به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، آمار منتشرشده نشان می‌دهد در سال ۱۴۰۴ در مجموع ۲۰۴ هزار و ۴۹۹ دستگاه خودروی فرسوده اسقاط شد. این رقم نسبت به سال قبل از آن ۴۱ درصد کمتر است. اسقاط یعنی خارج کردن رسمی خودروی کهنه از چرخه تردد و تبدیل آن به قطعه و مواد اولیه.
اهمیت این عدد در پیامد آن است. هر خودرویی که اسقاط نمی‌شود، ۱ سال دیگر با مصرف سوخت بالا و آلایندگی بیش‌تر در خیابان می‌ماند. این اتفاق در شرایطی رخ می‌دهد که مصرف بنزین کشور از تولید آن پیشی گرفته و این ناترازی به یکی از چالش‌های اصلی بخش انرژی تبدیل شده است.
عدد ۴۱ درصد یعنی چه
اگر کاهش ۴۱ درصدی را به عقب برگردانیم، سال پیش از آن حدود ۳۴۶ هزار دستگاه اسقاط شده بود. بنابراین در ۱ سال نزدیک به ۱۴۲ هزار خودروی کهنه کمتر از چرخه خارج شد. این تعداد تقریباً با کل خودروهای یک شهر متوسط ایران برابری می‌کند.
خودروهای فرسوده معمولاً از فناوری قدیمی موتور و سامانه سوخت‌رسانی استفاده می‌کنند. به همین دلیل برای پیمودن مسافتی یکسان، سوخت بیش‌تری از خودروهای نو مصرف می‌کنند. ماندن این خودروها در ناوگان، تقاضای بنزین را بالا نگه می‌دارد و فاصله تولید و مصرف را عمیق‌تر می‌کند.
هوا و ناوگان در یک کفه
سهم خودروهای کهنه در آلودگی هوای کلان‌شهرها بیش از سهم آن‌ها از تعداد کل ناوگان است. هر بار که روند اسقاط کند می‌شود، برنامه‌های کاهش آلودگی نیز با عقب‌ماندگی روبه‌رو می‌شوند. اثر این عقب‌ماندگی در روزهای سرد سال و در فصل وارونگی هوا ملموس‌تر است.
برنامه نوسازی ناوگان بر این منطق استوار است که خودروی کهنه خارج و خودروی کم‌مصرف‌تر جایگزین شود. کاهش اسقاط نشان می‌دهد این چرخه در سال ۱۴۰۴ کندتر از قبل حرکت کرده است. کارشناسان یکی از عوامل اصلی را فاصله زیاد قیمت خودروی نو با ارزش خودروی کهنه می‌دانند؛ مالکی که توان خرید جایگزین ندارد، خودروی قدیمی را نگه می‌دارد.
برای خریداران و فروشندگان بازار خودروی دست‌دوم، این روند یک پیام روشن دارد: عرضه خودروهای کهنه در بازار همچنان بالا می‌ماند. در مقابل، هزینه نگهداری، تعمیر و سوخت این خودروها در بلندمدت بر دوش مالکان آن‌ها باقی خواهد ماند. اینکه سیاست‌گذار مشوق‌های اسقاط را بازنگری کند یا نه، روند سال‌های آینده را تعیین خواهد کرد.
نظرات کاربران