به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، موجران در مناطق ۹، ۱۰، ۱۱ و ۱۲ تهران برای واحدهای میان‌متراژ با عمر بنای ۱۰ تا ۲۵ سال، به‌طور میانگین ۷۳۰ میلیون تومان ودیعه و ۷.۵ میلیون تومان اجاره ماهانه می‌خواهند. این ارقام را روزنامه دنیای اقتصاد از آگهی‌های سکوهای آنلاین اجاره استخراج کرده است.
اهمیت این داده در نوع منطقه است. این چهار منطقه بخش قدیمی و مرکزی تهران‌اند و بسیاری از خانوارها آن‌ها را گزینه ارزان‌تر شهر می‌دانند. وقتی هزینه سکونت در این بخش به این سطح می‌رسد، فضای جابه‌جایی برای مستأجران با بودجه محدود کمتر می‌شود.
این عدد در عمل یعنی چه؟
اجاره ماهانه ۷.۵ میلیون تومانی در ۱ سال به ۹۰ میلیون تومان می‌رسد. اگر ودیعه را هم در کنار آن بگذاریم، مستأجر برای ورود به یک قرارداد یک‌ساله باید ۷۳۰ میلیون تومان نقدینگی داشته باشد. افزون بر آن، باید ماهانه رقمی بپردازد که در طول سال از ۹۰ میلیون تومان کمتر نیست.
ودیعه پولی است که مستأجر در آغاز قرارداد به موجر می‌سپارد و در پایان قرارداد پس می‌گیرد. با این حال، این پول در طول سال در اختیار مستأجر نیست. در شرایط تورمی، قدرت خرید ودیعه برگشتی هنگام بازگشت معمولاً کمتر از روز پرداخت است.
قیمت آگهی با قیمت قرارداد یکی نیست
این ارقام «قیمت پیشنهادی» هستند. قیمت پیشنهادی مبلغی است که موجر در آگهی اعلام می‌کند، نه مبلغی که در قرارداد امضا می‌شود. به همین دلیل، رقم قراردادهای واقعی پس از مذاکره میان موجر و مستأجر معمولاً پایین‌تر از ارقام آگهی‌ها ثبت می‌شود.
با این حال، قیمت‌های آگهی سقف انتظار موجران را نشان می‌دهند و نقطه شروع مذاکره را تعیین می‌کنند. فاصله میان قیمت پیشنهادی و رقم قرارداد نیز نشان می‌دهد قدرت چانه‌زنی در دست کدام طرف بازار است: موجری که فایلش زود اجاره می‌رود یا مستأجری که گزینه‌های بیشتری پیش رو دارد.
نظرات کاربران