به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، گزارش تازه سازمان ملل کمبود مسکن در جهان را ۲۸۸ میلیون واحد برآورد کرده است. همین گزارش می‌گوید تا ۳٫۴ میلیارد نفر به مسکن مناسب دسترسی ندارند. این رقم تقریباً برابر ۴ نفر از هر ۱۰ نفر جمعیت جهان است.
مهم‌ترین پیام گزارش در فاصله همین دو عدد است. اگر برای هر واحد مسکونی به‌طور میانگین ۳ ساکن در نظر بگیریم، ۲۸۸ میلیون خانه برای کمتر از ۱ میلیارد نفر جا فراهم می‌کند. پس بیش از ۲ میلیارد نفر دیگر خانه دارند یا دست‌کم سقفی بالای سر دارند، اما آن خانه از نظر هزینه، کیفیت یا امنیت سکونت مناسب نیست.
از «چند خانه» تا «چه خانه‌ای»
تا چند سال پیش، بحران مسکن بیش‌تر با یک شاخص سنجیده می‌شد: تعداد واحدهای ساخته‌شده در برابر تعداد خانوارها. گزارش جدید این معیار را کافی نمی‌داند. در ادبیات سازمان ملل، «مسکن مناسب» فقط چهاردیواری نیست. این مفهوم استطاعت پرداخت، دسترسی به آب و خدمات پایه، امنیت تصرف و نزدیکی به محل کار را نیز در بر می‌گیرد.
این تغییر نگاه برای خانوارها معنای روشنی دارد. خانه‌ای که اجاره یا قسط آن بخش بزرگی از درآمد را می‌گیرد، روی کاغذ «موجود» است اما در عمل در دسترس نیست. به بیان ساده، مشکل بسیاری از خانوارها نبود خانه نیست. مشکل آنها فاصله قیمت خانه با درآمدشان است.
چرا این گزارش برای بازار مسکن مهم است
داده‌های گزارش نشان می‌دهد سیاست‌هایی که فقط بر افزایش ساخت‌وساز تمرکز دارند، بخشی از مسئله را پاسخ می‌دهند. اگر واحدهای تازه در محدوده توان خرید یا اجاره دهک‌های متوسط و پایین نباشند، شکاف دسترسی باقی می‌ماند. به همین دلیل، انتظار می‌رود بحث‌های سیاست‌گذاری در کشورهای مختلف بیش‌تر به سمت ابزارهایی مانند تسهیلات خرید، مسکن اجاره‌ای ارزان و کنترل هزینه زمین برود.
برای مخاطب ایرانی نیز این گزارش چارچوبی آشنا دارد. در اقتصادهای تورمی، مسکن اغلب هم سرپناه است و هم ابزار حفظ ارزش دارایی. وقتی خانه نقش دارایی سرمایه‌ای پیدا می‌کند، قیمت آن می‌تواند سریع‌تر از درآمد خانوار رشد کند. نتیجه همان شکافی است که گزارش سازمان ملل در مقیاس جهانی به آن اشاره می‌کند: خانه‌ها ساخته می‌شوند، اما همه به آنها دسترسی ندارند.
نظرات کاربران