اجرا شود، معمولاً کمیسیون تعلق می‌گیرد و گاهی کمیسیون به نسبت حجم اجراشده محاسبه میشود.
روشهای رایج محاسبهٔ کمیسیون
کمیسیون به چند شکل محاسبه میشود و یک کارگزاری ممکن است برای بازارها و ابزارهای مختلف روشهای متفاوتی به کار ببرد:
- مبلغ ثابت برای هر معامله: کارگزار صرفنظر از حجم سفارش، رقم مشخصی می‌گیرد. پیش از رواج معاملات بدون کمیسیون، بسیاری از کارگزاری‌های آنلاین آمریکا برای هر معامله مبلغی مانند ۴٫۹۵ دلار دریافت می‌کردند.
- درصدی از ارزش معامله: هرچه معامله بزرگ‌تر باشد، کمیسیون هم بیشتر است. این روش در بسیاری از بازارها، از جمله بورس‌های ایران، رایج است.
- بهازای هر سهم یا هر قرارداد: در معاملات اختیار معامله (آپشن) و قراردادهای آتی، کمیسیون اغلب برای هر قرارداد محاسبه میشود.
- پلکانی: هرچه حجم یا ارزش معاملات مشتری بالاتر برود، نرخ کمیسیون پایین‌تر می‌آید.
کمیسیون فقط به بازارهای مالی محدود نیست. بخشی از درآمد بسیاری از فروشندگان، بازاریابان، نمایندگان بیمه و مشاوران املاک هم بهصورت کمیسیون، یعنی درصدی از فروشی که انجام می‌دهند، پرداخت میشود.
البته همهٔ معامله‌ها کمیسیون ندارند. برای نمونه، وقتی ملکی میان اعضای یک خانواده و با قیمتی کمتر از ارزش بازار فروخته میشود، مابه‌التفاوت را «هدیهٔ سهم مالکانه» (Gift of Equity) می‌نامند. چنین معامله‌ای معمولاً بدون واسطه انجام میشود و کمیسیونی ندارد.
کمیسیون چقدر از سود سرمایهگذار کم میکند؟
مثال فرضی: سارا ۱٬۰۰۰ سهم از یک شرکت را به قیمت هر سهم ۱۰٬۰۰۰ تومان، یعنی در مجموع ۱۰ میلیون تومان، می‌خرد. کارگزار او ۲٫۵٪ کمیسیون خرید می‌گیرد که ۲۵۰ هزار تومان میشود. شش ماه بعد قیمت سهم ۱۰٪ بالا می‌رود و سارا سهم‌ها را ۱۱ میلیون تومان می‌فروشد. این بار کارگزار ۲٪ کمیسیون فروش، یعنی ۲۲۰ هزار تومان، کم میکند.
| شرح | مبلغ (تومان) |
|---|---|
| ارزش خرید (۱٬۰۰۰ سهم × ۱۰٬۰۰۰ تومان) | ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ |
| کمیسیون خرید (۲٫۵٪ ارزش خرید) | ۲۵۰٬۰۰۰ |
| ارزش فروش (۱٬۰۰۰ سهم × ۱۱٬۰۰۰ تومان) | ۱۱٬۰۰۰٬۰۰۰ |
| کمیسیون فروش (۲٪ ارزش فروش) | ۲۲۰٬۰۰۰ |
| سود پیش از کسر کمیسیون | ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ |
| مجموع کمیسیون‌ها | ۴۷۰٬۰۰۰ |
| سود خالص | ۵۳۰٬۰۰۰ |
قیمت سهم ۱۰٪ بالا رفته، اما ۴۷٪ سود سارا صرف کمیسیون شده است. بازده خالص او نسبت به کل پولی که پرداخته (۱۰٬۲۵۰٬۰۰۰ تومان) حدود ۵٫۲٪ است، نه ۱۰٪. نرخ‌های این مثال عمداً بالا انتخاب شده‌اند تا اثر کمیسیون بهتر دیده شود.
