به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، برآوردها نشان می‌دهد حدود ۳۰ درصد بازنشستگان کشور هنوز صاحب خانه نیستند و اجاره‌نشین‌اند. محمد اسدی در یادداشتی که «روند بازار» منتشر کرده، به این موضوع پرداخته است. این گروه سال‌ها کار کرده و حق بیمه پرداخته‌اند، اما در دوران بازنشستگی هنوز سرپناه ثابتی ندارند.
اهمیت این عدد در ساختار درآمد بازنشستگان است. حقوق بازنشستگی معمولاً سالی ۱ بار و با نرخی مشخص افزایش می‌یابد. اجاره‌بها اما تابع بازار است و در هر تمدید قرارداد، از نو تعیین می‌شود. وقتی رشد اجاره از رشد حقوق جلو بزند، سهم بیش‌تری از درآمد ماهانه صرف سقف بالای سر می‌شود.
مسکن؛ پس‌انداز اصلی خانوار
در اقتصاد ایران، خانه فقط محل سکونت نیست و برای بسیاری از خانواده‌ها نقش اصلی‌ترین دارایی و پس‌انداز را دارد. نویسنده یادداشت نیز داشتن مسکن را مهم‌ترین دغدغه دوران تأهل و پشتوانه روزهای مبادا می‌داند. به زبان ساده، کسی که در سال‌های کاری خانه نخریده، در سال‌های بازنشستگی هم سپری در برابر تورم ندارد.
ملموس‌تر اگر نگاه کنیم، ۳۰ درصد یعنی از هر ۱۰ بازنشسته‌ای که در یک صف بانک ایستاده‌اند، ۳ نفر باید هر سال درباره تمدید قرارداد، افزایش اجاره یا جابه‌جایی تصمیم بگیرند. برای این گروه، هزینه اسباب‌کشی و ودیعه بیش‌تر، فشاری مضاعف بر بودجه محدود خانوار است.
پیامد برای بازار اجاره
این وضعیت روی بازار اجاره نیز اثر دارد. بخشی از تقاضای دائمی این بازار را مستأجرانی تشکیل می‌دهند که توان خرید ندارند و احتمال خروجشان از چرخه اجاره پایین است. هرچه این گروه بزرگ‌تر باشد، تقاضا برای واحدهای کوچک و ارزان‌تر پایدارتر می‌ماند.
سؤال اصلی این است که درآمد ثابت تا چه اندازه می‌تواند با هزینه متغیر مسکن همگام شود. پاسخ به این پرسش، به نسبت افزایش سالانه حقوق بازنشستگی با رشد اجاره‌بها در سال‌های پیش رو بستگی دارد.
نظرات کاربران