به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، سقف تسهیلات ودیعه مسکن تا ۳۶۵ میلیون تومان افزایش یافته است. ودیعه همان مبلغ رهنی است که مستأجر هنگام عقد قرارداد به مالک می‌پردازد و در پایان قرارداد پس می‌گیرد. این وام برای مستأجری که باید این پول را یک‌جا فراهم کند، یک منبع تأمین مالی به شمار می‌رود.
مسئله اصلی، اثر نابرابر این مبلغ در نقاط مختلف تهران است. فاصله مبلغ رهن میان مناطق شمالی و جنوبی پایتخت به حدود ۲ میلیارد تومان رسیده است. به این معنا که یک وام ثابت در یک منطقه بخش بزرگی از نیاز مستأجر را برطرف می‌کند و در منطقه دیگر تنها بخش کوچکی از آن را.
دو تصویر از یک وام
در مناطق کم‌هزینه‌تر تهران، ۳۶۵ میلیون تومان می‌تواند سهم قابل‌توجهی از رهن ۱ واحد را پوشش دهد. برای خانواری که بخشی از ودیعه را از قرارداد قبلی در اختیار دارد، این وام می‌تواند کسری را تا حد زیادی جبران کند. در این مناطق، وام ودیعه به ابزاری کارآمد برای ماندن در بازار اجاره نزدیک‌تر است.
در مناطق گران‌تر، وضعیت متفاوت است. اگر تنها همان فاصله ۲ میلیارد تومانی را در نظر بگیریم، وام ودیعه حدود ۱۸ درصد آن را پوشش می‌دهد. به بیان ملموس‌تر، این فاصله بیش از ۵ برابر سقف وام است. بنابراین برای مستأجر این مناطق، وام تنها بخش کوچکی از هزینه ورود به بازار اجاره را تأمین می‌کند.
هزینه پنهان یک وام
وام ودیعه پول رایگان نیست و باید همراه با سود در اقساط ماهانه بازپرداخت شود. یعنی مستأجر در کنار اجاره ماهانه، قسط وام را هم می‌پردازد. این بار اضافه در بودجه خانوار، اثر واقعی وام را برای هر خانواده متفاوت می‌کند و محاسبه آن پیش از هر تصمیم اهمیت دارد.
داده‌ها نشان می‌دهد سیاست یکسان برای همه مناطق، نتیجه یکسان به همراه ندارد. در بازاری که مالک و مستأجر بر سر مبلغ رهن کشمکش دارند، وام ثابت در مناطق ارزان‌تر توان چانه‌زنی مستأجر را بیش‌تر تقویت می‌کند. اینکه این تفاوت به جابه‌جایی بیش‌تر مستأجران به سمت مناطق کم‌هزینه‌تر منجر شود یا نه، به روند قیمت‌ها در ماه‌های آینده بستگی دارد.
نظرات کاربران