به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، وزن پول‌پیش در قراردادهای جدید اجاره به بالاترین سطح چند سال گذشته رسیده است. بررسی ارقام اجاره در پاییز که «دنیای‌اقتصاد» آن را منتشر کرده، این تغییر را نشان می‌دهد. پول‌پیش همان ودیعه یا رهنی است که مستاجر هنگام امضای قرارداد به موجر می‌دهد و در پایان قرارداد پس می‌گیرد.
این تغییر برای خانوارهای مستاجر پیامد مستقیمی دارد. حتی اگر جمع هزینه سالانه اجاره ثابت بماند، مستاجر باید بخش بزرگ‌تری از آن را یکجا و در روز قرارداد بپردازد. خانوارهایی که پس‌انداز نقدی محدودی دارند، این فشار را بیش از دیگران حس می‌کنند.
موجرها به بازارهای دیگر نگاه می‌کنند
بنا بر این بررسی، رفتار موجرها در قراردادهای تازه زیر اثر بازدهی برخی دارایی‌ها و ۳ عامل دیگر شکل گرفته است. منطق این رفتار ساده است. مالک پول‌پیش را نقد دریافت می‌کند و می‌تواند آن را در بازار دیگری به کار بیندازد. در مقابل، اجاره ماهانه به‌تدریج و در طول سال به دستش می‌رسد.
به همین دلیل، هر چه بازدهی دارایی‌هایی مانند طلا، ارز یا سپرده بانکی بالاتر باشد، جذابیت پول نقد برای موجر بیشتر می‌شود. موجر در این حالت ترجیح می‌دهد سرمایه‌ای یکجا در اختیار داشته باشد. اجاره‌خانه به این ترتیب بیش از گذشته رنگ بازارهای مالی را به خود گرفته است.
کشمکش بر سر نرخ تبدیل
محل اصلی چانه‌زنی میان موجر و مستاجر «نرخ تبدیل» است. نرخ تبدیل نشان می‌دهد هر مقدار پول‌پیش معادل چه مبلغ اجاره ماهانه در نظر گرفته می‌شود. وقتی بازدهی بازارهای دیگر بالا می‌رود، این نرخ معمولاً به سود طرفی تغییر می‌کند که نقدینگی در اختیار دارد.
داده‌های پاییز نشان می‌دهد ترکیب قراردادها در حال جابه‌جایی است. برای مستاجری که در ماه‌های آینده قرارداد تازه می‌بندد، مقایسه هزینه کل قرارداد در ترکیب‌های مختلف پول‌پیش و اجاره، تصویر روشن‌تری از توان مالی او به دست می‌دهد. مسیر این روند در ادامه سال به بازدهی بازارهای موازی و وضعیت نقدینگی خانوارها بستگی دارد.
نظرات کاربران