به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، در میان فعالان بازار خودرو این پرسش بارها مطرح شده که چرا واردات یک خودروی کامل از واردات همان خودرو به‌صورت قطعه ساده‌تر است. پاسخ در ساختار رویه‌های گمرکی و استانداردسازی قطعات نهفته است، نه در ارزش ریالی کالا.
خودروی کامل معمولاً با یک ردیف تعرفه گمرکی ثبت سفارش می‌شود و ۱ بار مراحل ارزیابی فنی و استاندارد را طی می‌کند. اما یک دستگاه خودرو از هزاران قطعه تشکیل شده و اگر این قطعات به‌صورت جداگانه وارد شوند، هرکدام باید ردیف تعرفه، مجوز ایمنی و گواهی استاندارد ملی مخصوص به خود را بگیرند.
چرا هر قطعه به مسیر مجوز جداگانه نیاز دارد؟
قطعاتی مانند سیستم ترمز، کیسه هوا و فرمان در گروه قطعات ایمنی قرار می‌گیرند و نهادهای استاندارد برای واردات آن‌ها گواهی انطباق جداگانه از هر تولیدکننده خارجی طلب می‌کنند. یعنی واردکننده باید برای هر قلم قطعه، فرآیندی مستقل از ثبت سفارش تا ترخیص را طی کند، در حالی که خودروی کامل این مسیر را فقط یک‌بار پشت سر می‌گذارد.
همین چندلایه‌بودن، زمان و هزینه واردات قطعه را نسبت به خودرو بالا می‌برد. شرکت‌های قطعه‌ساز داخلی که برای تولید به قطعات و مواد اولیه وارداتی نیاز دارند، با تاخیر در ترخیص روبه‌رو می‌شوند و این تاخیر مستقیماً به زنجیره تامین خودروسازان داخلی منتقل می‌شود.
پیامد برای مصرف‌کننده و بازار قطعات یدکی
وقتی تامین قطعه با تاخیر یا هزینه اضافه همراه شود، بخشی از این فشار به قیمت قطعات یدکی در بازار آزاد منتقل می‌شود. برای مالک خودرو این موضوع به معنای هزینه بالاتر تعمیر و نگهداری و در برخی موارد طولانی‌ترشدن زمان انتظار برای تعویض قطعه آسیب‌دیده است.
فعالان صنعت قطعه‌سازی خواستار هماهنگ‌سازی رویه واردات قطعه با رویه واردات خودروی کامل شده‌اند. آن‌ها می‌گویند تا زمانی که این شکاف مقرراتی اصلاح نشود، انگیزه واردات خودروی کامل به جای تامین قطعه برای تولید یا تعمیر داخل، همچنان بالاتر باقی می‌ماند.
نظرات کاربران