هرچه سرمایهگذار دفعات بیشتری خرید و فروش کند، بخش بزرگ‌تری از سودش صرف کمیسیون میشود. در کمیسیون ثابت نیز هرچه مبلغ هر معامله کوچک‌تر باشد، این بخش بزرگ‌تر است.
تفاوت کمیسیون و کارمزد
در صنعت خدمات مالی، «کمیسیون» و «کارمزد» (Fee) دو شیوهٔ متفاوت دریافت دستمزدند؛ هرچند در فارسی روزمره گاهی هر دو را «کارمزد» می‌نامند. مشاوران مالی اغلب تأکید می‌کنند که «کارمزدمحور» (Fee-based) هستند، نه «کمیسیونمحور» (Commission-based).
مشاور کارمزدمحور برای مدیریت پول مشتری مبلغی ثابت می‌گیرد و درآمدش به نوع محصولی که مشتری می‌خرد بستگی ندارد. این مبلغ ممکن است رقمی مشخص باشد یا درصدی از «داراییهای تحت مدیریت» (Assets Under Management یا AUM)، یعنی ارزش کل دارایی‌هایی که مشاور برای مشتری اداره میکند. مثال فرضی: مشاوری که سالانه ۱٪ داراییهای تحت مدیریت را می‌گیرد، از سبدی به ارزش یک میلیارد تومان سالی ۱۰ میلیون تومان دریافت میکند.
مشاور کمیسیونمحور از فروش محصولات سرمایهگذاری، مانند صندوق‌های سرمایهگذاری مشترک و بیمه‌های عمر پیچیده و غیرمتعارف، درآمد به دست می‌آورد. او از هر معامله‌ای هم که با پول مشتری انجام دهد درآمد کسب میکند. بنابراین هرچه محصولی که می‌فروشد کمیسیون بیشتری داشته باشد و هرچه پول مشتری را بیشتر جابه‌جا کند، درآمدش بیشتر میشود.
نمونهٔ محصولات پرکمیسیون، برخی صندوق‌های خاص و «بیمهٔ عمر انعطاف‌پذیر» (Universal Life) است؛ یعنی نوعی بیمهٔ عمر دائمی که حق بیمهٔ آن انعطاف‌پذیر است و بخشی از آن پس‌انداز میشود.
| ویژگی | مشاور کمیسیونمحور | مشاور کارمزدمحور |
|---|---|---|
| منبع درآمد | کمیسیون فروش محصول و انجام معامله | مبلغ ثابت یا درصدی از داراییهای تحت مدیریت |
| رابطهٔ درآمد با تعداد معامله‌ها | مستقیم؛ معاملهٔ بیشتر یعنی درآمد بیشتر | ندارد یا بسیار کم است |
| خطر تعارض منافع | بیشتر؛ ممکن است محصول پرکمیسیون پیشنهاد شود | در انتخاب محصول کمتر است؛ اما مشتری کم‌معامله هم همان مبلغ را می‌پردازد |
| مناسب برای | کسی که کم معامله میکند و فقط گاهی به مشاوره نیاز دارد | کسی که مدیریت مستمر سبد سرمایهگذاری را می‌خواهد |
تعارض منافع و وظیفهٔ امانت‌داری
از مشاور حرفه‌ای انتظار می‌رود منافع مشتری را بر منافع خود مقدم بدارد. در بسیاری از نظام‌های حقوقی، مشاوران سرمایهگذاری «وظیفهٔ امانت‌داری» (Fiduciary Duty) دارند؛ یعنی باید سرمایه‌گذاری‌هایی را پیشنهاد کنند که بیشترین نفع را برای مشتری دارد. اما ساختار کمیسیون ممکن است مشاور را وسوسه کند که مشتری را به سمت محصولات پرکمیسیون ببرد، حتی اگر آن محصولات لزوماً به سود مشتری نباشند.
