به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، پایگاه خبری کارنا از ورود طرح اسقاط خودرو به فاز تازه خبر داده است. اسقاط یعنی خارج‌کردن رسمی خودروی فرسوده از چرخه تردد و بازیافت آن. اهمیت این خبر برای خانوارها روشن است: در ایران بخش قابل‌توجهی از دارایی بسیاری از خانواده‌ها همین خودروی شخصی است.
هر تغییری در قواعد اسقاط، به‌طور مستقیم به سه پرسش مالکان گره می‌خورد. خودروی قدیمی من چقدر می‌ارزد؟ نگه‌داشتن آن چه هزینه‌ای دارد؟ و جایگزین کردنش چقدر دشوار است؟ پاسخ این پرسش‌ها به جزئیات اجرایی فاز جدید بستگی دارد. این جزئیات هنوز به‌طور کامل منتشر نشده است.
اسقاط چگونه به بازار گره خورده است
در سال‌های اخیر، اسقاط خودرو فقط یک سیاست زیست‌محیطی نبوده است. این طرح به واردات و تولید خودرو هم پیوند خورده است. بر پایه قواعد جاری، واردکنندگان و تولیدکنندگان برای عرضه خودروی نو یا موتورسیکلت، باید تعداد مشخصی خودروی فرسوده را از رده خارج کنند. به این سازوکار «گواهی اسقاط» می‌گویند. هر گواهی در عمل حکم یک مجوز قابل خرید و فروش را پیدا کرده است.
این پیوند، اسقاط را به یک متغیر قیمتی تبدیل کرده است. هرچه تقاضا برای گواهی اسقاط بیشتر باشد، خودروهای فرسوده خریدار بیش‌تری پیدا می‌کنند. در مقابل، اگر این زنجیره کند شود، هزینه تأمین گواهی بالا می‌رود. این هزینه در نهایت به قیمت تمام‌شده خودروی نو یا وارداتی اضافه می‌شود.
پیامد برای مالکان و خریداران
برای صاحبان خودروهای قدیمی، دو نیروی مخالف در کار است. از یک سو، فعال‌شدن اسقاط می‌تواند برای خودروی کهنه یک کف قیمت، یعنی حداقل ارزش قطعی، ایجاد کند. از سوی دیگر، سخت‌گیری بر تردد خودروهای فرسوده، هزینه نگهداری آن‌ها را بالا می‌برد. برآیند این دو نیرو به شیوه اجرای فاز جدید بستگی دارد.
برای خریداران خودروی نو، موضوع اصلی سرعت عرضه است. کمبود خودروی فرسوده برای اسقاط در دوره‌هایی به گلوگاه واردات تبدیل شده بود. اگر فاز تازه این گلوگاه را باز کند، انتظار می‌رود فشار عرضه در بازار خودروی وارداتی کم‌تر شود. اگر نه، هزینه اسقاط همچنان بخشی از قیمت نهایی خودرو باقی می‌ماند. داده‌های ماه‌های آینده نشان خواهد داد این طرح کدام مسیر را طی می‌کند.
نظرات کاربران