به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، بازار اجاره مسکن تهران در پاییز امسال ترکیب قراردادها را تغییر داده است. موجران سهم بیش‌تری از مبلغ قرارداد را به‌صورت ودیعه یا همان پول پیش می‌خواهند. در مقابل، سهم اجاره ماهانه در قراردادهای تازه کاهش یافته است.
اهمیت این تغییر در فشار نقدی آن است. اجاره ماهانه را می‌توان از درآمد ماهانه پرداخت، اما پول پیش باید یکجا و پیش از ورود به خانه آماده باشد. به این ترتیب، مستأجرانی که پس‌انداز کافی ندارند، با مانع بزرگ‌تری برای تمدید یا جابه‌جایی روبه‌رو می‌شوند.
چرا موجران به پول پیش رو آورده‌اند
در بازار اجاره، رقم ودیعه و اجاره ماهانه با «نرخ تبدیل» به هم گره می‌خورند. نرخ تبدیل یعنی هر مبلغ مشخص از ودیعه معادل چه رقمی اجاره ماهانه حساب شود. وقتی موجر ترجیح می‌دهد پول نقد یکجا در اختیار داشته باشد، کفه قرارداد به سمت ودیعه سنگین‌تر می‌شود.
انگیزه موجر معمولاً به بازدهی پول برمی‌گردد. اگر سپرده‌گذاری یا سرمایه‌گذاری مبلغ ودیعه بازدهی جذاب‌تری از دریافت اجاره ماهانه داشته باشد، موجر پول پیش بالاتر را ترجیح می‌دهد. انتظار تورمی نیز در این تصمیم اثر دارد؛ پول یکجا امکان خرید دارایی‌هایی را می‌دهد که ارزششان با تورم همراه می‌شود.
اثر این تغییر بر خانوارهای مستأجر
برای مستأجر، ماجرا بیش‌تر از یک تغییر عددی در قرارداد است. بسیاری از خانوارها برای تأمین ودیعه بالاتر سراغ وام ودیعه مسکن، فروش دارایی یا قرض از اطرافیان می‌روند. گروهی دیگر نیز ناچار به محله‌های ارزان‌تر یا واحدهای کوچک‌تر نقل مکان می‌کنند.
این روند در بازه‌ای رخ می‌دهد که فصل اصلی جابه‌جایی تابستان را پشت سر گذاشته است. قراردادهای پاییزی معمولاً حجم کمتری دارند و ترکیب آن‌ها نشانه‌ای از جهت‌گیری بازار در ماه‌های پیش رو به شمار می‌آید. ادامه یا توقف این الگو در فصل بعدی جابه‌جایی، تصویر روشن‌تری از وضعیت بازار اجاره به دست خواهد داد.
نظرات کاربران