به خرید و فروش بیش از حد در حساب مشتری، فقط برای گرفتن کمیسیون بیشتر، «چرخاندن حساب» (Churning) می‌گویند. این کار در بسیاری از کشورها تخلف به شمار می‌رود.
از کمیسیون ثابت تا معاملهٔ بدون کمیسیون
هزینهٔ کمیسیون یکی از دلایلی است که «کارگزاری‌های تخفیفی» (Discount Brokerage) و «مشاوران خودکار» (Robo-Advisor) در قرن بیست‌ویکم محبوب شدند. کارگزاری تخفیفی با کمیسیون کمتر و خدمات محدودتر کار میکند. مشاور خودکار هم سامانه‌ای است که با الگوریتم، سبد سرمایهگذاری مشتری را می‌چیند و مدیریت میکند.
این خدمات با سامانه‌هایی ساده و کاربرپسند، سهام، صندوق‌های شاخصی، صندوق‌های قابل معامله در بورس (ETF) و ابزارهای مالی دیگر را در دسترس سرمایه‌گذارانی می‌گذارند که خودشان تصمیم می‌گیرند. مشاوران خودکار معمولاً کارمزدی سالانه می‌گیرند که اغلب ۰٫۲۵٪ تا ۰٫۵۰٪ داراییهای تحت مدیریت است.
کارگزاری‌های آنلاین اخبار و اطلاعات مالی فراوانی در اختیار مشتری می‌گذارند، اما مشاورهٔ شخصی کمی ارائه می‌کنند یا اصلاً ارائه نمی‌کنند. این کمبود ممکن است کار را برای سرمایهگذار تازه‌کار دشوار کند.
«بدون کمیسیون» یعنی رایگان؟
نه لزوماً. امروزه بیشتر کارگزاری‌های آنلاین بزرگ آمریکا برای خرید و فروش سهام و صندوق‌های قابل معامله در بورس کمیسیون نمی‌گیرند، اما از راه‌های دیگری درآمد دارند. یکی از مهم‌ترین این راه‌ها «پرداخت بابت جریان سفارش» (Payment for Order Flow یا PFOF) است: کارگزار سفارش‌های مشتریان را برای اجرا به بازارگردان‌ها و دیگر تأمین‌کنندگان نقدینگی می‌فرستد و در برابر آن از آن‌ها پول می‌گیرد.
گزارش سالانهٔ شرکت کارگزاری رابین‌هود (Robinhood)، که فوریهٔ ۲۰۲۶ به کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا (SEC) ارائه شد، وزن این درآمد را نشان می‌دهد. طبق این گزارش، بخش بزرگی از درآمد رابین‌هود «مبتنی بر معامله» است؛ یعنی شرکت در ازای فرستادن سفارش‌های سهام، اختیار معامله و رمزارز کاربرانش به بازارگردان‌ها و دیگر تأمین‌کنندگان نقدینگی پول می‌گیرد. این پول در معاملات سهام و اختیار معامله همان «پرداخت بابت جریان سفارش» است.
به گزارش رابین‌هود، درآمدهای مبتنی بر معاملهٔ این شرکت از ۱٬۶۴۷ میلیون دلار در سال ۲۰۲۴ به ۲٬۶۲۸ میلیون دلار در سال ۲۰۲۵ رسید؛ یعنی حدود ۵۹٪ کل درآمد خالص ۴٬۴۷۳ میلیون دلاری شرکت در سال ۲۰۲۵. درآمد خالص بهرهٔ رابین‌هود هم در همین سال ۱٬۵۱۴ میلیون دلار بود.
منتقدان می‌گویند این روش ممکن است کارگزار را ترغیب کند سفارش را به جایی بفرستد که بیشترین پول را می‌پردازد، نه جایی که بهترین قیمت را برای مشتری فراهم میکند. به همین دلیل، این روش همواره زیر نظر نهادهای ناظر بوده و برخی کشورها آن را محدود یا ممنوع کرده‌اند.
تحولات سال‌های اخیر
در سال‌های اخیر دو تحول مهم نشان داد شفافیت کمیسیون چه اهمیتی دارد: پروندهٔ کمیسیون‌های پنهان وام خودرو در بریتانیا و تغییر قواعد کمیسیون در بازار مسکن آمریکا.
بریتانیا: کمیسیون‌های پنهان در وام خودرو
در بریتانیا بسیاری از مردم خودرو را با وامی می‌خرند که نمایشگاه‌دار ترتیب آن را با یک مؤسسهٔ مالی می‌دهد. در این معامله‌ها، مؤسسهٔ مالی به نمایشگاه‌دار کمیسیون می‌پرداخت و در بسیاری از موارد مشتری از وجود یا میزان آن خبر نداشت.
دیوان عالی بریتانیا در رأی ۱ اوت ۲۰۲۵ دربارهٔ چند پرونده از این دست، از جمله پروندهٔ جانسون علیه فرست‌رند (Johnson v FirstRand)، اعلام کرد که نمایشگاه‌داران در این پرونده‌ها در برابر مشتریان «وظیفهٔ امانت‌داری» نداشتند. با این حال، به حکم دادگاه، رابطهٔ آقای جانسون با وام‌دهنده‌اش، شرکت فرست‌رند، طبق قانون اعتبار مصرف‌کننده (Consumer Credit Act) «ناعادلانه» بود.
دادگاه سه دلیل اصلی برای این حکم برشمرد: بزرگی کمیسیون، افشا نکردن آن و پنهان کردن پیوند تجاری میان نمایشگاه‌دار و فرست‌رند. طبق این پیوند، نمایشگاه‌دار باید همهٔ معاملاتش را نخست به فرست‌رند عرضه می‌کرد.
طبق همین رأی، کمیسیون پرداختی فرست‌رند به نمایشگاه‌دار ۱٬۶۵۰٫۹۵ پوند بود. این مبلغ برابر ۲۶٪ مبلغ وام (۶٬۳۹۹ پوند) و ۵۵٪ کل هزینهٔ اعتبار، یعنی مجموع بهره و کارمزدهای وام (۳٬۰۲۳٫۲۰ پوند)، بود. درس این پرونده روشن است: حتی وقتی واسطه وظیفهٔ امانت‌داری ندارد، پنهان کردن کمیسیون می‌تواند رابطهٔ وام‌دهنده و مشتری را از نظر حقوقی ناعادلانه کند.
سازمان رفتار مالی بریتانیا (Financial Conduct Authority یا FCA) نهاد ناظر بر خدمات مالی این کشور است. این سازمان پس از رأی دیوان عالی، در بیانیهٔ سیاستی مارس ۲۰۲۶ خود (PS26/3) طرح غرامتی فراگیر برای مشتریانی معرفی کرد که از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۲۴ در وام خودرو با آن‌ها رفتار ناعادلانه شده بود. به برآورد این سازمان در همان بیانیه، این طرح ۷٫۵ میلیارد پوند به مشتریان بازمی‌گرداند.
همین سازمان در صفحهٔ راهنمای مصرف‌کنندگان خود (به‌روزشده در سپتامبر ۲۰۲۶) برآورد کرده است که ۳۷٪ قراردادهای وام خودروی آن دوره، یعنی حدود ۱۲٫۱ میلیون قرارداد، مشمول غرامت‌اند. به تعریف این سازمان، قرارداد وقتی می‌تواند مشمول طرح شود که مشتری از برخی ترتیب‌های میان وام‌دهنده و واسطه بی‌خبر مانده باشد. دو نمونه از این ترتیب‌ها چنین‌اند:
- کمیسیون اختیاری (Discretionary Commission Arrangement یا DCA): واسطه می‌توانست نرخ بهرهٔ وام مشتری را بالا ببرد تا کمیسیون بیشتری بگیرد.
- کمیسیون بالا: مبلغ کمیسیون دست‌کم ۳۹٪ کل هزینهٔ اعتبار (بهره و هزینه‌های وام) و ۱۰٪ مبلغ وام بوده است.
این طرح پس از آغاز با شکایت حقوقی روبه‌رو شد و بخش‌هایی از آن به حالت تعلیق درآمد. به گفتهٔ سازمان رفتار مالی بریتانیا، قرار است دادگاه در دسامبر ۲۰۲۶ یا فوریهٔ ۲۰۲۷ به این پرونده رسیدگی کند. اگر طرح تأیید شود و کسی از رأی تجدیدنظرخواهی نکند، این سازمان انتظار دارد پرداخت غرامت‌ها از سال ۲۰۲۷ آغاز شود.
آمریکا: قواعد تازهٔ کمیسیون در خرید و فروش مسکن
در بازار مسکن آمریکا، کمیسیون کارگزاران به‌طور سنتی درصدی از قیمت فروش ملک بود که فروشنده می‌پرداخت و میان کارگزار فروشنده و کارگزار خریدار تقسیم می‌شد. انجمن ملی مشاوران املاک آمریکا (National Association of Realtors یا NAR) برای پایان دادن به دعاوی فروشندگان خانه دربارهٔ دستمزد کارگزاران، توافقی را پذیرفت که شیوهٔ کار را تغییر داد. به توضیح این انجمن در پرسش‌وپاسخی که آخرین بار در سپتامبر ۲۰۲۴ به‌روز شد، این تغییرات از ۱۷ اوت ۲۰۲۴ اجرایی شده است:
- خریدار و کارگزارش باید پیش از بازدید از خانه، دربارهٔ شیوهٔ پرداخت دستمزد کارگزار به توافق برسند و آن را مکتوب کنند.
- پیشنهاد فروشنده یا کارگزارش برای پرداخت کمیسیون به کارگزار خریدار دیگر نمی‌تواند در سامانه‌های فهرست مشترک املاک (Multiple Listing Service یا MLS) منتشر شود. چنین پیشنهادی همچنان مجاز است، اما باید بیرون از این سامانه‌ها مطرح شود.
کمیسیون در ایران
در قانون تجارت ایران، کسی که به نام خود اما به حساب دیگری معامله میکند و در برابر آن مزد می‌گیرد «حق‌العمل‌کار» نام دارد و مزد او «حق‌العمل» است. این همان مفهومی است که در زبان روزمره «کمیسیون» خوانده میشود.
در بورس‌های ایران، کارگزاران از هر خرید و فروش کارمزدی بهصورت درصدی از ارزش معامله می‌گیرند. سقف این نرخ‌ها را سازمان بورس و اوراق بهادار تعیین میکند و بخشی از مبلغی که سرمایهگذار می‌پردازد به نهادهایی مانند بورس، شرکت سپرده‌گذاری مرکزی و خود سازمان بورس می‌رسد. فروشنده افزون بر این، مالیات نقل‌وانتقال سهام را هم می‌پردازد. بنابراین سرمایهگذار برای سنجش سود واقعی باید کارمزد خرید، کارمزد فروش و مالیات را در محاسبه بیاورد.
در بازار مسکن ایران نیز مشاوران املاک معمولاً از هر دو طرف معامله حق‌الزحمه‌ای درصدی می‌گیرند که نرخ آن را مراجع صنفی تعیین می‌کنند.
هنگام انتخاب کارگزار یا مشاور مالی به چه نکاتی توجه کنیم؟
- فهرست کامل کمیسیون‌ها و کارمزدها را بخواهید: خرید، فروش، لغو و اصلاح سفارش، نگهداری حساب و انتقال دارایی.
- بپرسید مشاور درآمدش را چگونه به دست می‌آورد: از کمیسیون، از کارمزد ثابت یا از ترکیب هر دو.
- مراقب مشاوری باشید که بیشتر به فروش محصول فکر میکند تا به منافع شما؛ برای نمونه، مدام پیشنهاد خرید و فروش می‌دهد یا محصولات پیچیده و پرهزینه را توصیه میکند.
- «بدون کمیسیون» را با «رایگان» یکی ندانید و به کیفیت اجرای سفارش، فاصلهٔ قیمت خرید و فروش و هزینه‌های جانبی هم توجه کنید.
- هزینه را در کنار خدمات بسنجید: کارگزاری ارزان‌تر ممکن است مشاورهٔ شخصی نداشته باشد و کارگزاری گران‌تر ممکن است خدماتی بدهد که به آن نیاز ندارید.
پرسش‌های متداول
کمیسیون با کارمزد چه فرقی دارد؟
کمیسیون به انجام معامله یا فروش محصول وابسته است و با هر معامله پرداخت میشود. کارمزد، به معنای دقیق حرفه‌ای، مبلغی ثابت یا درصدی از داراییهای تحت مدیریت است که مشاور بدون توجه به تعداد معامله‌ها دریافت میکند.
کمیسیون چه اثری بر سود سهام دارد؟
کمیسیون خرید به بهای تمام‌شدهٔ سهم اضافه میشود و کمیسیون فروش از مبلغ دریافتی کم میشود. به همین دلیل سود خالص همیشه از سود ظاهری کمتر است؛ به‌ویژه برای کسی که زیاد خرید و فروش میکند.
کارگزاری‌های بدون کمیسیون از کجا درآمد دارند؟
از منابعی مانند پرداخت بابت جریان سفارش، بهرهٔ وام‌های اعتباری و وجوه نقد مشتریان، اشتراک خدمات ویژه و کارمزد برخی خدمات جانبی. پس معاملهٔ بدون کمیسیون لزوماً به معنای معاملهٔ بی‌هزینه نیست.
آیا برای سفارشی که اجرا نشده هم باید کمیسیون داد؟
معمولاً نه. اما برخی کارگزاری‌ها برای لغو یا اصلاح سفارش هزینه می‌گیرند و سفارش محدودی که بخشی از آن اجرا شده، معمولاً مشمول کمیسیون میشود. بهتر است جدول نرخ‌های کارگزاری خود را با دقت بخوانید.
کمیسیون اختیاری در وام خودرو چه بود؟
به تعریف سازمان رفتار مالی بریتانیا، در «کمیسیون اختیاری» واسطه می‌توانست نرخ بهرهٔ وام مشتری را بالا ببرد تا کمیسیون بیشتری بگیرد. اگر چنین ترتیبی به مشتری گفته نشده بود، قرارداد او از جمله مواردی است که طرح غرامت معرفی‌شده در مارس ۲۰۲۶ دربرمی‌گیرد.
در ایران به کمیسیون چه می‌گویند؟
در زبان حقوقی «حق‌العمل» و در بازار سرمایه معمولاً «کارمزد معاملات» گفته میشود. در معاملات ملکی هم از «حق‌الزحمهٔ مشاور املاک» یا همان «کمیسیون» استفاده میشود.
جمع‌بندی
کمیسیون دستمزد واسطه برای انجام معامله است و هر مقدار از آن مستقیماً از سود سرمایهگذار کم میکند. شناخت شیوهٔ دریافت کمیسیون و تفاوت آن با کارمزد ثابت به سرمایهگذار کمک میکند هزینهٔ واقعی خدمات را بسنجد و تعارض منافع احتمالی را تشخیص دهد. تجربهٔ سال‌های اخیر، از وام خودرو در بریتانیا تا بازار مسکن آمریکا، نشان می‌دهد شفافیت دربارهٔ اینکه واسطه چقدر و از چه کسی پول می‌گیرد، اهمیتی روزافزون دارد.
نظرات کاربران